vergetelheid

wat je ook weggooit bij het leeghalen van het huis van een overleden familielid, de foto's neem je mee. maar dan? oké, de vakantiealbums gaan zonder veel omhaal bij het vuilnis, maar de familie portretten? neem nou deze. drie kinderen petri, de foto is gemaakt in 1899. het jongetje links heet wim; hij gaat werken bij het spoor en zal dat zijn hele werkzame leven blijven doen. zijn grote hartstocht ligt bij zijn hobby: postduiven. hij trouwt een sombere ziekelijke vrouw en samen krijgen ze één kind, een dochter, die extreem lang wordt. althans voor die tijd dan. ze wordt 1.95 en zal op haar veertigste het grote geluk vinden in de armen van een nog iets langere man die ze heeft ontmoet bij de club voor lange mensen. voor kinderen is het dan al te laat. het meisje in het midden heet rinske; zij wordt schooljuf en is lesbisch, iets waar je in die tijd niet voor uit kwam. voor de buitenwereld leeft zij een kalm en onopvallend leven en ze sterft als "juffrouw"petri, kinderloos. het jongetje rechts op de foto heet jan. hij wordt nederlands kampioen hordenlopen, tandarts en mijn opa. althans, daar is hij jarenlang voor doorgegaan: de vader van mijn vader, mijn opa. maar wat mijn vader ontdekte op zijn 17e en pas aan mij vertelde op mijn 37e (!!) is dat mijn vader is voortgekomen uit een affaire met een buurman. ik hoef niet langer te zoeken naar fysieke gelijkenis bij mijn kinderen; zijn sportieve en artistieke talenten (hij was geen onverdienstelijk schilder) kunnen ze ook niet hebben. behalve mijn naam heb ik niets met hem gemeen.
maar wat moet ik nou doen met zo'n foto?