pelicula

pelicula = film. dit is de film waarin ik voor het eerst de mexicaanse acteur Gael García Bernal zag. de spaanse brad pitt zou je kunnen zeggen. en wat een talent! deze film is trouwens helemaal geweldig. 3 verhaallijnen, 3 personages. de jonge Octavio en zijn broer, een fotomodel (Valeria) en haar vrijer en een zwerver. en allemaal hebben ze een hond. de film opent met een auto-ongeluk, veroorzaakt door één van de broers, met als slachtoffer het fotomodel en als getuige de zwerver. toch komen de lijntjes bijna achteloos bij elkaar. ze vertellen de omstandigheden waaronder dit ongeluk gebeurde en zijn goed voor 3 episodes die samen een buitengewone film van een dikke 2 en een half uur vormen. een 'wreed' goeie film blokletterden de kranten, met de klemtoon op 'wreed'. want de hondengevechten die erin voorkomen zijn rauw en realistisch. een Tarantino waardige film. dit is er zo een die je een paar keer wil zien. mét ondertitels, dat wel.


amores perros

costumbres

Nee dat zijn dus geen kostuums. Het betekent gewoonten/gebruiken/traditie. Al een paar keer raakte ik onverhoopt verzeild in een of andere culturele happening zonder dat ik enig idee had van het wat en waarom. Zie ook foto. Verder is het ook een dankbaar onderwerp in de klas, de gewoonten in andere culturen. Zo is het bijvoorbeeld in spanje gebruikelijk om iets dat je wordt aangeboden eerst (beleefd) te weigeren. Dus als een leerling meegebrachte bonbons trakteert zeg je als profesora: nee, nee, dat hoeft echt niet. Een spaans persoon zou dan het ritueel vervolgen met: ja, jawel, neem vooral. En dat nee,nee, gevolgd door ja, ja dan nóg 2x. Maar wij buitenlandse leerlingen gaan bij de eerste keer 'nee' reeds verder naar de volgende, de profesora smachtend naar chocolade achterlatend. Onze profesora vertelde van een collega die naar een conferentie was geweest en daarna de laatste trein had gemist. Een duitse mede-conferentieganger bood een lift aan die zij beleefd weigerde. Waarop de auto optrok en haar verbluft achterliet. De doos Droste chocola die ik haar na afloop van de cursus cadeau deed nam ze zonder verder plichtplegingen meteen aan……

optocht

pad med mang muang kai

uit ieder land neem je wel iets over of adopteer je een gerecht uit de plaatselijke keuken. en sommigen worden zelfs een regelrechte hit. het thaise kipgerecht met de ingewikkelde naam is daar een voorbeeld van: we eten het nog zeer regelmatig. het woord kai betekent kip. tenminste..... als je het op de juiste toonhoogte uitspreekt! dat kan hoog, midden, laag, stijgend of dalend. en dan betekent het 1. kip 2. ei 3. fles 4. buffel 5. zool (....) dus tja, een klein foutje en je krijgt iets anders dan je verwacht. ze hebben ons de 5 verschillende woorden voorgezegd maar wij hoorden nauwelijks enig verschil. wat ben ik blij dat het spaans die complicerende factor niet kent. maar ja, die hebben dan weer 2 woorden voor "zijn" waarmee je ook akelig de mist in kan gaan. het ene zijn is het andere niet..... estar rico = smakelijk zijn maar ser rico= rijk zijn. en dat is nog een onschuldige vergissing. maar goed, het enige gerecht dat ik in het buitenland niet alleen heb leren kennen maar zelfs van een professionele kok heb leren koken neem ik níet mee als favoriet. een super echte paella met alles erop en eraan, maar aan mij niet besteed. volgens mijn medecursisten echter super rico (met estar!!!)


paella

museo de jamon

het is inderdaad een misleidende naam voor een broodjeszaak. want dat is het, een keten van broodjeszaken zelfs. zo'n beetje als onze broodje van kootje of friet van piet maar dan anders. de hammen hangen aan de muren. en er zijn allemaal lekkernijen te koop, met ham natuurlijk. het lekkerste is gewoon een broodje met echte goede ham, maar dan wel "à la catalana". dat wil zeggen dat het broodje is ingesmeerd met een mengsel van verse tomaat met uitstekende olijfolie en evt. wat knoflook. verder geen fratsen eigenlijk. maar ook een broodje spaanse ham met een stuk koude tortilla ertussen is niet te versmaden. zij eten dat dan tussen la comida (3 gangen lunch, warm, rond half 2) en de tapas (borrelhapje na het werk, rond 7 uur) maar vóór de avondmaaltijd die rond een uur of 10 genuttigd wordt. pffff, da's wel proppen!


museo de jamon

raadsel met was 2

hoge was
het intrigeerde mij al eerder, zie hieronder.

raadsel met was

ik heb het me al vaker afgevraagd: hoe doen ze dat nou? de binnenplaatsen van spaanse huizenblokken hangen altijd vol met was die kriskras van de ene flat naar de andere loopt. soms zo ver uit elkaar dat het toch onmogelijk bij één appartement kan horen.... en dan, zelfs als dat wel zo is, je kan er gewoon niet bíj.... nou heel gewoon: een ingenieus systeem met katrolletjes. je trekt het naar je toe of van je af, al naargelang je met natte of droge was bezig bent. dit is de was van mijn medebewoners, opgehangen vanuit ons keukenraam. zo simpel.


altijd afgevraagd

bailar

=dansen...... tja, kon ik dat maar. het ziet er prachtig uit en die spaanse meisjes kunnen het allemaal. we kregen een dansles van een professionele bailarina, maar het mocht niet baten. het leek echt helemaal nergens op, wat wij deden dan,hè. maar leuk was het wel. ik had natuurlijk beter kunnen weten: de vorige keer heb ik geprobeerd om van een japanse (!) medecursist de salsa te leren. met een aparte japanse swing erin, dat wel. daarin was ik ook al niet erg succesvol. afgelopen zondag heb ik kunnen zien hoe dát echt moet: in het kader van de CKV opdrachten van zoonlief (en omdat ik vrijkaarten had) een voorstelling bezocht van de Cubaanse groep lady Salsa. dus een avondje spetterende supersalsa ondergaan. nu snap ik eindelijk de logica van die klompendans: dat is het enige dat wij stijve hollanders fatsoenlijk onder de knie kunnen krijgen, misschien

sevillanas

moderne kunst

één van de dingen waar ik me enorm op verheug is het plaatselijke museum voor moderne kunst. in Madrid is dat het Reina Sofía en afgezien van de vaste tentoonstelling (bv Guernica van Picasso!!!) is het een feest om onder te dompelen in de tijdelijke exposities van hedendaagse kunst. vaak word ik door minstens één daarvan wel helemaal gegrepen. ditmaal dus door een expositie van hedendaagse mexicaanse kunst. gááf!! maar niet te beschrijven natuurlijk, zoiets moet je gewoon zíen.

Miguel Ángel Ríos, A morir, 2003
gek eigenlijk dat ik daar in nederland dan nauwelijks de tijd voor neem.... zelden ga ik naar het stedelijk of zo. nu heeft zoonlief CKV als vak (verplicht) en moet hij daarvoor (ook verplicht) een aantal culturele activiteiten ontplooien. vandaar dat ik gisteren in de Kunsthal in Rotterdam was. waar behalve een expositie over Gaudi (heel tóf) ook werken van Willem de Kooning tentoongesteld waren. zoonlief betitelde dat als geklieder van een kleuter. en eerlijk gezegd.....

lord of the rings

misschien ben ik wel een cultuurbarbaar..... maarre, als ik in het Prado ben loop ik regelrecht naar de vlaamse meesters. de rest interesseert me maar matig. natuurlijk is het een prachtig gebouw en het is ook leuk om even door de grootse zalen te wandelen. maar dan toch gauw naar El Bosco. zo noemen ze daar de schilder jeroen bosch liefkozend. fascinerend wat die man allemaal geschilderd heeft. niet te rijmen met wat zijn tijdgenoten voortbrachten. behalve dan pieter brueghel, zelfde zaal, zelfde periode. dit schilderij bijvoorbeeld had ook een filmposter kunnen zijn van Lord of the Rings (oftewel El Señor de los Anillos), maar dan in het jaar 1500..... dat leger van skeletten!!! komt daar ook in voor. het zou me niet eens verbazen als de regisseur zich hierdoor heeft laten inspireren. 3x in Madrid geweest, 3x in het Prado en 3x niet weg te slaan bij deze fabeltastische schilderijen.


lord of the rings

vervolg moestuin

zo heeft Madrid óók een elleboogsteeg!!!! een smal steegje dat, inderdaad, een bocht heeft. mooi hé?


elleboogsteeg