en toen, en toen, en toen......

Zo gaat dat altijd met een reisverslagje: toen dit, toen dat, een opsomming van bezochte highlights. Saai voor de lezer maar niet voor de reiziger. Daar gaat 'ie dan: zondag antiekmarkt.
Volgens manlief heb ik me heel toepasselijk laten afzetten door een Berlijnse jood. Maar dat was eerder andersom volgens mij, geen moment geloofde ik zijn verkooppraatjes (echt kristal, laat me niet lachen) en betaalde precies wat ik de aankoop waard vond (toevallig exact wat hij er voor vroeg). De arme man heeft het niet gemerkt, maar hij is er ingeluisd door een hebberige hollandse.
Door naar de Helmut Newton foundation. De expositie gewijd aan "de grote man himself". Op mij komt hij over als een zelfingenomen mannetje dat is geobsedeerd door vrouwelijk naakt. Maar als je kijkt voorbij de zelfverheerlijking en het opgeblazen ego van de would-be hippe quasi jonge man van middelbare leeftijd, blijven er ontegenzeggelijk práchtige foto's over. Indrukwekkend. Fascinerend. 394 foto's lang.
Na een biologisch verantwoorde snack doorgefietst naar het langste stuk overgebleven Muur. Op de kaart een overzichtelijk stukkie fietsen. Maar Berlijn is gróót en dan bedoel ik ook echt gróóóóóóót! en er zijn veel "wibautstraten", groot, breed, 4-baans en veel verkeer en dan een héél eind. En als er geen fietspad is rij je op de rijbaan, ook als dat betekent dat je links moet voorsorteren bij een stoplicht (...) maar dan toch niet eng.
Maar goed, die Muur. Dit lange stuk, 1.5 km, staat langs de Spree (de Amstel van Berlijn zeg maar). Voor de rest is de Muur grotendeels verdwenen. Een dubbele rij stenen markeert her en der de loop van de vroegere Muur.
Bizar om te zien hoe de stad doorkliefd werd, hoe buurten min of meer willekeurig in twee stukken werden gesneden om vervolgens ruim 27 jr (?) gescheiden te blijven. Als we bij ons het hof aflopen de Heinrich Heine strasse op zouden we alléén naar rechts mogen. Links stond een grenspost compleet met slagbomen en schietgrage soldaatjes. Onvoorstelbaar. Het restaurantje waar we die avond aten lag aan de "andere kant".

ich bin ein berliner

Ja, momenteel zit ik in Berlijn! Het "jaar van de korte vakanties" bevalt tot op heden uitstekend: sneeuw (weekje Zuoz) eind januari, vochtig Engels voorjaar (weekje Londen) in mei en dan nu een 1e kennismaking met de duitse cultuur, een weekje Berlijn. Terechtgekomen in ex-muur gebied in de levendige wijk Kreuzberg. Middelhoge nieuwbouw, gebouwd als een hof dus aan stille binnentuinen.
De eerste avond natuurlijk een verkenningsrondje door de wijk: zéér levendig, studentikoos, multi-culti, heel veel terrasjes, verrassend veel groen. Geen gescheiden woon en winkelstraten: de benedenverdieping is veelal in gebruik als winkeltje of eettentje (op het hof niet natuurlijk). Dat maakt een wijk levendig, óók 's avonds.
Al snel besloten om Berlijn per fiets te verkennen. Hoewel voldoende metro en buslijnen in de buurt geeft dat toch veel meer vrijheid.
Op zaterdag, dus na het huren van de fietsen, maar meteen begonnen aan onze to-do-list. Met stip op 1 stond het Hamburger Bahnhof, een museum voor hedendaagse kunst (hier: Museum für Gegenwartskunst), gevestigd in een voormalig stationsgebouw. Vanwege een onweersbuitje even blijven hangen voor een kopje thee. Daarna weer op de fiets omdat het volgens manlief (glas= halfvol) weer droog werd. En natuurlijk volledig doorweekt geraakt in de door mij (glas = halfleeg) voorspelde plensbui.
Soppend in de schoenen aangekomen bij het Rijksdaggebouw waar toen net even vrijwel geen rij stond (die bui: elk nadeel heb ze voordeel) zodat wij vlot bovenin de koepel terechtkwamen. Indrukwekkend!
's Avonds na een half haantje (nou ja, ik een 1/4 en manlief 3/4) bij een typisch Berlijns eethuis Zur Henne (elke avond stampvol)doodmoe in bed gerold. Want behalve de bovengenoemde activiteiten hebben we ook nog de beroemde (?) Häckische Höfe bezocht en instituut Kunst-Werke. Een goed gevuld dagje dus! Tschuss!