beetje dom

was ik in valencia op een van de belangrijkste dagen: de feestelijke herdenking van de overwinning op de Moren. na 500 jaar Moorse overheersing eindelijk een christen aan de macht. en dat vieren ze nog ieder jaar. een optocht met honderden verklede mensen en een paar honderd paarden.
ik had me slim opgesteld vlakbij de Torres de Serrano, de plek waar de intocht begon. ik had een plaatsje veroverd op de voorste rij, ingeperst tussen met plu's gewapende valencianen (regen voorspeld). en ik had de nieuwe camera in de aanslag. een serie foto's, vrijwel allemaal bewogen omdat ik er zo dicht opstond en in de friemelende massa ook geen positie kon kiezen. ik besloot over te stappen op het maken van filmpjes: de bediening was heel intuïtief, makkelijk zeg! het filmcameraatje op de display bevestigde de opname. dacht ik. maar helaas, niks intuïtief. bij thuiskomst bleek ik geen enkele bewegende opname te hebben. wel bewogen opnames, veel. en een enkele min of meer gelukte.
na een uur werd de tocht onderbroken en afgelast door de politie. leek me nogal overdreven, zó hard regende het nou ook weer niet. maar ook daar zat ik naast: voor ik thuis was had ik geen droge draad meer aan mn lijf.

Klasgenoten

Eén van de dingen die zo leuk is aan Spaans leren in Spanje is dat je internationale klasgenoten treft in alle soorten en maten. Hoe hoger het niveau hoe minder klasgenoten, dat wel. Mijn grammatica lessen heb ik met een pinnige Zwitserse bankemployee, die ingewikkelde beurstransacties afhandelt en een in Valencia wonende jonge Duitse die hier in haar cabrio rondscheurt en iets vaags deed bij de formule I wedstrijden. Beiden gaan in november op voor het DELE examen.
Als extra heb ik een blok conversatielessen met een gemend niveau aan klasgenoten. De eerste week zat ik bij de engelse Joan, gepensioneerd en met een appartement in volledig door Engelsen bevolkte strandplaats ten noorden van Valencia. Haar Spaans klonk héél erg engels en ze vond veel dingen “owrieblée” . Joan en de slimme Anne maakten in de tweede week plaats voor de Chinese Xianxe en de Canadese Dennis.
Xianxe is een superslimme maar wel zeer theatrale chinese student. Meestal is ze moe tijdens de conversatielessen en ligt dan met ogen dicht met haar hoofd op haar arm. Of ze peutert eens uitgebreid in haar neus waarna ze het resultaat in een zakdoekje smeert en dat op tafel neerlegt. Soms schatert ze het uit met een hinnikend geluid en veel gewapper met de armen. En al met al is ze toch vertederend grappig. Het is even wennen aan haar chinees klinkende Spaans, maar als je haar eenmaal verstaat is het boeiend om haar verhaal te horen. Ook al klapper je wel even met de oren als je haar in een discussie over de voor- en nadelen van cosmetische chirurgie hoort beweren dat het toch alleszins redelijk is als meisjes die azafata (stewardess) willen worden, hun benen moeten kunnen laten verlengen. Dat mag je ze niet ontzeggen…..
Dennis is een Frans-Canadese professor biochemie met vervroegd pensioen. Hij heeft zijn taalkennis volledig zelfstandig verworven (zelfstudie) wat bewonderenswaardig is. Maar hij heeft dus nooit Spaans gesproken, alleen een beetje tegen zichzelf voor de spiegel en dat is te merken. Hij …. praat….zo…ver…schrik…ke..lijk…..lang….zaam…. dat je tenen er krom van trekken.
De leraren zijn stuk voor stuk goed en aardig. Met heel erg spaanse namen, zoals bijv. Inma, afkorting van Inmaculada wat zoiets betekent als de maagdelijke maagd (letterlijk: onbevlekt).

herkansing

Valencia was wat mij betreft in de herkansing: toen ik er eervorige zomervakantie een paar dagen was beviel het me maar matig. Maar nu ik me ongehaast door de stad verplaats, zonder de druk om in zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk te zien, bevalt het me al een stuk beter. Valencia is spanje’s derde grote stad, niet zo multiculti als Barcelona en ook niet zo statig en pedant als Madrid. Heel spaans met een winkelsluiting tussen 2 en 5 en iedereen aan het warme eten. En verder eten ze de hele dag door, te pas en te onpas. Je kunt geen vijftig meter lopen zonder een eetgelegenheid te passeren. Meestal de karakteristieke neonverlichte ruimte met spiegels achter de bar en een chagrijnige oude man in wit overhemd en zwarte broek en een toonbank vol eten. Ontbijten buiten de deur is normaal en kan behalve met koffie en croasan ook gewoon met een biertje en wat olijven. Daar moet je ’s morgens om 9 uur niet vreemd van opkijken.

Mijn uitvalsplek doet denken aan de staatsliedenbuurt waar ik eind jaren zeventig woonde: een oude volksbuurt, niet gerenoveerd en met wat kleine middenstand die stand heeft gehouden ondanks de grote Mercadona (super). In de Bentinckstraat woonde ik tegenover een malle Pietje, hier woon ik er schuin boven. Dat de chinezen komen is duidelijk: de parallelstraat is bijna volledig in handen van de opkomende Chinese middenstand.

Ook de fiets is in opkomst (mede door een paar Hollandse verhuurbedrijfjes), handig vanwege het overal vastzittende verkeer. Toch zijn de Valencianen zelf nog huiverig: in de binnenstad ben je je leven niet zeker, geen automobilist die rekening met je houdt (als hij je al ziet) en je fiets zelf moet overdag aan een zware ketting en ’s nachts mee naar binnen. Als ie dan toch gestolen wordt kun je m zondagochtend (héél vroeg) terugkopen op de markt, een variant van de madrileense rastro. Als fietser voeg je je tussen de voetgangers (ja, op de stoep dus!) maar ook als wandelaar kom je gevaarlijke situaties tegen. Ik moet bijvoorbeeld iedere ochtend een 8-baans weg oversteken. Eén keer kwam ik aanlopen en was het voetgangerslicht al op groen, maar ja, hoe lang al en hoelang nog? Nou ik haalde het net, met een spurt. Halverwege de oversteek sprong mijn licht op rood en dat van de alvast flink gassende auto’s en bussen op groen. Signaal om onmiddellijk te gaan rijden. Ongeacht wat zich nog op het zebrapad bevindt………uitgelezen moment om wat Spaanse scheldwoorden te oefenen: ¡qué modales! (wat een manieren) ¡qué te parta un rayo! (loop naar de bliksem) ¡vete a la mierda! (rot op). Of om je gewoon snel uit de voeten te maken.

short stay, qué bien!