moestuin

straatnamen in het centrum van madrid zijn kleine tegeltableautjes. prachtig vind ik ze. nu blijkt dat ze meer zijn dan alleen mooi, namelijk informatief. de calle de las Huertas, in het centrum van de stad, was in de middeleeuwen het gebied waar de moestuinen waren, er werd van alles verbouwd voor het dagelijkse gebruik. (huerta= 1.bevloeide grond; tuinderij 2. grote moestuin met vruchtbomen; boomgaard, van Dale) dat vind je dus terug in de naam, maar ook op het plaatje. in Haarlem woon ik in de Twijnderslaan, ook zoiets, het gebied waar de twijnders hun werk deden. met zo'n plaatje erbij spreekt het nog meer tot de verbeelding. en als je dat dan eenmaal weet bekijk je de straatnaambordjes met nog meer aandacht.


straatnaam

niet zo makkelijk

het was natuurlijk niet voor niets dat ik me meerdere malen suf heb gezocht naar een adres. vaak ontbraken de huisnummers of stonden ze op onlogische plekken. maar zelfs als je dan de juiste voordeur had gevonden was het nog een gepuzzel. de meeste huizen zijn ingedeeld in een links (izquierda) en rechts (derecha) en beiden kennen een interior en een exterior. mijn eerste verblijf was in de c/ conde de romanones 8, 2e derecha exterior. dat laatste wil zeggen dat in ieder geval een aantal ramen aan de straatkant zijn. eenmaal binnen kan je meestal met een schattig maar gammel 1-persoonsliftje naar boven. de interiores hebben alleen maar ramen die uitkijken op de patio. dat klinkt geweldig, "patio", maar is zelden meer dan een groot uitgevallen luchtkoker waar de was wordt uitgehangen. waarover later meer.


bellen

lunch

dit was 'm dan..... het broodje van alledag. de gewoonste zaak van de wereld, voor hun dan hé. zie stukje van 13 april: routine

broodjekadootje

900 obras

het was mij uiteraard ook al opgevallen: je kunt geen straat in Madrid inlopen of er staat wel een gebouw in de steigers, puinbakken op de schaarse parkeerplekken, diverse metrostations worden opgeknapt, wegen zijn opgebroken enz.enz. en dat allemaal tegelijkertijd. de stad lijkt wel één grote bouwput. inmiddels is het zachte gemopper van de madrilenen overgegaan in luid geklaag. de kranten staan er vol van en TV-Madrid brengt verontwaardigd het zoveelste plan voor de aanleg van de zoveelste rotonde. ze hebben geteld dat er nu al op 900 plekken wordt ge-of verbouwd.... ik had geluk: hoewel op het eerste adres aan beide zijden nog slechts de buitenkant van het pand overeind stond, was de tijd van de drilboor net voorbij. en later in het luxe 2-kamerapp op 5 hoog kon ik als in een stomme film vanachter mijn dubbele ramen het geluidloze (....) gevecht om de enkele parkeerplaats aanschouwen. opmerkelijk weinig Smarts trouwens.

el brillante

laat eten oké, maar om pas om 10 uur ´s avonds een restaurant binnen te lopen en daar (als eerste dan ook nog) te gaan zitten eten is ronduit onhandig. tapas zijn dus een uitkomst. en voldoende fantastische tips van de profesoras. de absolute numero uno van juf Helena, casa Antonio, binnengedrenteld, tentje bijna leeg maar vanwege de tip toch maar gaan zitten. 10 minuten later hele tent afgeladen. bleken we toevallig nét na openingstijd te zijn aangekomen.... helemaal goed, alles even lekker.
andere buurt, andere tip, andere sfeer: bij el brillante. alleen mannelijk personeel, geselecteerd op leeftijd (minimaal 45) en uiterlijk (niet knap) en stemvolume (hard). staande receptie, lange bars, chaotische sfeer waarin de mannen (druk,druk,druk) elkaar toeschreeuwen wat hier of daar gewenst is. je bestelt wat en nog ´ns wat, staande tussen een grote hoeveelheid ratelende spanjaarden en bij het afrekenen weten ze feilloos uit het hoofd wat je genuttigd hebt. servetjes op de grond graag (dat hoort zo), hectisch, leuk en lékker!!!

inhaalslag

oei, dat is afkicken! geen toegang meer tot internet vanwege de verhuizing naar andere locatie. nou ja, twéé verhuizingen in 2 dagen om precies te zijn. maar dan nu wel weer op een superplek, een steenworp afstand van het Prado en midden in de Jordaan van Madrid, barrio Huertas. vrijdag ná school mijn marido opgehaald van het vliegveld, in de metro naar het centrum bijna beroofd met behulp van de dubbelklutstechniek (maar portefeuille zat in een te kleine zak gepropt en daardoor niet ongemerkt te ontfutselen, meer geluk dan wijsheid) en daarna met volle overgave gestort op de toeristentoppers. nu afgesleten voeten. maar wel uiteindelijk (....) dan het huis van Lope de Vega bezocht én op de dag van het boek (10% korting op Alle boeken) die samenviel met de herdenking van 400 jaar Cervantes, een uitgave van Don Quijote aangeschaft. in het spaans uiteraard. daar ben ik wel even mee zoet.

poef

vandaag weer op pad geweest met de geschiedenisjuf. wederom helemaal geweldig! de wandeling ging ditmaal door de barrio de las musas, oftewel de buurt waar de beroemdste schrijvers van spanje hebben gewoond. Cervantes (die van Don Quijote) en Lope de Vega waren tijdgenoten maar konden elkaar niet luchten of zien. en als Lope weer een komedie had geschreven (hij schreef er uiteindelijk 1800, hapklaar en succesvol, hij was een soort 16e eeuwse Endemol) was Cervantes niet te beroerd om die te komen verstieren. de madrilenen vinden het dan ook buitengewoon grappig dat de straat waar Lope de Vega woonde nu de calle Cervantes heet en de straat waar Cervantes begraven ligt de calle de Lope de Vega. als juf Helena vertelt zie je de geschiedenis tot leven komen, ook al staat er uit die tijd nauwelijks één huis meer overeind... de bouw was zodanig slecht dat alles voortijdig is ingestort en alles wat er nu staat is 18e eeuws (en ook dat ziet er alweer niet te al best meer uit). uiteraard krijgen we en passant ook tips waar je vooral wel en waar je vooral niet naar binnen moet voor een drankje of een hapje. het duurt alleen even voor wij in de gaten hebben dat die leuke "Poef" aan het eind van de straat gewoon de ierse Pub is.....

buenas noches

als madrilenen afspreken elkaar in het centrum te ontmoeten is dat ófwel onder DE klok (reloj) bij het nulpunt van madrid, ófwel voor DE banketbakker (die daar al meer dan 100 jaar is), ófwel bij el oso y el madroño, HET beeld van de beer bij de boom. op die drie plaatsen, alle op het grote centrale plein Sol, zie je dan ook altijd wachtende mensen. er zijn nog een heleboel markante niet te missen plekken te verzinnen waar je met elkaar zou kunnen afspreken, maar nee, het moet en zal daar zijn. en het zit er al vroeg in, want ook schoolkinderen spreken daar af. die schoolkinderen herken je trouwens meteen: ze hebben géén overbeladen rugzakken zoals in nederland, maar zo´n tas met uittrekbaar handvat, op wieltjes. en dan ook echt állemaal..... wel veel gezonder voor die ruggetjes trouwens. die gebruiken, dat is steeds weer leuk om te zien en te horen. het blijft me ook verbazen dat om een uur of half twee de spanjaarden en masse een bar induiken om daar (bij voorkeur warm) te gaan eten en daar nemen ze ook gewoon de tijd voor. en het elkaar groeten hangt daarmee samen: heb je al gegeten dan zeg je bij een ontmoeting buenas tardes, maar heb je nog niet gegeten dan zeg je buenos dias. en pas ´s avonds laat, inderdaad ná het avondeten van rond een uur of 10, zeg je buenas noches!

palabras

vandaag was weer de dag van de conferencia, ditmaal over de herkomst van een aantal woorden. daar zitten natuurlijk altijd toppertjes tussen die je gewoon nooit meer vergeet. spanjaarden hebben de neiging om een merknaam als soortnaam te gaan gebruiken, of de associatie een betekenis te geven. algemeen bekend is natuurlijk dat ze kauwgom "chicklets" noemen en mascara "rimmel" naar de merken waarmee ze hier geïntroduceerd werden. maar een wollen vestje heet hier een rebeca en dat komt dan omdat in de film van Alfred Hitchcock, Rebecca, in die tijd een doorslaand succes, de hoofdrolspeelster de hele film lang een wollen vestje draagt. ook de herkomst van het woord snor, had een wonderlijke uitleg: oorlogvoerende germanen die voor ze ten strijde trokken de snor fatsoeneerden en de kreet "bei gott" slaakten, zetten de spanjaarden op het verkeerde been, die namen het woord "bigote" over als zijnde een snor. maar ook nu nog worden nieuwe woorden gevormd, of ontstaan nieuwe namen. wat zou je denken van een veel voorkomende cubaanse jongensnaam: usnabi. komt van US Navy. en dit is geen grap. sinds het namengeven vrij is kunnen de spanjaarden er ook wat van; de leraar had uit de krant naast de meestvoorkomende jongens en meisjes namen (Alejandro en Maria) de volgende gruwels: Everest, Himalaya, Acensor (= lift) en als klap op de vuurpijl een jongetje dat kevincostner heet, om precies te zijn: Kevincostner Martinéz.

frustrada

oke, soms mislukt er het een en ander..... zaterdag ging ik eerst naar het huis van de schrijver Lopez de Vega, maar het opgegeven adres was niet herkenbaar als een museum en op de deur van wat waarschijnlijk toch echt nummer 11 was hing een papier waarop stond dat de ingang aan de andere kant van het blok was, calle del prado 20. maar dat bleek één groot gapend gat. één van de werklui stuurde me weer terug naar het oorspronkelijke adres, maar dat bleef onvindbaar. nou dan niet. maar het leek me handig om (daar toch in de buurt) vast te kijken waar mijn appartement van volgende week zich precies bevindt vooral omdat ik twéé mogelijke ingangen had op opgekregen. helaas, beide onvindbaar.... calle de jesus bestaat, de nummers 1 t/m 10 ook, behalve dus nr 5. ook de calle de huertas, om de hoek, was er wel maar daar ontbrak nr 72 en die moest ik dus hebben. zucht. en vandaag probeerde ik kaartjes te krijgen voor de wedstrijd van Real van as zondag. van hier naar daar gestuurd en uiteindelijk bij het stadion geprobeerd maar nada de nada. extra frustrerend omdat dat de vorige keer ook gebeurde, terwijl klasgenoten toen wel degelijk kaartjes konden kopen terwijl mij gezegd werd dat het uitverkocht was. blijkbaar ben ik bij Real niet welkom, nou dat werkt de andere kant op ook: hup barca!!!!!

Von Gaus

kijk dat zat zo: toen ik vorige keer met dochter M in Madrid was wilden we een telefoonkaart kopen en hadden daarvoor aanwijzingen gekregen. er was ons uitgelegd dat er een keten bestond van winkels, en ééntje ervan bevond zich daar en daar, en die keten heette "Von Gaus". het bevreemdde me wel een beetje dat zo´n duitse keten blijkbaar stevig voet aan de grond had gekregen in spanje, maar nou ja. wij op zoek, straatje op en neer, geen Von Gaus. tot het ons begon te dagen toen we voor de derde keer een "Phone House" passeerden...... daar zijn er inderdaad veel van in Madrid en sindsdien zijn het markeerpunten: vandaag ging ik een kronkelig straatje naar beneden, bij de von gaus naar links en daarna rechttoe-rechtaan naar el Rastro, het waterlooplein van Madrid. en omdat ik met een net gekochte dikke "el País" mét zondagbijlage onder de arm liep werd ik niet aangezien voor een toerist en kon ik rustig rondsnuffelen en voor een spaanse prijs de perfecte ceintuur aanschaffen. ¡genial!

Cocinar con Concha

schattig: om half 7 worden wij, groepje van 7 leerlingen, opgehaald door de echtgenoot van Concha, een grote goeiige lobbes, die ons per metro meeneemt naar hun huis. (helaas wordt onderweg één van de medeleerlingen gerold, tasje had ze vóór zich, maar werd ongemerkt geopend en ontdaan van portemonnee met creditcard. terwijl we ons de hele tijd al kletsend als groep verplaatsten..... je zou toch zeggen dat je elkaar dan steeds in het vizier hebt.... maar niemand heeft er iets van gemerkt. het is echt een vak, dat zakkenrollen)
op de plaats van bestemming wacht ons de pittige en praatgrage (professionele) kokkin, voorheen werkzaam in een uitstekend lopend restaurant. in rap spaans krijgen we alle trucs te horen en te zien voor het bereiden van een goede Sangria, een fantastische tortilla de patatas, een rijkgevulde paella en een torte de queso. en uiteraard eindigen we aan tafel waar alles net zo rap weer wordt weggewerkt. ¡qué bien!

entrevista

Een entrevista oftewel een ontmoeting met een spanjaard met een meer of minder bijzonder beroep. deze week een stel, professionele tango-dansers die zowel in een show dansen als lesgeven. zíj een frêle spaanse, klein en lichtvoetig, hij een stevige chileen. de bedoeling is dat het géén lezing is maar een uitwisseling van informatie: vragen stellen dus. en in dit geval op het eind ook een demonstratie van de diverse soorten tango. ze volgen ook in hun shows geen vaste choreografie maar improviseren. dat wil zeggen: híj improviseert, zíj doet als een poppetje aan een touwtje precies wat hij aangeeft, zó subtiel dat je er niets van ziet of merkt. spectaculair. desgevraagd is volgens Edgardo, want zo heet hij, de belangrijkste eigenschap voor de dansende man: ser machista. nou dat was ie dan ook!!

onbevlekt

de activiteit van vandaag was een wandeling door een stukje madrid met uitleg van dezelfde profesora die ook de lezing over Franco deed en het was weer even boeiend. en behalve de historische wetenswaardigheden die overigens toch maken dat je weer anders kijkt naar gebouwen of beelden waar je al heel vaak langsgelopen bent, krijg je tussendoor de wonderlijkste details. zoals het oude viaduct dat het oorspronkelijk arme en laagelegen deel van de stad verbindt met het rijkere en hoger gelegen deel van de stad. het hele ding is afgezet met glazen platen; die hebben niets te maken met geluidshinder maar zijn geplaatst omdat het de favoriete zelfmoordplek van de madrilenen was. en het klooster waar nonnen wonen die geen stilte-eed hebben afgelegd maar een opsluitings-eed: eenmaal binnen gaan ze er nooit meer uit en mogen niemand meer zien..... om in hun levensonderhoud te voorzien bakken ze koekjes, die kun je er kopen. om dat te doen bel je aan bij de poort, een stem meldt zich door de speaker met de woorden "Ave Maria purísima" en dan antwoord je met "sin pecado concebida" en dan mag je naar binnen. via een binnenplaats kom je bij een duister loket waar je de gewenste bestelling inspreekt. in een soort geblindeerde minidraaideur deponeer je je geld en verschijnt de doos met bestelde koekjes. je krijgt niemand te zien. zou MacD daar zijn drive-in idee vandaan hebben?¿

routine

ongeloveloos hoe snel dat er in sluipt, routine. elke dag na school haal ik een broodje, net zoals ik in Amsterdam gewend ben, maar hier bij de dichtstbijzijnde deli en belegd met spaanse heerlijkheden.
maardan: het gekochte broodje gaat op een kartonnetje waarop eerst een wit kanten kleedje (van papier, claro) wordt gedrapeerd. het geheel gaat in zilverfolie en daarna..... wordt het als cadeautje verpakt in rood papier met daaromheen een witte katoenen draad, met strik. dat is nog eens feestelijk aanschuiven als je dan plaatsneemt achter je wiebelige tafeltje op je studentenkamertje ¡qué aproveche!

conferencia

wauw! dat is nog eens een geschiedenisles..... net anderhalf uur ademloos zitten luisteren naar een lezing over het leven van franco. die profesora is echt geboren voor het vak. behalve dat het begrijpelijk was voor ook de iets minder gevorderde estudiantes, was het ook gewoon heel boeiend. vroeger had ik een geschiedenis leraar die de hele romeinse en griekse geschiedenis als een spannend vervolgverhaal wist te brengen, de klas was dan muisstil, het is echt een zeldzaam talent. en deze Helena deed het geweldig. onderwijl legt ze ook allemaal verbanden met het spanje van nu en het waarom van sommige gewoonten en opvattingen. uitermate boeiend!!
verder blijf ik maar steeds nieuwe huisgenoten ontmoeten.... snap het eigenlijk niet want er zijn maar 7 kamers.... maar ja, misschien zijn het wel logees ofzo. vandaag een gesprek gehad met een argentijnse, dat spaans klinkt toch weer heel anders en verschrikkelijk snel.
ik ga me wel al echt thuisvoelen in dit buurtje, doet wel een beetje denken aan de nieuwmarktbuurt ten tijde van de aanleg van de metro.... een zootje dus. gebouwen op de schop, open gaten (kwam warempel die hele oude herhuisvestingsregeling weer bovendrijven in het geheugen) en gekraakte panden. en net zoveel zwervers als in de omgeving van het CS, dus logisch dat ik me thuisvoel toch?

avanzado

de test doorstaan, was mondeling en schriftelijk en al om 8 uur ´s morgens. pfffoe. and the results are.....huit points...... avanzado, oftewel gevorderd. fijn om te horen maar zo voelt het nog niet. maar ik hoor toch wel bij de diehards: op iedere school en zo ook hier zijn heel veel beginners en met het stijgen van het niveau worden de groepen kleiner en kleiner. mijn groep bestaat uit 5 dames: een duitse psychologe, een amerikaanse (maar in zwitserland wonende) IBM-specialiste, een rijke engelse met een society-baantje en een amerikaanse huisvrouw op leeftijd met een studiehoofd. en ik zei de gek. 2 leuke profesoras, veelbelovend dus.
en ach zo´n eerste dag gaat verder op aan het zoeken naar de bakker en de dichtstbijzijnde supermercado, nog wat nieuwe huisgenoten leren kennen (stel uit san salvador en een echte John uit Oxford) en ´s kijken wat de TV te bieden heeft. Eindelijk de luxe dat ik de baas ben over de afstandsbediening EN alleen maar spaanse zenders.... als ik thuis een enkele keer de afstandsbediening heb veroverd en naar TVE zap is het protesterend gebrul niet te harden! en nou nog leuke programma´s.........

Madrid otra vez

oké, aangekomen in Madrid. de studentensetting is zoals verwacht, leuk wel. kamer is very basic maar de voorzieningen zijn prima, incl een computer met internet in de huiskamer. ik heb nog niemand zien roken hierbinnen, dus dat is ook een opluchting. en supercentraal dus. tot nu toe kennis gemaakt met een turkse, een amerikaanse (half peruaans), een portugese en een engelse. de rest nog niet gezien. er wonen in dit huis maar twee anderen die naar de zelfde school gaan als ik. de anderen studeren hier aan de universiteit en spreken reeds uitstekend spaans. dat zorgt er wel voor dat de voertaal in huis spaans is, geen engels, perfect. ik moet me morgen om 8.00 melden voor een schriftelijk en mondeling examen, om 9.00 beginnen de lessen. ben benieuwd. dikke pech dat de opstandige kies serieus van plan is deze trip te verpesten.... ik heb vast wat termen opgezocht: me duele las muelas (ik heb kiespijn), tengo una inflamación en la raíz (een ontsteking in de wortel)... zucht. op mijn eerste wandelingetje in de omgeving bleek dat er tenminste 3 clinicas dentales op kruipafstand zijn. vamos a ver.

perdido

ik ken mensen die hebben een Bermudatafel. d.w.z. dat alles wat je op die (overvolle) tafel neerlegt de neiging heeft te verdwijnen. en ik heb een Bermuda huis. geen eeuwenoud mysterie over verdwijnende schepen en vliegtuigen, maar een recent mysterie over een waslijst van verdwenen spullen. onuitstaanbaar. het meest voor de hand liggende is natuurlijk dat ik die spullen zelf heb kwijt gemaakt. en als ik iets kwijt ben weet ik meestal feilloos de vorige plek, die ik om welke reden dan ook onlogisch vond, waarna ik het item op een nieuwe, volledig logische maar bij nader inzien onvindbare plek heb weggeruimd.... zucht. maar wat nou als de actie van het opnieuw opbergen ook volledig uit het geheugen gewist is? of, en dat denk ik toch stiekem, niet heeft plaats gevonden. dan is er toch duidelijk sprake van een bermuda-mysterie?

estoy de buenas

net m'n adresgegevens binnen gekregen van mijn huisvesting in Madrid. centraler kan bijna niet, helemaal goed dus. een kamer met eigen badkamer in een studentenflat setting: met 7 andere studenten een zitkamer en keuken delen, verder je eigen kamer met bed en bureau. maar goed, zo mooi als vorig jaar kan het nooit worden: toen zat ik in de oude arabische wijk van Granada, uitzicht op het Alhambra, in een huis met een patio, een tuin, een dakterras en een terras op een tussenniveau. die laatste, dat was mijn favoriet: er was zon en schaduw, uitzicht op het Alhambra en totale stilte. een enkele keer moest ik "mijn" terras delen met een hardwerkende jonge duitse examenstudente. een ideale plek om huiswerk te maken. nou ja, behalve als Clothilde, een lieve maar kletsgrage oudere duitse er neerstreek....


ideale terras

prohibido fumar

vanochtend op het station werd omgeroepen: "this is a non smoking station". eerlijk gezegd heb ik het al heel vaak gehoord maar er nooit naar geluisterd. volgens mijn beste weten zeggen ze dus dat het een niet rokend station is.... er bestaan wel no smoking areas en misschien als er in het hele station niet gerookt mag worden kun je het met goed fatsoen een no smoking station noemen? maar een non smoking station? nou ja, misschien zie ik het verkeerd.... in spanje mag dan juist weer overal gerookt worden, ook in het prachtige Atocha. tja, dat is mínder.


atocha Madrid

zo kan het ook

hollanders zijn lomperiken, dat stelde ik een paar verhaaltjes geleden al vast. en het zijn ook nog eens viespeuken.... vergelijk nou dit doorsnee metrostation in Madrid, (foto genomen op een rustig moment toen ook nog eens de metro net weg was) met een metrostation in Amsterdam. er hangen twéé grote TV schermen: alleen al het feit dat ze er (nog) hangen én er zit géén graffiti op gekalkt én ze functioneren. áls ze in Amsterdam zodanig verankerd zouden zijn dat ze niet konden worden gepikt (....), zouden ze in ieder geval onklaar zijn gemaakt en zijn ondergekliederd. en kijk dat perron eens schoon zijn. afval gooit men daar niet gewoon op de grond! de vloer ligt niet vol met kauwgom en uitgetrapte peuken. afval gooit men daar in prullenbakken, die overigens ook geleegd worden; want dat moet gezegd worden: de goedwillende burger die in Amsterdam zijn kauwgom in een uitpuilende overvolle prullenbak kwijt wil moet wel héél erg zijn best! ffff ¡qué asco!




zo kan het ook