routine

ontbijten met verse aardbeien die daar ook daadwerkelijk naar smaken. tas, jas en hupsakee op pad, via de ruime betegelde patio (luxe!) de steeg in. langs de sevillaanse feestjurken (stroken en kleuren!) de hoek om langs de etalage met de negen witte nylon communiejurkjes, linksaf bij de etalage met de matrozenpakjes, oversteken bij nog meer sevillaanse feestjurken en een stukje afsnijden langs de mierzoete bruidsmeisjesjurkjes en doopgewaden. Ha! de kalverstraat kruisen en daar tref ik de meisjes met de spits en de metro, 4 a 5 (verschillende!) krijg ik er iedere ochtend aangereikt. en dan ben ik er alweer, 6 minuten max.; als eerste want punctueel. drie dagen hier en een nieuwe routine is ingesleten! vanaf hier is het rap spaans wat de klok slaat. Gemengd met tell-sell-spaans, oftewel spaans met een zwaar amerikaans accent. ik zou mezelf wel eens willen horen, of misschien liever niet: je haalt de duitse, franse, amerikaans/engelse achtergrond er probleemloos uit (de japanse is behalve hoorbaar ook zichtbaar) hoe het nederlandse accent klinkt weet ik niet maar tis vast ook niet fraai. en de juf heeft als bijdrage aan de feestvreugde een andalusisch accent wat ze niet helemaal kan verhullen. dat wil zeggen dat ze de laatste letters van ieder woord inslikt, zeker als ze flink op dreef raakt, vergeet ze dat ze geacht wordt Algemeen Beschaafd Spaans te spreken. vooral de s-sen moeten het ontgelden. zo wordt “een poco mas después” (= ietsje later) uitgesproken als “un poco ma de-pué” maar dat mag de pret niet drukken!!!! pue(s), claro