Het overweldigende van Saigon is de gelijkenis met een mierenhoop: het gekrioel. Pakweg 10 miljoen inwoners, iedereen heeft een scooter of brommer en het lijkt wel of ook iedereen daarmee de hele dag onderweg is. Denk aan de televisiebeelden van de start van een grote marathon, zo'n friemelende mensenmassa die in beweging komt. In Saigon komt volcontinue bij ieder kruispunt zo'n mensenmassa in beweging, maar dan op brommertjes.
En dan het oversteken! Het lijkt ondoenlijk maar is het zeker niet: je stapt de weg op (ja, waar dus al die brommertjes rijden) en langzaam maar gestaag, stapje voor stapje, beweeg je voorwaarts. Vooral niet stoppen of versnellen. De bestuurders kiezen, afhankelijk van jouw snelheid en positie op de weg, of ze voor of achter je langs gaan. Bussen en vrachtwagens zijn niet zo wendbaar, daar moet je wel rekening mee houden. Je weeft jezelf als een draadje door de continue stroom (6 baans breed)en aan de overkant gekomen, achteromkijkend, snap je niet dat je zojuist (levend) door die stroom gekomen bent.
Inmiddels zijn we er min of meer aan gewend en storten we ons ook per fiets in het verkeer. Natuurlijk is het in Hue niet net zo vol als in Saigon, maar de chaos is er niet minder om. En als fietser (go with the flow!) vallen weer andere dingen op.
Bijv. bij een stoplicht (alleen te vinden op grote kruisingen) mag ofwel Noord-Zuid ofwel Oost-west rijden, maar wel alle kanten op. (ik bedoel dus nix niet eerst voetgangers, dan linksaf, dan rechtdoor etc). De brede stromen verkeer rijden naar elkaar toe en in het midden roert het allemaal door elkaar. Voordat iedereen van de kruising af is mag de dwarsweg alweer rijden en die mengen zich in het midden met de restanten van de vorige groep.
Dat dat goed gaat heeft alles te maken met snappen dat "ritsen" alleen werkt als iedereen dezelfde snelheid houdt en met mentaliteit: verdraagzaam! Want niemand vindt het bijv. raar of ergert zich aan degenen die vlak langs de stoep TEGEN de stroom inrijden, bijv. omdat ze iets verderop moeten afslaan. In Amsterdam had je dan al diverse opgestoken middelvingers gezien.
Hier is alles acceptabel, je drijft mee in de flow en je ontwijkt rustig de evt obstakels (voetgangers, uitparkeerders, tegen de stroom in rijders)
Fietsen in Vietnam: makkie!
Sunday, April 17, 2011
Saturday, April 09, 2011
bizarre busreis
Van Dalat, hoogst gelegen plaats in Vietnam, naar Hoi An, aan de kust, ruim 15 uur rijden en we nemen de bus. Maar wel een variant die wij niet kennen: een bus vol met stapelbedjes. Visualiseer een flinke touringcar, 3 rijen stapelbedjes in de lengte: 2 rijen langs de ramen + 1 rij in het midden. Achterin de bus een "stapelbed" van 5 bedden naast elkaar over de hele breedte. In het 5-persoons bovenbed lagen wij (4 pers.) knus gecombineerd met een tanog Vietnamees opaatje, met 1-tands-glimlach en lenig als de pest.
Meteen bij vertrek ( 15.00u) gaat er een chineze vechtfilm op met nagesynchroniseerd geluid op volle sterkte. Onvoorstelbaar hoe die dikke bus zich over het bergweggetje (soms nauwelijks meer dan een karrespoor) perst. De afgronden zijn diep, maar ik zie daar weinig van want opaatje ligt naast het raam.
Wij zijn de enige toeristen in de bus en de bemanning spreekt ook geen woord engels. We doen dus maar alles na wat die vietnamezen doen. Bij een stop in the middle of nowhere bijv. gaat iedereen eruit (op sokken, je mag geen schoenen aan in de bus) en krijg je bij het uitstappen een paar slippers. Daarop hobbelen we allemaal de struiken in om te piesen. Na 2 films volgt muziek, eveneens op volle sterkte. Dit zal de hele reis zo blijven (behalve tussen 12 en 02.00, dan 2 streepjes zachter)
Ergens tussen 19.00 en 20.00, het is dan al 2 uur donker stoppen we bij een huge "restaurant" zonder muren. Bij binnenkomst wijs je iets onbestemds aan op een groot bord, je koopt 1 coupon per persoon (a 1 euro), levert die in en gaat zitten. Let wel, niemand die je dit even uitlegt he. Ook bij deze bussen-stopplaats zijn wij trouwens de enige toeristen.
twee minuten later heb je dat onbestemde eten+ soep+rijst + bekertje vaag spul (mogelijk was dat koude groene thee, beetje stoffig van smaak)
Binnen 30 min. is iedereen klaar incl wc-bezoek en gaat de reis weer verder. Uitstekend geregeld, heel efficient en lekker!
Van slapen komt niet veel (de bus toetert bij alles wat hij passeert en dat zijn veel brommers en vrachtwagens en slingert regelmatig om obstakels en gaten in de nu bredere weg) maar al met al is de reis van 15 uur comfortabeler dan de vliegreis.
De bus volgt de hoofdroute " rechtsstreeks" naar Danang, maar dat betekent niet dat je onderweg niet mag uitstappen. Iedereen wordt gewekt als de kruising met de weg van zijn of haar dorp nadert. Maatwerk dus. En precies volgens schema zijn wij, met een handjevol overgebleven Vietnamezen om 6.30u in Danang. (Alleen nog een taxi voor het laatste stukje.) Daar kan de NS nog een puntje aan zuigen :)
Meteen bij vertrek ( 15.00u) gaat er een chineze vechtfilm op met nagesynchroniseerd geluid op volle sterkte. Onvoorstelbaar hoe die dikke bus zich over het bergweggetje (soms nauwelijks meer dan een karrespoor) perst. De afgronden zijn diep, maar ik zie daar weinig van want opaatje ligt naast het raam.
Wij zijn de enige toeristen in de bus en de bemanning spreekt ook geen woord engels. We doen dus maar alles na wat die vietnamezen doen. Bij een stop in the middle of nowhere bijv. gaat iedereen eruit (op sokken, je mag geen schoenen aan in de bus) en krijg je bij het uitstappen een paar slippers. Daarop hobbelen we allemaal de struiken in om te piesen. Na 2 films volgt muziek, eveneens op volle sterkte. Dit zal de hele reis zo blijven (behalve tussen 12 en 02.00, dan 2 streepjes zachter)
Ergens tussen 19.00 en 20.00, het is dan al 2 uur donker stoppen we bij een huge "restaurant" zonder muren. Bij binnenkomst wijs je iets onbestemds aan op een groot bord, je koopt 1 coupon per persoon (a 1 euro), levert die in en gaat zitten. Let wel, niemand die je dit even uitlegt he. Ook bij deze bussen-stopplaats zijn wij trouwens de enige toeristen.
twee minuten later heb je dat onbestemde eten+ soep+rijst + bekertje vaag spul (mogelijk was dat koude groene thee, beetje stoffig van smaak)
Binnen 30 min. is iedereen klaar incl wc-bezoek en gaat de reis weer verder. Uitstekend geregeld, heel efficient en lekker!
Van slapen komt niet veel (de bus toetert bij alles wat hij passeert en dat zijn veel brommers en vrachtwagens en slingert regelmatig om obstakels en gaten in de nu bredere weg) maar al met al is de reis van 15 uur comfortabeler dan de vliegreis.
De bus volgt de hoofdroute " rechtsstreeks" naar Danang, maar dat betekent niet dat je onderweg niet mag uitstappen. Iedereen wordt gewekt als de kruising met de weg van zijn of haar dorp nadert. Maatwerk dus. En precies volgens schema zijn wij, met een handjevol overgebleven Vietnamezen om 6.30u in Danang. (Alleen nog een taxi voor het laatste stukje.) Daar kan de NS nog een puntje aan zuigen :)
Subscribe to:
Posts (Atom)