hutje

Ik had een hutje in een bos,
In een heel diep bos
Met een bar en een bad
En een bibliotheek
Met een haard en een hert
En de Time iedere week.

aan dit liedje van Jaap Fisher moest ik laatst denken: iedere dag tussen Haarlem en Amsterdam kom ik langs een Ikea, een weiland, een industrieterrein, volkstuinen en een aangeharkt park. en langs een stukje onduidelijk terrein. niemandsland lijkt het. zoiets als Ruigoord indertijd maar dan veel kleiner. en soms overnachten daar mensen. soms toeristen die kiezen voor de goedkope optie, wild kamperen. die wanen zich onbespied, ver van de openbare weg. maar zijn goed zichtbaar vanuit de trein. sinds een tijdje huist daar een zwerver. met een paaltje en een stukje golfplaat zorgde hij dattie ’s nachts droog bleef. na een paar dagen stonden er twee paaltjes en was de zijkant met plastic gedicht. nog een paar dagen later had hij een houten schot weten te bemachtigen. en weer een paar dagen later nog een. ik zag het onderkomen uitbreiden, maar de bewoner zag ik nooit. er stond wel eens een fiets. en er waren steeds meer tekenen van permanente bewoning. onlangs heeft hij een groot stuk glas bemachtigd en een groot raam gemaakt in zijn hut. bijna een schuifpui. vanuit de intercity Haarlem-Maastricht zag ik hem zitten, innig tevreden naar buiten kijkend van achter zijn raam.

boemibol

het einde van een kat. met het piesen in de jus had hij onherroepelijk zijn doodvonnis getekend. dat was tenminste mijn interpretatie. in werkelijkheid was onze siamese kat, vernoemd naar de koning van het toenmalige Siam, onvoorstelbaar vals. wat ie het leukste vond was op de piano zitten, fijn op schouderhoogte en ieder die de kamer binnenkwam in de nek springen. met gestrekte pootjes en 20 nagels op scherp wel te verstaan. wij hadden inwoning en als die mevrouw iets wou riep ze vanaf de trap. dan kon één van ons de kat van de piano trekken. anders durfde ze niet naar binnen. huurderving heeft mogelijk een grotere rol gespeeld, maar daar wist ik toen nog niets vanaf.

sigarenbandjes

onverwacht stuit ik op een album met sigarenbandjes; niet mijn eigen bandjes (die overigens ook niet zo netjes tussen daarvoor bedoelde uitsparingen in een album geschoven zaten) maar die van een verwant, die te oud is geworden om z'n eigen bezittingen te ordenen voor een verhuizing naar een omgeving met wat meer zorg. en dat doet me denken aan mn eigen verzamelingen. van alles en nog wat heb ik gespaard. suikerzakjes bijvoorbeeld, met twee prachtige exemplaren van east african airways uit 1965, zelf gekregen op een trip van Dar es salaam naar Nairobi! maar kwijt, helaas. munten had ik ook uit alle uithoeken van de wereld. munten met gaten in het midden. en vierkante, met wonderlijke tekens. groot voordeel als je vader bij de KLM werkt. het buurmeisje spaarde plaatjes van filmsterren, maar waar je die bij kreeg ben ik vergeten. speldjes, maar dat was later, die spaarde mn broertje. het leukste vond ik nog de proefmonsters. allerlei flesjes en tubetjes met geheimzinnige inhoud. die rage duurde maar kort, misschien vanwege de houdbaarheid? maar nooit postzegels. dat was veel te serieus. stom natuurlijk, had ik ze nu mooi kunnen verpatsen.