en toen, en toen, en toen......

Zo gaat dat altijd met een reisverslagje: toen dit, toen dat, een opsomming van bezochte highlights. Saai voor de lezer maar niet voor de reiziger. Daar gaat 'ie dan: zondag antiekmarkt.
Volgens manlief heb ik me heel toepasselijk laten afzetten door een Berlijnse jood. Maar dat was eerder andersom volgens mij, geen moment geloofde ik zijn verkooppraatjes (echt kristal, laat me niet lachen) en betaalde precies wat ik de aankoop waard vond (toevallig exact wat hij er voor vroeg). De arme man heeft het niet gemerkt, maar hij is er ingeluisd door een hebberige hollandse.
Door naar de Helmut Newton foundation. De expositie gewijd aan "de grote man himself". Op mij komt hij over als een zelfingenomen mannetje dat is geobsedeerd door vrouwelijk naakt. Maar als je kijkt voorbij de zelfverheerlijking en het opgeblazen ego van de would-be hippe quasi jonge man van middelbare leeftijd, blijven er ontegenzeggelijk práchtige foto's over. Indrukwekkend. Fascinerend. 394 foto's lang.
Na een biologisch verantwoorde snack doorgefietst naar het langste stuk overgebleven Muur. Op de kaart een overzichtelijk stukkie fietsen. Maar Berlijn is gróót en dan bedoel ik ook echt gróóóóóóót! en er zijn veel "wibautstraten", groot, breed, 4-baans en veel verkeer en dan een héél eind. En als er geen fietspad is rij je op de rijbaan, ook als dat betekent dat je links moet voorsorteren bij een stoplicht (...) maar dan toch niet eng.
Maar goed, die Muur. Dit lange stuk, 1.5 km, staat langs de Spree (de Amstel van Berlijn zeg maar). Voor de rest is de Muur grotendeels verdwenen. Een dubbele rij stenen markeert her en der de loop van de vroegere Muur.
Bizar om te zien hoe de stad doorkliefd werd, hoe buurten min of meer willekeurig in twee stukken werden gesneden om vervolgens ruim 27 jr (?) gescheiden te blijven. Als we bij ons het hof aflopen de Heinrich Heine strasse op zouden we alléén naar rechts mogen. Links stond een grenspost compleet met slagbomen en schietgrage soldaatjes. Onvoorstelbaar. Het restaurantje waar we die avond aten lag aan de "andere kant".

ich bin ein berliner

Ja, momenteel zit ik in Berlijn! Het "jaar van de korte vakanties" bevalt tot op heden uitstekend: sneeuw (weekje Zuoz) eind januari, vochtig Engels voorjaar (weekje Londen) in mei en dan nu een 1e kennismaking met de duitse cultuur, een weekje Berlijn. Terechtgekomen in ex-muur gebied in de levendige wijk Kreuzberg. Middelhoge nieuwbouw, gebouwd als een hof dus aan stille binnentuinen.
De eerste avond natuurlijk een verkenningsrondje door de wijk: zéér levendig, studentikoos, multi-culti, heel veel terrasjes, verrassend veel groen. Geen gescheiden woon en winkelstraten: de benedenverdieping is veelal in gebruik als winkeltje of eettentje (op het hof niet natuurlijk). Dat maakt een wijk levendig, óók 's avonds.
Al snel besloten om Berlijn per fiets te verkennen. Hoewel voldoende metro en buslijnen in de buurt geeft dat toch veel meer vrijheid.
Op zaterdag, dus na het huren van de fietsen, maar meteen begonnen aan onze to-do-list. Met stip op 1 stond het Hamburger Bahnhof, een museum voor hedendaagse kunst (hier: Museum für Gegenwartskunst), gevestigd in een voormalig stationsgebouw. Vanwege een onweersbuitje even blijven hangen voor een kopje thee. Daarna weer op de fiets omdat het volgens manlief (glas= halfvol) weer droog werd. En natuurlijk volledig doorweekt geraakt in de door mij (glas = halfleeg) voorspelde plensbui.
Soppend in de schoenen aangekomen bij het Rijksdaggebouw waar toen net even vrijwel geen rij stond (die bui: elk nadeel heb ze voordeel) zodat wij vlot bovenin de koepel terechtkwamen. Indrukwekkend!
's Avonds na een half haantje (nou ja, ik een 1/4 en manlief 3/4) bij een typisch Berlijns eethuis Zur Henne (elke avond stampvol)doodmoe in bed gerold. Want behalve de bovengenoemde activiteiten hebben we ook nog de beroemde (?) Häckische Höfe bezocht en instituut Kunst-Werke. Een goed gevuld dagje dus! Tschuss!

chapucera

En dan zit ik zomaar opeens in Zwitserland….. ze spreken er geen woord spaans, dus echt handig is dat niet. Want mijn andere talen zitten achter gesloten deuren in de diepe krochten van mijn hersenen. Zelfs een simpel nein, of bitte wil er niet uitkomen: ik bedenk het en hup zeg ik tóch no of gracias. Het lijkt net of ik een handicap heb, één duits woord en dan wat engels en spaans, een diarree van geluid waar geen touw aan vast te knopen is. Dus blijf ik braaf bij mein Mann, die probleemloos het woord voert. En voel me een stomme koe.
Dat wordt dan nog versterkt door het harkerige langlaufen. Het moet niet zo moeilijk zijn. Haha. Ik heb zelfs een lesje gehad aan het eind waarvan de aardige leraar, Martin, mij meewarig aankeek. Bedoeling is dat je met je lange latten in een spoor gaat staan (dat heet een loipe) en dan met een volstrekt onnatuurlijke beweging voorwaarts gaat. Maar dan ook echt voorwaarts he, RECHT vooruit met je ene been, je armen in marcheerstand mee, en dan je andere been RECHT vooruit. Een beetje glijdend, dus het lijkt op een spagaat van een ongeoefende. Au dus.
Op enig moment leek het net of ik het een beetje onder de knie kreeg. Ik bedacht dat ik het bijna een heel klein beetje leuk vond….. Mijn reisgenoten waren in de verte verdwenen en ik deed wat me ook de bedoeling leek: een beetje om me heen kijken zodat je warempel meer kan zien dan de twee witte gleuven pal voor je, en hup als een schildpad op mijn rug!! En op kunnen staan ho maar. Volledig in gevecht met die lange latten. Drama. Niet bij de eerste tegenslag opgeven, dat zeg ik ook altijd tegen mijn kids :(. Nog eens en nog eens. Warempel een tocht volbracht naar twee dorpen verderop (en lekker met het treintje terug, dat was leuk). En nu definitief vastgesteld dat dit niet voor mij bedoeld is. Ik ben gewoon een prutser (una chapucera). Maar ik vermaak me verder prima: wandelend kun je wél om je heen kijken en ook nog van de zon genieten. En eindelijk dat boek lezen. En veel zuivere berglucht opsnuiven en daardoor lekker slapen. En kijken hoe de anderen in de sneeuw ploeteren terwijl ik dat lekker niet meer hoef van mezelf. Kortom, een lekkere vakantie!