boemibol

het einde van een kat. met het piesen in de jus had hij onherroepelijk zijn doodvonnis getekend. dat was tenminste mijn interpretatie. in werkelijkheid was onze siamese kat, vernoemd naar de koning van het toenmalige Siam, onvoorstelbaar vals. wat ie het leukste vond was op de piano zitten, fijn op schouderhoogte en ieder die de kamer binnenkwam in de nek springen. met gestrekte pootjes en 20 nagels op scherp wel te verstaan. wij hadden inwoning en als die mevrouw iets wou riep ze vanaf de trap. dan kon één van ons de kat van de piano trekken. anders durfde ze niet naar binnen. huurderving heeft mogelijk een grotere rol gespeeld, maar daar wist ik toen nog niets vanaf.