Vet-Rol

vorig jaar had zoon Yannick het opeens over een bijzonder model auto die hij gezien had: de fiat vetrol. echtgenoot veronderstelde dat dit een nieuw model fiat zou zijn, fiat vétrolle of zoiets. niets daarvan, het was de multipla, onmiddellijk herdoopt tot fiat Vetrol, vanwege het vetrolletje onder zijn voorruit. een idioot ding om te zien, lélijk!!! vierkant, kort, breed, 3 zitplaatsen voor. en naar nu blijkt: vrijwel geen pk's. zielig knorrend gaan we de bergen over, heel langzaam dus. maar ja, we zijn met zn zessen, dus toch maar gedaan. een heel ander verhaal dan de stoere 4wd's die we meestal huren en ook onze eigen stoere forrester had wel meegemogen op vakantie. maar goed, tis behelpen, net als internetten via een telefoonlijntje. goed om af te kicken. en zaken kort te houden.....

vakantiestress

het maakt niet uit waar we heen gaan, hoe we reizen, hoelang of hoe kort we weggaan.... ik heb last van vakantiestress. een raar fenomeen. dan moet er ineens van alles "af" zijn en de wasmanden leeg en het huis schoon en alles wat meegaat moet schoon en gestreken zijn en... zucht. in hoge mate irritant. en volkomen onhaalbaar trouwens. ondanks de geperfectioneerde vakantielijst moet er op het laatste moment nog van alles gekocht en gedaan. man en kids hebben de neiging om pas op de dag van vertrek te ontdekken dat er onmisbare items ontbreken (zwembroek, schoenen) die dan halsoverkop absoluut nog moeten worden aangeschaft. en ook al roep je al dagen van tevoren dat iedereen zijn spullen moet verzamelen, op het moment van inpakken (iets wat ik helemaal niet kan ook nog) roepen ze overal vandaan: "máááám, waar is..... " . tot diep in de nacht van alles aanslepen, eindelijk gaan slapen en dan om 6 uur kláár wakker zijn. de hele familie in diepe rust, want we hoeven nog lang niet weg.

vroeger, ja vroeger paste er nogal weinig in de auto en dat weinige verzorgden mijn ouders. mijn enige bijdrage was een hangerig: "wanneer gaan we nou eindelijk...?"