ach ja

Vanwege het jeugdsentiment van gisteren nog weer even in het schriftje met kinderuitspraken gedoken. begin '88, sjaak is dan 3 jaar, maar de functie van wc-papier is nog niet helemaal duidelijk... als hij geplast heeft en ik wil doortrekken roept hij:"nee, nog niet, er moet nog papier bij!" en in de auto, geobsedeerd door de ruitenwissers: mam, hoe heet dat ook alweer? zeg ik: denk 'ns na, je weet het vast nog wel... zegt sjaak: "um.... roeiwimpers?" eind '88, sjaak: "je hebt een baby in je buik he?" zeg ik: ja, maar die is nog piepklein, die moet nog een hele tijd groeien.... sjaak: "ja, en dan.... KNAL!"sjaak, 4 jaar en op de kleuterschool. hij heeft een musical gezien, opgevoerd door groep 8. zijn samenvatting: "twee hadden een mooie jurk aan en het duurde erg lang"
wat een goudmijn zo'n schriftje!

sjaak

lezen

de afgelopen week weer "even" de hele serie over de Stam van de Holenbeer gelezen. een serie van 4 boeken, 450 blz per deel en ik lees ze ieder jaar één keer allemaal. en iedere keer vind ik ze weer geweldig. en eenmaal begonnen dan moet alles wijken.... dat deed ik vroeger ook al: mijn favorieten las ik ieder jaar weer. dat waren gek genoeg veelal hele zielige boeken, waarbij je dan vreselijk moest huilen. maakte niet uit dat je de (goede) afloop al kende. niet die standaardwerken zoals 'Alleen op de wereld' of zoiets, maar echte originele tranentrekkers, zoals: Ankies tweelingzusje, Circuskind, Rob en de stroper, maar ook het super godsdienstige Gerdientje. een boek van W.G. van de Hulst. een dráák van een boek, de braafte droop er vanaf en waarom het me nou aangreep mag joost weten want wij waren van huis uit nogal goddeloos. maar de gewetensnood van het brave deerntje wist me iedere keer weer tot tranen toe te bewegen. de gewoonte om te herlezen is gebleven, de frequentie is wisselend. "Van oude mensen de dingen die voorbij gaan" (couperus) heb ik zeker 5x gelezen, maar toch zeker al 10 jaar niet meer aangeraakt. nou ik het erover heb... misschien wordt het daarvoor wel weer eens tijd

jeugdsentiment

opruimen

met goede voornemens beginnen: opruimen. en dan al vrij snel stuiten op een schriftje. hè schriftje? wat staat daar in? oja, uitspraken van de kids die ik bijhield, grappig of ontroerend of verbazend of.... bijvoorbeeld:
sjaak, bijna 4, dagje mee zeilen met opa en oma. razend enthousiast als hij in de jachthaven aankomt: "wat veel boten.....!" en even later: "welke zullen we nemen?" en voor lianne, 5 jr, ligt de definitie van "vriendin"net ietsje anders:
ik: we gaan vroeg eten want Anita komt
L: komt Anita voor jou?
ik: ja, want zij is mijn vriendin
L: ga jij dan altijd met Anita verstoppen op je werk, als je naar buiten moet?
en in diezelfde categorie: Mama (zegt lianne) jij moet dat even laten staan. dan gaan we éérst taart eten en dan mag je straks verder spelen met de afwas.

en dan daar een heel schrift van vol; dat opruimen kan me gestolen worden. éérst lezen en straks verder spelen met de rommel......

dochter lianne

Pantat

Gek eigenlijk dat ook een wóórd een hele wereld aan herinneringen bij je wakker kan roepen….. van muziek (of geur/smaak, foto’s e.d.) is dat wel bekend natuurlijk. Zo ben ik bijvoorbeeld zodra ik het nummer “Eloise” hoor onmiddellijk op de ijsbaan. Maar het is niet alleen de plek die met die muziek verbonden is, er hangt nog een heleboel aan. Een heel pakket als het ware: een jaar of 14, interesse in het andere geslacht, top 40 luisteren op zaterdagmiddag, belangrijker hoe je eruitzag met die spaanse broek (zwart met uitlopende pijpen) en daaronder die kittige kunstschaatsen dan of je er op vooruit kon komen. Een abonnement op de openlucht ijsbaan waar als variatie op het zomerse zwembad de jongens en de meisjes elkaar achternazaten en uitdaagden. Maar dan ’s avonds na het eten (donker) romantisch rondjes schaatsen terwijl je samen dezelfde schaatsbeschermer vasthield. Dat hele pakket associaties komt op me af bij dat nummer. En laatst overkwam me dat bij het horen van een lang vergeten woord: pantat. Een hele terloopse opmerking van mijn schoonzusje tegen mijn nichtje? Mijn broer? Dat weet ik niet eens meer…..: “ ga eens opzij met je dikke pantat” wat zoveel betekent als “ga eens opzij met die dikke kont van je” zette de sluizen open. Een zéé van herinneringen aan mijn kindertijd en vooral aan mijn moeder, die met haar jeugd in nederlands-indie die woorden meebracht. Wat één woordje allemaal teweeg kan brengen………


eloise