kale boel

ik woon in een sjieke laan. of moet ik zeggen woonde? maar ja ik woon er nog steeds, dus... alleen het sjieke is een beetje aangetast. een rustige brede laan, vooroorlogse huizen met gewilde details, glas-in-lood en allemaal een voortuintje. bestrating met kinderkopjes en oude klinkers. brede stoepen met, nou ja nu dus zonder: statige kastanjes. want ook wij zijn getroffen door de mysterieuze kastanjeziekte. en vandaag zijn ze dus gekapt. een triest gezicht, een halve meter boven de grond afgezaagd. wat een kale boel.

gómsinnema

een korte week Barcelona achter de rug........ afgesleten voeten, mooi weer, catalaans, heel veel indrukken, gepofte kastanjes op straat, tapas, wethouder hekkink, slappe lach, kunst, gaudi, fietsen, terrasjes én een gómsinnema! een appartementje is vele malen leuker dan een hotelkamer, vind ik tenminste. dus via internet net zolang gezocht tot ik iets betaalbaars vond in mijn favoriete wijk: Gracia. ik vind het net de amsterdamse jordaan zoals die was toen ik eind jaren 70 naar amsterdam kwam. nog niet vergeven van de yuppen en nog geen overkill aan renovatie, maar een volksbuurt waar vanwege de leukigheid veel studenten en kunstenaars zijn neergestreken. kleine straatjes en héél véél pleintjes. en alle toeristen blijven steken op de overgewaardeerde Ramblas dus daar heb je ook geen last van. de proprietaria ontving ons en deed de rondleiding. nou ja, rondleiding is een groot woord voor een appartement met een huiskamer, keuken, bedstee en overheerlijk terras. vanwege het onvolprezen internet hadden we er al foto's van gezien en de werkelijkheid viel bepaald niet tegen. de enige verrassing was dus de gómsinnema, ¿qué dice usted? oftewel "de watte?" pas na twee keer (sterke nadruk op Góm) en daarbij aanwijzen begreep ik dat hier de home-cinema bedoeld werd, naast canal+ een dvd-speler en geluid rondom. 200 zenders en ál het europese voetbal live in de huiskamer. nou ja.




meer foto's van het appartement hier

trauma

toen ik begon met werken (publieksfunctie bij gemeente amsterdam), in 1980, bestond er nog geen anti-rookbeleid. dat wil zeggen: overal werd gerookt, altijd en door iedereen. als niet-roker was je in de minderheid, sterker nog: een verwaarloosbare minderheid. op foto's uit die tijd zie je rokende ambtenaren achter de balie die rokende klanten te woord staan die rokend hebben zitten wachten in een hal die blauw stond van de rook. 's middags als de dienst voor publiek gesloten was, moest ik de telefoon beantwoorden. met z'n zessen in een te kleine ruimte, 5 rokende collega's en ik, één rookte sigaren en minstens één zware shag. het enige raam mocht niet open van een kouwelijk aangelegde collega. ik kan je zeggen: het was een hel, een HEL. als ik thuis kwam van het werk deed ik op de gang mijn doorrookte kleren uit. de volgende dag stapte ik weer walgend in het werkkloffie, een wasmachine had ik nog niet dus steeds een schone set kleren opofferen vond ik zonde. ééns in de zoveel tijd hadden we werkbespreking, grote groep, kleine ruimte, zelfs de rokers werd het te gortig. dus een afspraak: alleen roken tijdens de onderbreking, maar dan wel op de gang. niet gelogen: twee collega's hielden hun brandende peuk onder tafel en doken af en toe naar beneden voor een stiekeme hijs. en wee als je dáár wat van zei..... van ongewenste rook, zeker op het werk, is tegenwoordig geen sprake meer. maar iedere vorm van overlast, bijv. het geluid van een radio, zelfs als die heel zacht staat, roept die machteloze kwaadheid weer in me op. ik verdraag het gewoon niet. dat heb je met trauma's: je reactie is buitenproportioneel en onredelijk. maar verklaarbaar. het is niet anders.

hoofdLettergebruik

net als in het nederlands (....) worden hoofdletters gebruikt aan het begin van een zin. verder Eigennamen, namen van Landen, Personen en Instellingen. bij Titels van romans, films ed wordt ook de eerste letter met een Hoofdletter geschreven. en daar blijft het dan bij, in het spaans dan hè. wij nederlanders doen er dan weer een schepje bovenop. alle religies laten wij ook beginnen met een hoofdletter. waarschijnlijk uit respect ofzo. hoewel dat dan weer niet veel verder reikt dan die hoofdletter, mwah. ook namen van geografische herkomst laten wij beginnen met een hoofdletter. zo ben ik bijv. een Haarlemse. tja, ik persoonlijk vind dat wat overdreven. daar kun je best op bezuinigen. en dat doe ik dan ook. dat je bijvoorbeeld zo'n hoofdletter gebruikt voor dingen die je echt belangrijk vindt. dan krijgt het gebruik ervan betekenis en is het meteen een Statement, een extra betekenislaagje dat de schrijver meegeeft aan de tekst. maar ja, dat wordt nog niet begrepen. lezers betichten je onterecht van volKomen willEkeurig gebRruik van hoofdletters. of ze kunnen niet uitstaan dat je je niet aan de opgelegde regeltjes houdt, meestal omdat ze zich er zelf nog niet aan hebben weten te ontworstelen. ¡pura envidia! oftewel: dat is de kift!

thais

afgelopen week met de afdeling gaan eten bij een thais restaurant. en dat riep meteen weer zoete herinneringen op. dat die thaise mensen zo ongelovelijk vriendelijk en hulpvaardig zijn bijvoorbeeld. de superhulpvaardige nieuwbakken kelner in een schattig maar waarschijnlijk startend restaurantje in sukhotai die het engels nog niet helemaal meester was. en na iedere vraag om uitleg van iets op het menu (in het thais) zich verontschuldigde met: skjoemie, jusmoman pliez. dit weergegeven zoals het werd uitgesproken en in ons gezin nog steeds een gevleugelde uitspraak. als je het niet doorhebt, het staat voor: excuse me, just a moment please! waarna hij steeds wegdraafde naar de keuken om hulp te vragen aan de nauwelijks beter engels sprekende kok. ook in restaurant The Bird is het personeel buitengewoon vriendelijk. overigens was collega A., de aandrager van dit fantastische adresje op de Zeedijk te Amsterdam, de eerste keer tevergeefs op zoek gegaan.....zij vertelde dat gezien de locatie en de matige uitspraak van een van haar vrienden ze had rondgedwaald op zoek naar restaurant De Beurt. nou ja. aangezien de klanten bijna tot buiten in de rij staan in afwachting van een vrij tafeltje nog niet eens zó'n gekke naam....

hutje

Ik had een hutje in een bos,
In een heel diep bos
Met een bar en een bad
En een bibliotheek
Met een haard en een hert
En de Time iedere week.

aan dit liedje van Jaap Fisher moest ik laatst denken: iedere dag tussen Haarlem en Amsterdam kom ik langs een Ikea, een weiland, een industrieterrein, volkstuinen en een aangeharkt park. en langs een stukje onduidelijk terrein. niemandsland lijkt het. zoiets als Ruigoord indertijd maar dan veel kleiner. en soms overnachten daar mensen. soms toeristen die kiezen voor de goedkope optie, wild kamperen. die wanen zich onbespied, ver van de openbare weg. maar zijn goed zichtbaar vanuit de trein. sinds een tijdje huist daar een zwerver. met een paaltje en een stukje golfplaat zorgde hij dattie ’s nachts droog bleef. na een paar dagen stonden er twee paaltjes en was de zijkant met plastic gedicht. nog een paar dagen later had hij een houten schot weten te bemachtigen. en weer een paar dagen later nog een. ik zag het onderkomen uitbreiden, maar de bewoner zag ik nooit. er stond wel eens een fiets. en er waren steeds meer tekenen van permanente bewoning. onlangs heeft hij een groot stuk glas bemachtigd en een groot raam gemaakt in zijn hut. bijna een schuifpui. vanuit de intercity Haarlem-Maastricht zag ik hem zitten, innig tevreden naar buiten kijkend van achter zijn raam.

boemibol

het einde van een kat. met het piesen in de jus had hij onherroepelijk zijn doodvonnis getekend. dat was tenminste mijn interpretatie. in werkelijkheid was onze siamese kat, vernoemd naar de koning van het toenmalige Siam, onvoorstelbaar vals. wat ie het leukste vond was op de piano zitten, fijn op schouderhoogte en ieder die de kamer binnenkwam in de nek springen. met gestrekte pootjes en 20 nagels op scherp wel te verstaan. wij hadden inwoning en als die mevrouw iets wou riep ze vanaf de trap. dan kon één van ons de kat van de piano trekken. anders durfde ze niet naar binnen. huurderving heeft mogelijk een grotere rol gespeeld, maar daar wist ik toen nog niets vanaf.

sigarenbandjes

onverwacht stuit ik op een album met sigarenbandjes; niet mijn eigen bandjes (die overigens ook niet zo netjes tussen daarvoor bedoelde uitsparingen in een album geschoven zaten) maar die van een verwant, die te oud is geworden om z'n eigen bezittingen te ordenen voor een verhuizing naar een omgeving met wat meer zorg. en dat doet me denken aan mn eigen verzamelingen. van alles en nog wat heb ik gespaard. suikerzakjes bijvoorbeeld, met twee prachtige exemplaren van east african airways uit 1965, zelf gekregen op een trip van Dar es salaam naar Nairobi! maar kwijt, helaas. munten had ik ook uit alle uithoeken van de wereld. munten met gaten in het midden. en vierkante, met wonderlijke tekens. groot voordeel als je vader bij de KLM werkt. het buurmeisje spaarde plaatjes van filmsterren, maar waar je die bij kreeg ben ik vergeten. speldjes, maar dat was later, die spaarde mn broertje. het leukste vond ik nog de proefmonsters. allerlei flesjes en tubetjes met geheimzinnige inhoud. die rage duurde maar kort, misschien vanwege de houdbaarheid? maar nooit postzegels. dat was veel te serieus. stom natuurlijk, had ik ze nu mooi kunnen verpatsen.

links en rechts

laatst sprak ik iemand die links en rechts niet uit elkaar kan houden. en ik besefte ineens weer hoe ik dat nou eigenlijk geleerd had. toen ik nèt kon fietsen en in de buurt ook zelf op pad mocht, moest ik me wel netjes aan de voorschriften houden: alleen bij de “goede”stoep opstappen, niet de drukke weg over en netjes langs de kant fietsen. de truc was dat als ik in onze straat op de fiets stapte, met mijn gezicht naar het oranjeplein en mijn voet nog op de goede stoep, dan had ik de bakker aan mijn rechterhand. zó onthield ik dat: waar ik ook was, als ik mij “rechts” moest voorstellen (met of zonder fiets) draaide ik in gedachten zo dat mijn afzetvoet op de stoep van de bakker stond en links van mij ons eigen huis. die virtuele gedachtensprong gaat steeds sneller en dan ineens wéét je het gewoon: rechts en links. tegenwoordig hoef ik mij niet meer voor te stellen dat ik eerst langs de stoep bij de bakker op de fiets stap. trouwens, die bakker is er niet meer, evenmin als de daarnaast gelegen kruidenier. en naast de bakker woonde een toverkol, daar moest je voor uitkijken. en een klein stukje verderop zat een apotheek (ook opgedoekt) en daar recht tegenover de koninklijke familie. dat was althans de benaming die mijn moeder bezigde, het was gewoon een gezin met 3 dikke dochters en een poenige auto. en helemaal aan het eind van de straat woonde een hoer. ik had geen idee wat dat was maar het werd altijd op geheimzinnige toon verteld en het was bovendien het belangrijkste argument om aan te tonen dat de buurt zo achteruit ging. wij gingen dan ook verhuizen, vóór het huis teveel in waarde zou zakken. het huis staat overigens nu te koop, voor een lousy 598.000 euro.

shared service centre

en dan nemen we een shared servive centre en dat gaan we dan outsourcen.... ik heb een collega die hier meteen al weer afhaakt: als er geen fatsoenlijk nederlands woord voor bestaat zal het ook wel niks voorstellen. maar die redenatie is natuurlijk te kort door de bocht. Ha. een béétje manager van tegenwoordig doet aan outsourcen en brengt dat alsof ie dat zelf heeft bedacht. dat is niet zo: ze lopen elkaar allemaal achterna. maar een béétje manager geeft natuurlijk niet toe dat het allemaal een grote mislukking is. want tja, dan breng je die vette bonus en die promotie of je carriere-perspectief in gevaar. hij zal zn vriendjes niet vertellen: niet doen, dat wordt een drama. en dus zijn het net lemmings, ze rennen allemaal naar dezelfde afgrond. wij gaan ook meedoen heeft de gemeentesecretaris in zijn wijsheid besloten. ik krijg een voorproefje via partner H, oorspronkelijk ambtenaar maar na wat privatisering (ook zoiets) en wat fusies nu bij een groot internationaal bedrijf werkzaam. als er iets mankeert aan bijvoorbeeld zijn mailprogramma (de mailserver van zijn bedrijf staat in Brussel) belt hij naar de servicedesk in Budapest. Een welwillend meisje aan de lijn: (oei wat een accent, wat zégt ze nou, ooh het is engels) en legt in zn beste engels uit wat er aan de hand is; de schat doet haar best het probleem te vatten en te noteren om er een 'incident" van te kunnen maken en een "call" te registreren. Na lang heen en weer gemodder is de conclusie dat dit toch "op locatie" moet worden opgelost, dus wordt de call overgeheveld naar de nederlandse vestiging van de servicedesk. Als het probleem na 2 dagen spontaan lijkt opgelost dus maar even een mailtje naar die jongens om ze de moeite te besparen. Oei, een woedende mail terug: GEEN DIRECT CONTACT svp: alle contacten via Budapest. zucht. hun voormalige afdeling personeelszaken (nu human resourcemanagement) is ook al slachtoffer geweest van outsourcing; de verantwoordelijke manager kan in zijn CV opnemen dat hij een succesvol groot project heeft afgerond: de doelstelling, minder telefoontjes dus efficienter werken, is ruimschoots gehaald: niemand kan ze nog vinden. ze worden niet meer gebeld. Binnenkort worden ze wegbezuinigd, onee, dan kunnen ze een nieuwe uitdaging gaan zoeken.

zucht

kijk, dat was het. als ik op mn rug lag zag ik dit. en als ik op mn buik lag kon ik lezen. en meer was er niet. nou ja, bijna dan. de kinderen hadden immers een luiervakantie gewild? nou dan. kijken of ik dat nog kon. ja dus. geen enkel probleem trouwens. gewoon van je verandaatje linea recta naar je stretcher onder die boom. en dan liggen. en luisteren naar de krekels. en... nee, meer niet. af en toe iets eten. af en toe iets drinken. stukkie lezen. dat was het wel zo'n beetje. een paradijsje. zucht.

Vet-Rol

vorig jaar had zoon Yannick het opeens over een bijzonder model auto die hij gezien had: de fiat vetrol. echtgenoot veronderstelde dat dit een nieuw model fiat zou zijn, fiat vétrolle of zoiets. niets daarvan, het was de multipla, onmiddellijk herdoopt tot fiat Vetrol, vanwege het vetrolletje onder zijn voorruit. een idioot ding om te zien, lélijk!!! vierkant, kort, breed, 3 zitplaatsen voor. en naar nu blijkt: vrijwel geen pk's. zielig knorrend gaan we de bergen over, heel langzaam dus. maar ja, we zijn met zn zessen, dus toch maar gedaan. een heel ander verhaal dan de stoere 4wd's die we meestal huren en ook onze eigen stoere forrester had wel meegemogen op vakantie. maar goed, tis behelpen, net als internetten via een telefoonlijntje. goed om af te kicken. en zaken kort te houden.....

vakantiestress

het maakt niet uit waar we heen gaan, hoe we reizen, hoelang of hoe kort we weggaan.... ik heb last van vakantiestress. een raar fenomeen. dan moet er ineens van alles "af" zijn en de wasmanden leeg en het huis schoon en alles wat meegaat moet schoon en gestreken zijn en... zucht. in hoge mate irritant. en volkomen onhaalbaar trouwens. ondanks de geperfectioneerde vakantielijst moet er op het laatste moment nog van alles gekocht en gedaan. man en kids hebben de neiging om pas op de dag van vertrek te ontdekken dat er onmisbare items ontbreken (zwembroek, schoenen) die dan halsoverkop absoluut nog moeten worden aangeschaft. en ook al roep je al dagen van tevoren dat iedereen zijn spullen moet verzamelen, op het moment van inpakken (iets wat ik helemaal niet kan ook nog) roepen ze overal vandaan: "máááám, waar is..... " . tot diep in de nacht van alles aanslepen, eindelijk gaan slapen en dan om 6 uur kláár wakker zijn. de hele familie in diepe rust, want we hoeven nog lang niet weg.

vroeger, ja vroeger paste er nogal weinig in de auto en dat weinige verzorgden mijn ouders. mijn enige bijdrage was een hangerig: "wanneer gaan we nou eindelijk...?"

ach ja

Vanwege het jeugdsentiment van gisteren nog weer even in het schriftje met kinderuitspraken gedoken. begin '88, sjaak is dan 3 jaar, maar de functie van wc-papier is nog niet helemaal duidelijk... als hij geplast heeft en ik wil doortrekken roept hij:"nee, nog niet, er moet nog papier bij!" en in de auto, geobsedeerd door de ruitenwissers: mam, hoe heet dat ook alweer? zeg ik: denk 'ns na, je weet het vast nog wel... zegt sjaak: "um.... roeiwimpers?" eind '88, sjaak: "je hebt een baby in je buik he?" zeg ik: ja, maar die is nog piepklein, die moet nog een hele tijd groeien.... sjaak: "ja, en dan.... KNAL!"sjaak, 4 jaar en op de kleuterschool. hij heeft een musical gezien, opgevoerd door groep 8. zijn samenvatting: "twee hadden een mooie jurk aan en het duurde erg lang"
wat een goudmijn zo'n schriftje!

sjaak

lezen

de afgelopen week weer "even" de hele serie over de Stam van de Holenbeer gelezen. een serie van 4 boeken, 450 blz per deel en ik lees ze ieder jaar één keer allemaal. en iedere keer vind ik ze weer geweldig. en eenmaal begonnen dan moet alles wijken.... dat deed ik vroeger ook al: mijn favorieten las ik ieder jaar weer. dat waren gek genoeg veelal hele zielige boeken, waarbij je dan vreselijk moest huilen. maakte niet uit dat je de (goede) afloop al kende. niet die standaardwerken zoals 'Alleen op de wereld' of zoiets, maar echte originele tranentrekkers, zoals: Ankies tweelingzusje, Circuskind, Rob en de stroper, maar ook het super godsdienstige Gerdientje. een boek van W.G. van de Hulst. een dráák van een boek, de braafte droop er vanaf en waarom het me nou aangreep mag joost weten want wij waren van huis uit nogal goddeloos. maar de gewetensnood van het brave deerntje wist me iedere keer weer tot tranen toe te bewegen. de gewoonte om te herlezen is gebleven, de frequentie is wisselend. "Van oude mensen de dingen die voorbij gaan" (couperus) heb ik zeker 5x gelezen, maar toch zeker al 10 jaar niet meer aangeraakt. nou ik het erover heb... misschien wordt het daarvoor wel weer eens tijd

jeugdsentiment

opruimen

met goede voornemens beginnen: opruimen. en dan al vrij snel stuiten op een schriftje. hè schriftje? wat staat daar in? oja, uitspraken van de kids die ik bijhield, grappig of ontroerend of verbazend of.... bijvoorbeeld:
sjaak, bijna 4, dagje mee zeilen met opa en oma. razend enthousiast als hij in de jachthaven aankomt: "wat veel boten.....!" en even later: "welke zullen we nemen?" en voor lianne, 5 jr, ligt de definitie van "vriendin"net ietsje anders:
ik: we gaan vroeg eten want Anita komt
L: komt Anita voor jou?
ik: ja, want zij is mijn vriendin
L: ga jij dan altijd met Anita verstoppen op je werk, als je naar buiten moet?
en in diezelfde categorie: Mama (zegt lianne) jij moet dat even laten staan. dan gaan we éérst taart eten en dan mag je straks verder spelen met de afwas.

en dan daar een heel schrift van vol; dat opruimen kan me gestolen worden. éérst lezen en straks verder spelen met de rommel......

dochter lianne

Pantat

Gek eigenlijk dat ook een wóórd een hele wereld aan herinneringen bij je wakker kan roepen….. van muziek (of geur/smaak, foto’s e.d.) is dat wel bekend natuurlijk. Zo ben ik bijvoorbeeld zodra ik het nummer “Eloise” hoor onmiddellijk op de ijsbaan. Maar het is niet alleen de plek die met die muziek verbonden is, er hangt nog een heleboel aan. Een heel pakket als het ware: een jaar of 14, interesse in het andere geslacht, top 40 luisteren op zaterdagmiddag, belangrijker hoe je eruitzag met die spaanse broek (zwart met uitlopende pijpen) en daaronder die kittige kunstschaatsen dan of je er op vooruit kon komen. Een abonnement op de openlucht ijsbaan waar als variatie op het zomerse zwembad de jongens en de meisjes elkaar achternazaten en uitdaagden. Maar dan ’s avonds na het eten (donker) romantisch rondjes schaatsen terwijl je samen dezelfde schaatsbeschermer vasthield. Dat hele pakket associaties komt op me af bij dat nummer. En laatst overkwam me dat bij het horen van een lang vergeten woord: pantat. Een hele terloopse opmerking van mijn schoonzusje tegen mijn nichtje? Mijn broer? Dat weet ik niet eens meer…..: “ ga eens opzij met je dikke pantat” wat zoveel betekent als “ga eens opzij met die dikke kont van je” zette de sluizen open. Een zéé van herinneringen aan mijn kindertijd en vooral aan mijn moeder, die met haar jeugd in nederlands-indie die woorden meebracht. Wat één woordje allemaal teweeg kan brengen………


eloise

pelicula

pelicula = film. dit is de film waarin ik voor het eerst de mexicaanse acteur Gael García Bernal zag. de spaanse brad pitt zou je kunnen zeggen. en wat een talent! deze film is trouwens helemaal geweldig. 3 verhaallijnen, 3 personages. de jonge Octavio en zijn broer, een fotomodel (Valeria) en haar vrijer en een zwerver. en allemaal hebben ze een hond. de film opent met een auto-ongeluk, veroorzaakt door één van de broers, met als slachtoffer het fotomodel en als getuige de zwerver. toch komen de lijntjes bijna achteloos bij elkaar. ze vertellen de omstandigheden waaronder dit ongeluk gebeurde en zijn goed voor 3 episodes die samen een buitengewone film van een dikke 2 en een half uur vormen. een 'wreed' goeie film blokletterden de kranten, met de klemtoon op 'wreed'. want de hondengevechten die erin voorkomen zijn rauw en realistisch. een Tarantino waardige film. dit is er zo een die je een paar keer wil zien. mét ondertitels, dat wel.


amores perros

costumbres

Nee dat zijn dus geen kostuums. Het betekent gewoonten/gebruiken/traditie. Al een paar keer raakte ik onverhoopt verzeild in een of andere culturele happening zonder dat ik enig idee had van het wat en waarom. Zie ook foto. Verder is het ook een dankbaar onderwerp in de klas, de gewoonten in andere culturen. Zo is het bijvoorbeeld in spanje gebruikelijk om iets dat je wordt aangeboden eerst (beleefd) te weigeren. Dus als een leerling meegebrachte bonbons trakteert zeg je als profesora: nee, nee, dat hoeft echt niet. Een spaans persoon zou dan het ritueel vervolgen met: ja, jawel, neem vooral. En dat nee,nee, gevolgd door ja, ja dan nóg 2x. Maar wij buitenlandse leerlingen gaan bij de eerste keer 'nee' reeds verder naar de volgende, de profesora smachtend naar chocolade achterlatend. Onze profesora vertelde van een collega die naar een conferentie was geweest en daarna de laatste trein had gemist. Een duitse mede-conferentieganger bood een lift aan die zij beleefd weigerde. Waarop de auto optrok en haar verbluft achterliet. De doos Droste chocola die ik haar na afloop van de cursus cadeau deed nam ze zonder verder plichtplegingen meteen aan……

optocht

pad med mang muang kai

uit ieder land neem je wel iets over of adopteer je een gerecht uit de plaatselijke keuken. en sommigen worden zelfs een regelrechte hit. het thaise kipgerecht met de ingewikkelde naam is daar een voorbeeld van: we eten het nog zeer regelmatig. het woord kai betekent kip. tenminste..... als je het op de juiste toonhoogte uitspreekt! dat kan hoog, midden, laag, stijgend of dalend. en dan betekent het 1. kip 2. ei 3. fles 4. buffel 5. zool (....) dus tja, een klein foutje en je krijgt iets anders dan je verwacht. ze hebben ons de 5 verschillende woorden voorgezegd maar wij hoorden nauwelijks enig verschil. wat ben ik blij dat het spaans die complicerende factor niet kent. maar ja, die hebben dan weer 2 woorden voor "zijn" waarmee je ook akelig de mist in kan gaan. het ene zijn is het andere niet..... estar rico = smakelijk zijn maar ser rico= rijk zijn. en dat is nog een onschuldige vergissing. maar goed, het enige gerecht dat ik in het buitenland niet alleen heb leren kennen maar zelfs van een professionele kok heb leren koken neem ik níet mee als favoriet. een super echte paella met alles erop en eraan, maar aan mij niet besteed. volgens mijn medecursisten echter super rico (met estar!!!)


paella

museo de jamon

het is inderdaad een misleidende naam voor een broodjeszaak. want dat is het, een keten van broodjeszaken zelfs. zo'n beetje als onze broodje van kootje of friet van piet maar dan anders. de hammen hangen aan de muren. en er zijn allemaal lekkernijen te koop, met ham natuurlijk. het lekkerste is gewoon een broodje met echte goede ham, maar dan wel "à la catalana". dat wil zeggen dat het broodje is ingesmeerd met een mengsel van verse tomaat met uitstekende olijfolie en evt. wat knoflook. verder geen fratsen eigenlijk. maar ook een broodje spaanse ham met een stuk koude tortilla ertussen is niet te versmaden. zij eten dat dan tussen la comida (3 gangen lunch, warm, rond half 2) en de tapas (borrelhapje na het werk, rond 7 uur) maar vóór de avondmaaltijd die rond een uur of 10 genuttigd wordt. pffff, da's wel proppen!


museo de jamon

raadsel met was 2

hoge was
het intrigeerde mij al eerder, zie hieronder.

raadsel met was

ik heb het me al vaker afgevraagd: hoe doen ze dat nou? de binnenplaatsen van spaanse huizenblokken hangen altijd vol met was die kriskras van de ene flat naar de andere loopt. soms zo ver uit elkaar dat het toch onmogelijk bij één appartement kan horen.... en dan, zelfs als dat wel zo is, je kan er gewoon niet bíj.... nou heel gewoon: een ingenieus systeem met katrolletjes. je trekt het naar je toe of van je af, al naargelang je met natte of droge was bezig bent. dit is de was van mijn medebewoners, opgehangen vanuit ons keukenraam. zo simpel.


altijd afgevraagd

bailar

=dansen...... tja, kon ik dat maar. het ziet er prachtig uit en die spaanse meisjes kunnen het allemaal. we kregen een dansles van een professionele bailarina, maar het mocht niet baten. het leek echt helemaal nergens op, wat wij deden dan,hè. maar leuk was het wel. ik had natuurlijk beter kunnen weten: de vorige keer heb ik geprobeerd om van een japanse (!) medecursist de salsa te leren. met een aparte japanse swing erin, dat wel. daarin was ik ook al niet erg succesvol. afgelopen zondag heb ik kunnen zien hoe dát echt moet: in het kader van de CKV opdrachten van zoonlief (en omdat ik vrijkaarten had) een voorstelling bezocht van de Cubaanse groep lady Salsa. dus een avondje spetterende supersalsa ondergaan. nu snap ik eindelijk de logica van die klompendans: dat is het enige dat wij stijve hollanders fatsoenlijk onder de knie kunnen krijgen, misschien

sevillanas

moderne kunst

één van de dingen waar ik me enorm op verheug is het plaatselijke museum voor moderne kunst. in Madrid is dat het Reina Sofía en afgezien van de vaste tentoonstelling (bv Guernica van Picasso!!!) is het een feest om onder te dompelen in de tijdelijke exposities van hedendaagse kunst. vaak word ik door minstens één daarvan wel helemaal gegrepen. ditmaal dus door een expositie van hedendaagse mexicaanse kunst. gááf!! maar niet te beschrijven natuurlijk, zoiets moet je gewoon zíen.

Miguel Ángel Ríos, A morir, 2003
gek eigenlijk dat ik daar in nederland dan nauwelijks de tijd voor neem.... zelden ga ik naar het stedelijk of zo. nu heeft zoonlief CKV als vak (verplicht) en moet hij daarvoor (ook verplicht) een aantal culturele activiteiten ontplooien. vandaar dat ik gisteren in de Kunsthal in Rotterdam was. waar behalve een expositie over Gaudi (heel tóf) ook werken van Willem de Kooning tentoongesteld waren. zoonlief betitelde dat als geklieder van een kleuter. en eerlijk gezegd.....

lord of the rings

misschien ben ik wel een cultuurbarbaar..... maarre, als ik in het Prado ben loop ik regelrecht naar de vlaamse meesters. de rest interesseert me maar matig. natuurlijk is het een prachtig gebouw en het is ook leuk om even door de grootse zalen te wandelen. maar dan toch gauw naar El Bosco. zo noemen ze daar de schilder jeroen bosch liefkozend. fascinerend wat die man allemaal geschilderd heeft. niet te rijmen met wat zijn tijdgenoten voortbrachten. behalve dan pieter brueghel, zelfde zaal, zelfde periode. dit schilderij bijvoorbeeld had ook een filmposter kunnen zijn van Lord of the Rings (oftewel El Señor de los Anillos), maar dan in het jaar 1500..... dat leger van skeletten!!! komt daar ook in voor. het zou me niet eens verbazen als de regisseur zich hierdoor heeft laten inspireren. 3x in Madrid geweest, 3x in het Prado en 3x niet weg te slaan bij deze fabeltastische schilderijen.


lord of the rings

vervolg moestuin

zo heeft Madrid óók een elleboogsteeg!!!! een smal steegje dat, inderdaad, een bocht heeft. mooi hé?


elleboogsteeg

moestuin

straatnamen in het centrum van madrid zijn kleine tegeltableautjes. prachtig vind ik ze. nu blijkt dat ze meer zijn dan alleen mooi, namelijk informatief. de calle de las Huertas, in het centrum van de stad, was in de middeleeuwen het gebied waar de moestuinen waren, er werd van alles verbouwd voor het dagelijkse gebruik. (huerta= 1.bevloeide grond; tuinderij 2. grote moestuin met vruchtbomen; boomgaard, van Dale) dat vind je dus terug in de naam, maar ook op het plaatje. in Haarlem woon ik in de Twijnderslaan, ook zoiets, het gebied waar de twijnders hun werk deden. met zo'n plaatje erbij spreekt het nog meer tot de verbeelding. en als je dat dan eenmaal weet bekijk je de straatnaambordjes met nog meer aandacht.


straatnaam

niet zo makkelijk

het was natuurlijk niet voor niets dat ik me meerdere malen suf heb gezocht naar een adres. vaak ontbraken de huisnummers of stonden ze op onlogische plekken. maar zelfs als je dan de juiste voordeur had gevonden was het nog een gepuzzel. de meeste huizen zijn ingedeeld in een links (izquierda) en rechts (derecha) en beiden kennen een interior en een exterior. mijn eerste verblijf was in de c/ conde de romanones 8, 2e derecha exterior. dat laatste wil zeggen dat in ieder geval een aantal ramen aan de straatkant zijn. eenmaal binnen kan je meestal met een schattig maar gammel 1-persoonsliftje naar boven. de interiores hebben alleen maar ramen die uitkijken op de patio. dat klinkt geweldig, "patio", maar is zelden meer dan een groot uitgevallen luchtkoker waar de was wordt uitgehangen. waarover later meer.


bellen

lunch

dit was 'm dan..... het broodje van alledag. de gewoonste zaak van de wereld, voor hun dan hé. zie stukje van 13 april: routine

broodjekadootje

900 obras

het was mij uiteraard ook al opgevallen: je kunt geen straat in Madrid inlopen of er staat wel een gebouw in de steigers, puinbakken op de schaarse parkeerplekken, diverse metrostations worden opgeknapt, wegen zijn opgebroken enz.enz. en dat allemaal tegelijkertijd. de stad lijkt wel één grote bouwput. inmiddels is het zachte gemopper van de madrilenen overgegaan in luid geklaag. de kranten staan er vol van en TV-Madrid brengt verontwaardigd het zoveelste plan voor de aanleg van de zoveelste rotonde. ze hebben geteld dat er nu al op 900 plekken wordt ge-of verbouwd.... ik had geluk: hoewel op het eerste adres aan beide zijden nog slechts de buitenkant van het pand overeind stond, was de tijd van de drilboor net voorbij. en later in het luxe 2-kamerapp op 5 hoog kon ik als in een stomme film vanachter mijn dubbele ramen het geluidloze (....) gevecht om de enkele parkeerplaats aanschouwen. opmerkelijk weinig Smarts trouwens.

el brillante

laat eten oké, maar om pas om 10 uur ´s avonds een restaurant binnen te lopen en daar (als eerste dan ook nog) te gaan zitten eten is ronduit onhandig. tapas zijn dus een uitkomst. en voldoende fantastische tips van de profesoras. de absolute numero uno van juf Helena, casa Antonio, binnengedrenteld, tentje bijna leeg maar vanwege de tip toch maar gaan zitten. 10 minuten later hele tent afgeladen. bleken we toevallig nét na openingstijd te zijn aangekomen.... helemaal goed, alles even lekker.
andere buurt, andere tip, andere sfeer: bij el brillante. alleen mannelijk personeel, geselecteerd op leeftijd (minimaal 45) en uiterlijk (niet knap) en stemvolume (hard). staande receptie, lange bars, chaotische sfeer waarin de mannen (druk,druk,druk) elkaar toeschreeuwen wat hier of daar gewenst is. je bestelt wat en nog ´ns wat, staande tussen een grote hoeveelheid ratelende spanjaarden en bij het afrekenen weten ze feilloos uit het hoofd wat je genuttigd hebt. servetjes op de grond graag (dat hoort zo), hectisch, leuk en lékker!!!

inhaalslag

oei, dat is afkicken! geen toegang meer tot internet vanwege de verhuizing naar andere locatie. nou ja, twéé verhuizingen in 2 dagen om precies te zijn. maar dan nu wel weer op een superplek, een steenworp afstand van het Prado en midden in de Jordaan van Madrid, barrio Huertas. vrijdag ná school mijn marido opgehaald van het vliegveld, in de metro naar het centrum bijna beroofd met behulp van de dubbelklutstechniek (maar portefeuille zat in een te kleine zak gepropt en daardoor niet ongemerkt te ontfutselen, meer geluk dan wijsheid) en daarna met volle overgave gestort op de toeristentoppers. nu afgesleten voeten. maar wel uiteindelijk (....) dan het huis van Lope de Vega bezocht én op de dag van het boek (10% korting op Alle boeken) die samenviel met de herdenking van 400 jaar Cervantes, een uitgave van Don Quijote aangeschaft. in het spaans uiteraard. daar ben ik wel even mee zoet.

poef

vandaag weer op pad geweest met de geschiedenisjuf. wederom helemaal geweldig! de wandeling ging ditmaal door de barrio de las musas, oftewel de buurt waar de beroemdste schrijvers van spanje hebben gewoond. Cervantes (die van Don Quijote) en Lope de Vega waren tijdgenoten maar konden elkaar niet luchten of zien. en als Lope weer een komedie had geschreven (hij schreef er uiteindelijk 1800, hapklaar en succesvol, hij was een soort 16e eeuwse Endemol) was Cervantes niet te beroerd om die te komen verstieren. de madrilenen vinden het dan ook buitengewoon grappig dat de straat waar Lope de Vega woonde nu de calle Cervantes heet en de straat waar Cervantes begraven ligt de calle de Lope de Vega. als juf Helena vertelt zie je de geschiedenis tot leven komen, ook al staat er uit die tijd nauwelijks één huis meer overeind... de bouw was zodanig slecht dat alles voortijdig is ingestort en alles wat er nu staat is 18e eeuws (en ook dat ziet er alweer niet te al best meer uit). uiteraard krijgen we en passant ook tips waar je vooral wel en waar je vooral niet naar binnen moet voor een drankje of een hapje. het duurt alleen even voor wij in de gaten hebben dat die leuke "Poef" aan het eind van de straat gewoon de ierse Pub is.....

buenas noches

als madrilenen afspreken elkaar in het centrum te ontmoeten is dat ófwel onder DE klok (reloj) bij het nulpunt van madrid, ófwel voor DE banketbakker (die daar al meer dan 100 jaar is), ófwel bij el oso y el madroño, HET beeld van de beer bij de boom. op die drie plaatsen, alle op het grote centrale plein Sol, zie je dan ook altijd wachtende mensen. er zijn nog een heleboel markante niet te missen plekken te verzinnen waar je met elkaar zou kunnen afspreken, maar nee, het moet en zal daar zijn. en het zit er al vroeg in, want ook schoolkinderen spreken daar af. die schoolkinderen herken je trouwens meteen: ze hebben géén overbeladen rugzakken zoals in nederland, maar zo´n tas met uittrekbaar handvat, op wieltjes. en dan ook echt állemaal..... wel veel gezonder voor die ruggetjes trouwens. die gebruiken, dat is steeds weer leuk om te zien en te horen. het blijft me ook verbazen dat om een uur of half twee de spanjaarden en masse een bar induiken om daar (bij voorkeur warm) te gaan eten en daar nemen ze ook gewoon de tijd voor. en het elkaar groeten hangt daarmee samen: heb je al gegeten dan zeg je bij een ontmoeting buenas tardes, maar heb je nog niet gegeten dan zeg je buenos dias. en pas ´s avonds laat, inderdaad ná het avondeten van rond een uur of 10, zeg je buenas noches!

palabras

vandaag was weer de dag van de conferencia, ditmaal over de herkomst van een aantal woorden. daar zitten natuurlijk altijd toppertjes tussen die je gewoon nooit meer vergeet. spanjaarden hebben de neiging om een merknaam als soortnaam te gaan gebruiken, of de associatie een betekenis te geven. algemeen bekend is natuurlijk dat ze kauwgom "chicklets" noemen en mascara "rimmel" naar de merken waarmee ze hier geïntroduceerd werden. maar een wollen vestje heet hier een rebeca en dat komt dan omdat in de film van Alfred Hitchcock, Rebecca, in die tijd een doorslaand succes, de hoofdrolspeelster de hele film lang een wollen vestje draagt. ook de herkomst van het woord snor, had een wonderlijke uitleg: oorlogvoerende germanen die voor ze ten strijde trokken de snor fatsoeneerden en de kreet "bei gott" slaakten, zetten de spanjaarden op het verkeerde been, die namen het woord "bigote" over als zijnde een snor. maar ook nu nog worden nieuwe woorden gevormd, of ontstaan nieuwe namen. wat zou je denken van een veel voorkomende cubaanse jongensnaam: usnabi. komt van US Navy. en dit is geen grap. sinds het namengeven vrij is kunnen de spanjaarden er ook wat van; de leraar had uit de krant naast de meestvoorkomende jongens en meisjes namen (Alejandro en Maria) de volgende gruwels: Everest, Himalaya, Acensor (= lift) en als klap op de vuurpijl een jongetje dat kevincostner heet, om precies te zijn: Kevincostner Martinéz.

frustrada

oke, soms mislukt er het een en ander..... zaterdag ging ik eerst naar het huis van de schrijver Lopez de Vega, maar het opgegeven adres was niet herkenbaar als een museum en op de deur van wat waarschijnlijk toch echt nummer 11 was hing een papier waarop stond dat de ingang aan de andere kant van het blok was, calle del prado 20. maar dat bleek één groot gapend gat. één van de werklui stuurde me weer terug naar het oorspronkelijke adres, maar dat bleef onvindbaar. nou dan niet. maar het leek me handig om (daar toch in de buurt) vast te kijken waar mijn appartement van volgende week zich precies bevindt vooral omdat ik twéé mogelijke ingangen had op opgekregen. helaas, beide onvindbaar.... calle de jesus bestaat, de nummers 1 t/m 10 ook, behalve dus nr 5. ook de calle de huertas, om de hoek, was er wel maar daar ontbrak nr 72 en die moest ik dus hebben. zucht. en vandaag probeerde ik kaartjes te krijgen voor de wedstrijd van Real van as zondag. van hier naar daar gestuurd en uiteindelijk bij het stadion geprobeerd maar nada de nada. extra frustrerend omdat dat de vorige keer ook gebeurde, terwijl klasgenoten toen wel degelijk kaartjes konden kopen terwijl mij gezegd werd dat het uitverkocht was. blijkbaar ben ik bij Real niet welkom, nou dat werkt de andere kant op ook: hup barca!!!!!

Von Gaus

kijk dat zat zo: toen ik vorige keer met dochter M in Madrid was wilden we een telefoonkaart kopen en hadden daarvoor aanwijzingen gekregen. er was ons uitgelegd dat er een keten bestond van winkels, en ééntje ervan bevond zich daar en daar, en die keten heette "Von Gaus". het bevreemdde me wel een beetje dat zo´n duitse keten blijkbaar stevig voet aan de grond had gekregen in spanje, maar nou ja. wij op zoek, straatje op en neer, geen Von Gaus. tot het ons begon te dagen toen we voor de derde keer een "Phone House" passeerden...... daar zijn er inderdaad veel van in Madrid en sindsdien zijn het markeerpunten: vandaag ging ik een kronkelig straatje naar beneden, bij de von gaus naar links en daarna rechttoe-rechtaan naar el Rastro, het waterlooplein van Madrid. en omdat ik met een net gekochte dikke "el País" mét zondagbijlage onder de arm liep werd ik niet aangezien voor een toerist en kon ik rustig rondsnuffelen en voor een spaanse prijs de perfecte ceintuur aanschaffen. ¡genial!

Cocinar con Concha

schattig: om half 7 worden wij, groepje van 7 leerlingen, opgehaald door de echtgenoot van Concha, een grote goeiige lobbes, die ons per metro meeneemt naar hun huis. (helaas wordt onderweg één van de medeleerlingen gerold, tasje had ze vóór zich, maar werd ongemerkt geopend en ontdaan van portemonnee met creditcard. terwijl we ons de hele tijd al kletsend als groep verplaatsten..... je zou toch zeggen dat je elkaar dan steeds in het vizier hebt.... maar niemand heeft er iets van gemerkt. het is echt een vak, dat zakkenrollen)
op de plaats van bestemming wacht ons de pittige en praatgrage (professionele) kokkin, voorheen werkzaam in een uitstekend lopend restaurant. in rap spaans krijgen we alle trucs te horen en te zien voor het bereiden van een goede Sangria, een fantastische tortilla de patatas, een rijkgevulde paella en een torte de queso. en uiteraard eindigen we aan tafel waar alles net zo rap weer wordt weggewerkt. ¡qué bien!

entrevista

Een entrevista oftewel een ontmoeting met een spanjaard met een meer of minder bijzonder beroep. deze week een stel, professionele tango-dansers die zowel in een show dansen als lesgeven. zíj een frêle spaanse, klein en lichtvoetig, hij een stevige chileen. de bedoeling is dat het géén lezing is maar een uitwisseling van informatie: vragen stellen dus. en in dit geval op het eind ook een demonstratie van de diverse soorten tango. ze volgen ook in hun shows geen vaste choreografie maar improviseren. dat wil zeggen: híj improviseert, zíj doet als een poppetje aan een touwtje precies wat hij aangeeft, zó subtiel dat je er niets van ziet of merkt. spectaculair. desgevraagd is volgens Edgardo, want zo heet hij, de belangrijkste eigenschap voor de dansende man: ser machista. nou dat was ie dan ook!!

onbevlekt

de activiteit van vandaag was een wandeling door een stukje madrid met uitleg van dezelfde profesora die ook de lezing over Franco deed en het was weer even boeiend. en behalve de historische wetenswaardigheden die overigens toch maken dat je weer anders kijkt naar gebouwen of beelden waar je al heel vaak langsgelopen bent, krijg je tussendoor de wonderlijkste details. zoals het oude viaduct dat het oorspronkelijk arme en laagelegen deel van de stad verbindt met het rijkere en hoger gelegen deel van de stad. het hele ding is afgezet met glazen platen; die hebben niets te maken met geluidshinder maar zijn geplaatst omdat het de favoriete zelfmoordplek van de madrilenen was. en het klooster waar nonnen wonen die geen stilte-eed hebben afgelegd maar een opsluitings-eed: eenmaal binnen gaan ze er nooit meer uit en mogen niemand meer zien..... om in hun levensonderhoud te voorzien bakken ze koekjes, die kun je er kopen. om dat te doen bel je aan bij de poort, een stem meldt zich door de speaker met de woorden "Ave Maria purísima" en dan antwoord je met "sin pecado concebida" en dan mag je naar binnen. via een binnenplaats kom je bij een duister loket waar je de gewenste bestelling inspreekt. in een soort geblindeerde minidraaideur deponeer je je geld en verschijnt de doos met bestelde koekjes. je krijgt niemand te zien. zou MacD daar zijn drive-in idee vandaan hebben?¿

routine

ongeloveloos hoe snel dat er in sluipt, routine. elke dag na school haal ik een broodje, net zoals ik in Amsterdam gewend ben, maar hier bij de dichtstbijzijnde deli en belegd met spaanse heerlijkheden.
maardan: het gekochte broodje gaat op een kartonnetje waarop eerst een wit kanten kleedje (van papier, claro) wordt gedrapeerd. het geheel gaat in zilverfolie en daarna..... wordt het als cadeautje verpakt in rood papier met daaromheen een witte katoenen draad, met strik. dat is nog eens feestelijk aanschuiven als je dan plaatsneemt achter je wiebelige tafeltje op je studentenkamertje ¡qué aproveche!

conferencia

wauw! dat is nog eens een geschiedenisles..... net anderhalf uur ademloos zitten luisteren naar een lezing over het leven van franco. die profesora is echt geboren voor het vak. behalve dat het begrijpelijk was voor ook de iets minder gevorderde estudiantes, was het ook gewoon heel boeiend. vroeger had ik een geschiedenis leraar die de hele romeinse en griekse geschiedenis als een spannend vervolgverhaal wist te brengen, de klas was dan muisstil, het is echt een zeldzaam talent. en deze Helena deed het geweldig. onderwijl legt ze ook allemaal verbanden met het spanje van nu en het waarom van sommige gewoonten en opvattingen. uitermate boeiend!!
verder blijf ik maar steeds nieuwe huisgenoten ontmoeten.... snap het eigenlijk niet want er zijn maar 7 kamers.... maar ja, misschien zijn het wel logees ofzo. vandaag een gesprek gehad met een argentijnse, dat spaans klinkt toch weer heel anders en verschrikkelijk snel.
ik ga me wel al echt thuisvoelen in dit buurtje, doet wel een beetje denken aan de nieuwmarktbuurt ten tijde van de aanleg van de metro.... een zootje dus. gebouwen op de schop, open gaten (kwam warempel die hele oude herhuisvestingsregeling weer bovendrijven in het geheugen) en gekraakte panden. en net zoveel zwervers als in de omgeving van het CS, dus logisch dat ik me thuisvoel toch?

avanzado

de test doorstaan, was mondeling en schriftelijk en al om 8 uur ´s morgens. pfffoe. and the results are.....huit points...... avanzado, oftewel gevorderd. fijn om te horen maar zo voelt het nog niet. maar ik hoor toch wel bij de diehards: op iedere school en zo ook hier zijn heel veel beginners en met het stijgen van het niveau worden de groepen kleiner en kleiner. mijn groep bestaat uit 5 dames: een duitse psychologe, een amerikaanse (maar in zwitserland wonende) IBM-specialiste, een rijke engelse met een society-baantje en een amerikaanse huisvrouw op leeftijd met een studiehoofd. en ik zei de gek. 2 leuke profesoras, veelbelovend dus.
en ach zo´n eerste dag gaat verder op aan het zoeken naar de bakker en de dichtstbijzijnde supermercado, nog wat nieuwe huisgenoten leren kennen (stel uit san salvador en een echte John uit Oxford) en ´s kijken wat de TV te bieden heeft. Eindelijk de luxe dat ik de baas ben over de afstandsbediening EN alleen maar spaanse zenders.... als ik thuis een enkele keer de afstandsbediening heb veroverd en naar TVE zap is het protesterend gebrul niet te harden! en nou nog leuke programma´s.........

Madrid otra vez

oké, aangekomen in Madrid. de studentensetting is zoals verwacht, leuk wel. kamer is very basic maar de voorzieningen zijn prima, incl een computer met internet in de huiskamer. ik heb nog niemand zien roken hierbinnen, dus dat is ook een opluchting. en supercentraal dus. tot nu toe kennis gemaakt met een turkse, een amerikaanse (half peruaans), een portugese en een engelse. de rest nog niet gezien. er wonen in dit huis maar twee anderen die naar de zelfde school gaan als ik. de anderen studeren hier aan de universiteit en spreken reeds uitstekend spaans. dat zorgt er wel voor dat de voertaal in huis spaans is, geen engels, perfect. ik moet me morgen om 8.00 melden voor een schriftelijk en mondeling examen, om 9.00 beginnen de lessen. ben benieuwd. dikke pech dat de opstandige kies serieus van plan is deze trip te verpesten.... ik heb vast wat termen opgezocht: me duele las muelas (ik heb kiespijn), tengo una inflamación en la raíz (een ontsteking in de wortel)... zucht. op mijn eerste wandelingetje in de omgeving bleek dat er tenminste 3 clinicas dentales op kruipafstand zijn. vamos a ver.

perdido

ik ken mensen die hebben een Bermudatafel. d.w.z. dat alles wat je op die (overvolle) tafel neerlegt de neiging heeft te verdwijnen. en ik heb een Bermuda huis. geen eeuwenoud mysterie over verdwijnende schepen en vliegtuigen, maar een recent mysterie over een waslijst van verdwenen spullen. onuitstaanbaar. het meest voor de hand liggende is natuurlijk dat ik die spullen zelf heb kwijt gemaakt. en als ik iets kwijt ben weet ik meestal feilloos de vorige plek, die ik om welke reden dan ook onlogisch vond, waarna ik het item op een nieuwe, volledig logische maar bij nader inzien onvindbare plek heb weggeruimd.... zucht. maar wat nou als de actie van het opnieuw opbergen ook volledig uit het geheugen gewist is? of, en dat denk ik toch stiekem, niet heeft plaats gevonden. dan is er toch duidelijk sprake van een bermuda-mysterie?

estoy de buenas

net m'n adresgegevens binnen gekregen van mijn huisvesting in Madrid. centraler kan bijna niet, helemaal goed dus. een kamer met eigen badkamer in een studentenflat setting: met 7 andere studenten een zitkamer en keuken delen, verder je eigen kamer met bed en bureau. maar goed, zo mooi als vorig jaar kan het nooit worden: toen zat ik in de oude arabische wijk van Granada, uitzicht op het Alhambra, in een huis met een patio, een tuin, een dakterras en een terras op een tussenniveau. die laatste, dat was mijn favoriet: er was zon en schaduw, uitzicht op het Alhambra en totale stilte. een enkele keer moest ik "mijn" terras delen met een hardwerkende jonge duitse examenstudente. een ideale plek om huiswerk te maken. nou ja, behalve als Clothilde, een lieve maar kletsgrage oudere duitse er neerstreek....


ideale terras

prohibido fumar

vanochtend op het station werd omgeroepen: "this is a non smoking station". eerlijk gezegd heb ik het al heel vaak gehoord maar er nooit naar geluisterd. volgens mijn beste weten zeggen ze dus dat het een niet rokend station is.... er bestaan wel no smoking areas en misschien als er in het hele station niet gerookt mag worden kun je het met goed fatsoen een no smoking station noemen? maar een non smoking station? nou ja, misschien zie ik het verkeerd.... in spanje mag dan juist weer overal gerookt worden, ook in het prachtige Atocha. tja, dat is mínder.


atocha Madrid

zo kan het ook

hollanders zijn lomperiken, dat stelde ik een paar verhaaltjes geleden al vast. en het zijn ook nog eens viespeuken.... vergelijk nou dit doorsnee metrostation in Madrid, (foto genomen op een rustig moment toen ook nog eens de metro net weg was) met een metrostation in Amsterdam. er hangen twéé grote TV schermen: alleen al het feit dat ze er (nog) hangen én er zit géén graffiti op gekalkt én ze functioneren. áls ze in Amsterdam zodanig verankerd zouden zijn dat ze niet konden worden gepikt (....), zouden ze in ieder geval onklaar zijn gemaakt en zijn ondergekliederd. en kijk dat perron eens schoon zijn. afval gooit men daar niet gewoon op de grond! de vloer ligt niet vol met kauwgom en uitgetrapte peuken. afval gooit men daar in prullenbakken, die overigens ook geleegd worden; want dat moet gezegd worden: de goedwillende burger die in Amsterdam zijn kauwgom in een uitpuilende overvolle prullenbak kwijt wil moet wel héél erg zijn best! ffff ¡qué asco!




zo kan het ook

toda la pesca

Nou heb ik nog nooit last gehad van aandrang tot een grote schoonmaak, maarre.... 2 kids de deur uit en een spoor van rotzooi in m'n huis. (toda está todavía patas arriba) opruimen wil ik! vooral omdat er nu de hoop is dat opgeruimde spullen daadwerkelijk niet zodra je je hielen gelicht hebt overal weer opduiken. met 3 pubers is je huis altijd een rommeltje (un cajón de sastre) en worden je spullen te pas en te onpas "geleend". En esa habitación no hay cosa con cosa: in die kamer is het een bende. Dejaron toda la pesca así como así: zij lieten de hele zooi zomaar liggen. ¡Qué merienda de negros! :wat een bende! het lijkt wel of ik mijn eigen moeder hoor klagen trouwens, dat dan weer wel.
één keer toen mijn broertje en ik uit school kwamen lag de complete inventaris van zijn kamer op het grasveld in de tuin.... was ze het echt helemaal zat. heeft wel indruk gemaakt, eventjes.




toda la pesca