rizzyisbizzy

Brommers in Vietnam

2011-04-17T07:54:00.000-07:00

Het overweldigende van Saigon is de gelijkenis met een mierenhoop: het gekrioel. Pakweg 10 miljoen inwoners, iedereen heeft een scooter of brommer en het lijkt wel of ook iedereen daarmee de hele dag onderweg is. Denk aan de televisiebeelden van de start van een grote marathon, zo'n friemelende mensenmassa die in beweging komt. In Saigon komt volcontinue bij ieder kruispunt zo'n mensenmassa in beweging, maar dan op brommertjes.
En dan het oversteken! Het lijkt ondoenlijk maar is het zeker niet: je stapt de weg op (ja, waar dus al die brommertjes rijden) en langzaam maar gestaag, stapje voor stapje, beweeg je voorwaarts. Vooral niet stoppen of versnellen. De bestuurders kiezen, afhankelijk van jouw snelheid en positie op de weg, of ze voor of achter je langs gaan. Bussen en vrachtwagens zijn niet zo wendbaar, daar moet je wel rekening mee houden. Je weeft jezelf als een draadje door de continue stroom (6 baans breed)en aan de overkant gekomen, achteromkijkend, snap je niet dat je zojuist (levend) door die stroom gekomen bent.
Inmiddels zijn we er min of meer aan gewend en storten we ons ook per fiets in het verkeer. Natuurlijk is het in Hue niet net zo vol als in Saigon, maar de chaos is er niet minder om. En als fietser (go with the flow!) vallen weer andere dingen op.
Bijv. bij een stoplicht (alleen te vinden op grote kruisingen) mag ofwel Noord-Zuid ofwel Oost-west rijden, maar wel alle kanten op. (ik bedoel dus nix niet eerst voetgangers, dan linksaf, dan rechtdoor etc). De brede stromen verkeer rijden naar elkaar toe en in het midden roert het allemaal door elkaar. Voordat iedereen van de kruising af is mag de dwarsweg alweer rijden en die mengen zich in het midden met de restanten van de vorige groep.
Dat dat goed gaat heeft alles te maken met snappen dat "ritsen" alleen werkt als iedereen dezelfde snelheid houdt en met mentaliteit: verdraagzaam! Want niemand vindt het bijv. raar of ergert zich aan degenen die vlak langs de stoep TEGEN de stroom inrijden, bijv. omdat ze iets verderop moeten afslaan. In Amsterdam had je dan al diverse opgestoken middelvingers gezien.
Hier is alles acceptabel, je drijft mee in de flow en je ontwijkt rustig de evt obstakels (voetgangers, uitparkeerders, tegen de stroom in rijders)
Fietsen in Vietnam: makkie!

bizarre busreis

2011-04-09T08:08:00.000-07:00

Van Dalat, hoogst gelegen plaats in Vietnam, naar Hoi An, aan de kust, ruim 15 uur rijden en we nemen de bus. Maar wel een variant die wij niet kennen: een bus vol met stapelbedjes. Visualiseer een flinke touringcar, 3 rijen stapelbedjes in de lengte: 2 rijen langs de ramen + 1 rij in het midden. Achterin de bus een "stapelbed" van 5 bedden naast elkaar over de hele breedte. In het 5-persoons bovenbed lagen wij (4 pers.) knus gecombineerd met een tanog Vietnamees opaatje, met 1-tands-glimlach en lenig als de pest.
Meteen bij vertrek ( 15.00u) gaat er een chineze vechtfilm op met nagesynchroniseerd geluid op volle sterkte. Onvoorstelbaar hoe die dikke bus zich over het bergweggetje (soms nauwelijks meer dan een karrespoor) perst. De afgronden zijn diep, maar ik zie daar weinig van want opaatje ligt naast het raam.
Wij zijn de enige toeristen in de bus en de bemanning spreekt ook geen woord engels. We doen dus maar alles na wat die vietnamezen doen. Bij een stop in the middle of nowhere bijv. gaat iedereen eruit (op sokken, je mag geen schoenen aan in de bus) en krijg je bij het uitstappen een paar slippers. Daarop hobbelen we allemaal de struiken in om te piesen. Na 2 films volgt muziek, eveneens op volle sterkte. Dit zal de hele reis zo blijven (behalve tussen 12 en 02.00, dan 2 streepjes zachter)
Ergens tussen 19.00 en 20.00, het is dan al 2 uur donker stoppen we bij een huge "restaurant" zonder muren. Bij binnenkomst wijs je iets onbestemds aan op een groot bord, je koopt 1 coupon per persoon (a 1 euro), levert die in en gaat zitten. Let wel, niemand die je dit even uitlegt he. Ook bij deze bussen-stopplaats zijn wij trouwens de enige toeristen.
twee minuten later heb je dat onbestemde eten+ soep+rijst + bekertje vaag spul (mogelijk was dat koude groene thee, beetje stoffig van smaak)
Binnen 30 min. is iedereen klaar incl wc-bezoek en gaat de reis weer verder. Uitstekend geregeld, heel efficient en lekker!
Van slapen komt niet veel (de bus toetert bij alles wat hij passeert en dat zijn veel brommers en vrachtwagens en slingert regelmatig om obstakels en gaten in de nu bredere weg) maar al met al is de reis van 15 uur comfortabeler dan de vliegreis.
De bus volgt de hoofdroute " rechtsstreeks" naar Danang, maar dat betekent niet dat je onderweg niet mag uitstappen. Iedereen wordt gewekt als de kruising met de weg van zijn of haar dorp nadert. Maatwerk dus. En precies volgens schema zijn wij, met een handjevol overgebleven Vietnamezen om 6.30u in Danang. (Alleen nog een taxi voor het laatste stukje.) Daar kan de NS nog een puntje aan zuigen :)

en toen, en toen, en toen......

2009-07-07T02:37:00.000-07:00

Zo gaat dat altijd met een reisverslagje: toen dit, toen dat, een opsomming van bezochte highlights. Saai voor de lezer maar niet voor de reiziger. Daar gaat 'ie dan: zondag antiekmarkt.
Volgens manlief heb ik me heel toepasselijk laten afzetten door een Berlijnse jood. Maar dat was eerder andersom volgens mij, geen moment geloofde ik zijn verkooppraatjes (echt kristal, laat me niet lachen) en betaalde precies wat ik de aankoop waard vond (toevallig exact wat hij er voor vroeg). De arme man heeft het niet gemerkt, maar hij is er ingeluisd door een hebberige hollandse.
Door naar de Helmut Newton foundation. De expositie gewijd aan "de grote man himself". Op mij komt hij over als een zelfingenomen mannetje dat is geobsedeerd door vrouwelijk naakt. Maar als je kijkt voorbij de zelfverheerlijking en het opgeblazen ego van de would-be hippe quasi jonge man van middelbare leeftijd, blijven er ontegenzeggelijk práchtige foto's over. Indrukwekkend. Fascinerend. 394 foto's lang.
Na een biologisch verantwoorde snack doorgefietst naar het langste stuk overgebleven Muur. Op de kaart een overzichtelijk stukkie fietsen. Maar Berlijn is gróót en dan bedoel ik ook echt gróóóóóóót! en er zijn veel "wibautstraten", groot, breed, 4-baans en veel verkeer en dan een héél eind. En als er geen fietspad is rij je op de rijbaan, ook als dat betekent dat je links moet voorsorteren bij een stoplicht (...) maar dan toch niet eng.
Maar goed, die Muur. Dit lange stuk, 1.5 km, staat langs de Spree (de Amstel van Berlijn zeg maar). Voor de rest is de Muur grotendeels verdwenen. Een dubbele rij stenen markeert her en der de loop van de vroegere Muur.
Bizar om te zien hoe de stad doorkliefd werd, hoe buurten min of meer willekeurig in twee stukken werden gesneden om vervolgens ruim 27 jr (?) gescheiden te blijven. Als we bij ons het hof aflopen de Heinrich Heine strasse op zouden we alléén naar rechts mogen. Links stond een grenspost compleet met slagbomen en schietgrage soldaatjes. Onvoorstelbaar. Het restaurantje waar we die avond aten lag aan de "andere kant".

ich bin ein berliner

2009-07-05T14:29:00.001-07:00

Ja, momenteel zit ik in Berlijn! Het "jaar van de korte vakanties" bevalt tot op heden uitstekend: sneeuw (weekje Zuoz) eind januari, vochtig Engels voorjaar (weekje Londen) in mei en dan nu een 1e kennismaking met de duitse cultuur, een weekje Berlijn. Terechtgekomen in ex-muur gebied in de levendige wijk Kreuzberg. Middelhoge nieuwbouw, gebouwd als een hof dus aan stille binnentuinen.
De eerste avond natuurlijk een verkenningsrondje door de wijk: zéér levendig, studentikoos, multi-culti, heel veel terrasjes, verrassend veel groen. Geen gescheiden woon en winkelstraten: de benedenverdieping is veelal in gebruik als winkeltje of eettentje (op het hof niet natuurlijk). Dat maakt een wijk levendig, óók 's avonds.
Al snel besloten om Berlijn per fiets te verkennen. Hoewel voldoende metro en buslijnen in de buurt geeft dat toch veel meer vrijheid.
Op zaterdag, dus na het huren van de fietsen, maar meteen begonnen aan onze to-do-list. Met stip op 1 stond het Hamburger Bahnhof, een museum voor hedendaagse kunst (hier: Museum für Gegenwartskunst), gevestigd in een voormalig stationsgebouw. Vanwege een onweersbuitje even blijven hangen voor een kopje thee. Daarna weer op de fiets omdat het volgens manlief (glas= halfvol) weer droog werd. En natuurlijk volledig doorweekt geraakt in de door mij (glas = halfleeg) voorspelde plensbui.
Soppend in de schoenen aangekomen bij het Rijksdaggebouw waar toen net even vrijwel geen rij stond (die bui: elk nadeel heb ze voordeel) zodat wij vlot bovenin de koepel terechtkwamen. Indrukwekkend!
's Avonds na een half haantje (nou ja, ik een 1/4 en manlief 3/4) bij een typisch Berlijns eethuis Zur Henne (elke avond stampvol)doodmoe in bed gerold. Want behalve de bovengenoemde activiteiten hebben we ook nog de beroemde (?) Häckische Höfe bezocht en instituut Kunst-Werke. Een goed gevuld dagje dus! Tschuss!

chapucera

2009-03-11T08:00:00.000-07:00

En dan zit ik zomaar opeens in Zwitserland….. ze spreken er geen woord spaans, dus echt handig is dat niet. Want mijn andere talen zitten achter gesloten deuren in de diepe krochten van mijn hersenen. Zelfs een simpel nein, of bitte wil er niet uitkomen: ik bedenk het en hup zeg ik tóch no of gracias. Het lijkt net of ik een handicap heb, één duits woord en dan wat engels en spaans, een diarree van geluid waar geen touw aan vast te knopen is. Dus blijf ik braaf bij mein Mann, die probleemloos het woord voert. En voel me een stomme koe.
Dat wordt dan nog versterkt door het harkerige langlaufen. Het moet niet zo moeilijk zijn. Haha. Ik heb zelfs een lesje gehad aan het eind waarvan de aardige leraar, Martin, mij meewarig aankeek. Bedoeling is dat je met je lange latten in een spoor gaat staan (dat heet een loipe) en dan met een volstrekt onnatuurlijke beweging voorwaarts gaat. Maar dan ook echt voorwaarts he, RECHT vooruit met je ene been, je armen in marcheerstand mee, en dan je andere been RECHT vooruit. Een beetje glijdend, dus het lijkt op een spagaat van een ongeoefende. Au dus.
Op enig moment leek het net of ik het een beetje onder de knie kreeg. Ik bedacht dat ik het bijna een heel klein beetje leuk vond….. Mijn reisgenoten waren in de verte verdwenen en ik deed wat me ook de bedoeling leek: een beetje om me heen kijken zodat je warempel meer kan zien dan de twee witte gleuven pal voor je, en hup als een schildpad op mijn rug!! En op kunnen staan ho maar. Volledig in gevecht met die lange latten. Drama. Niet bij de eerste tegenslag opgeven, dat zeg ik ook altijd tegen mijn kids :(. Nog eens en nog eens. Warempel een tocht volbracht naar twee dorpen verderop (en lekker met het treintje terug, dat was leuk). En nu definitief vastgesteld dat dit niet voor mij bedoeld is. Ik ben gewoon een prutser (una chapucera). Maar ik vermaak me verder prima: wandelend kun je wél om je heen kijken en ook nog van de zon genieten. En eindelijk dat boek lezen. En veel zuivere berglucht opsnuiven en daardoor lekker slapen. En kijken hoe de anderen in de sneeuw ploeteren terwijl ik dat lekker niet meer hoef van mezelf. Kortom, een lekkere vakantie!

beetje dom

2008-10-21T12:24:00.000-07:00

was ik in valencia op een van de belangrijkste dagen: de feestelijke herdenking van de overwinning op de Moren. na 500 jaar Moorse overheersing eindelijk een christen aan de macht. en dat vieren ze nog ieder jaar. een optocht met honderden verklede mensen en een paar honderd paarden.
ik had me slim opgesteld vlakbij de Torres de Serrano, de plek waar de intocht begon. ik had een plaatsje veroverd op de voorste rij, ingeperst tussen met plu's gewapende valencianen (regen voorspeld). en ik had de nieuwe camera in de aanslag. een serie foto's, vrijwel allemaal bewogen omdat ik er zo dicht opstond en in de friemelende massa ook geen positie kon kiezen. ik besloot over te stappen op het maken van filmpjes: de bediening was heel intuïtief, makkelijk zeg! het filmcameraatje op de display bevestigde de opname. dacht ik. maar helaas, niks intuïtief. bij thuiskomst bleek ik geen enkele bewegende opname te hebben. wel bewogen opnames, veel. en een enkele min of meer gelukte.
na een uur werd de tocht onderbroken en afgelast door de politie. leek me nogal overdreven, zó hard regende het nou ook weer niet. maar ook daar zat ik naast: voor ik thuis was had ik geen droge draad meer aan mn lijf.

Klasgenoten

2008-10-18T14:50:00.000-07:00

Eén van de dingen die zo leuk is aan Spaans leren in Spanje is dat je internationale klasgenoten treft in alle soorten en maten. Hoe hoger het niveau hoe minder klasgenoten, dat wel. Mijn grammatica lessen heb ik met een pinnige Zwitserse bankemployee, die ingewikkelde beurstransacties afhandelt en een in Valencia wonende jonge Duitse die hier in haar cabrio rondscheurt en iets vaags deed bij de formule I wedstrijden. Beiden gaan in november op voor het DELE examen.
Als extra heb ik een blok conversatielessen met een gemend niveau aan klasgenoten. De eerste week zat ik bij de engelse Joan, gepensioneerd en met een appartement in volledig door Engelsen bevolkte strandplaats ten noorden van Valencia. Haar Spaans klonk héél erg engels en ze vond veel dingen “owrieblée” . Joan en de slimme Anne maakten in de tweede week plaats voor de Chinese Xianxe en de Canadese Dennis.
Xianxe is een superslimme maar wel zeer theatrale chinese student. Meestal is ze moe tijdens de conversatielessen en ligt dan met ogen dicht met haar hoofd op haar arm. Of ze peutert eens uitgebreid in haar neus waarna ze het resultaat in een zakdoekje smeert en dat op tafel neerlegt. Soms schatert ze het uit met een hinnikend geluid en veel gewapper met de armen. En al met al is ze toch vertederend grappig. Het is even wennen aan haar chinees klinkende Spaans, maar als je haar eenmaal verstaat is het boeiend om haar verhaal te horen. Ook al klapper je wel even met de oren als je haar in een discussie over de voor- en nadelen van cosmetische chirurgie hoort beweren dat het toch alleszins redelijk is als meisjes die azafata (stewardess) willen worden, hun benen moeten kunnen laten verlengen. Dat mag je ze niet ontzeggen…..
Dennis is een Frans-Canadese professor biochemie met vervroegd pensioen. Hij heeft zijn taalkennis volledig zelfstandig verworven (zelfstudie) wat bewonderenswaardig is. Maar hij heeft dus nooit Spaans gesproken, alleen een beetje tegen zichzelf voor de spiegel en dat is te merken. Hij …. praat….zo…ver…schrik…ke..lijk…..lang….zaam…. dat je tenen er krom van trekken.
De leraren zijn stuk voor stuk goed en aardig. Met heel erg spaanse namen, zoals bijv. Inma, afkorting van Inmaculada wat zoiets betekent als de maagdelijke maagd (letterlijk: onbevlekt).

herkansing

2008-10-07T08:21:00.000-07:00

Valencia was wat mij betreft in de herkansing: toen ik er eervorige zomervakantie een paar dagen was beviel het me maar matig. Maar nu ik me ongehaast door de stad verplaats, zonder de druk om in zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk te zien, bevalt het me al een stuk beter. Valencia is spanje’s derde grote stad, niet zo multiculti als Barcelona en ook niet zo statig en pedant als Madrid. Heel spaans met een winkelsluiting tussen 2 en 5 en iedereen aan het warme eten. En verder eten ze de hele dag door, te pas en te onpas. Je kunt geen vijftig meter lopen zonder een eetgelegenheid te passeren. Meestal de karakteristieke neonverlichte ruimte met spiegels achter de bar en een chagrijnige oude man in wit overhemd en zwarte broek en een toonbank vol eten. Ontbijten buiten de deur is normaal en kan behalve met koffie en croasan ook gewoon met een biertje en wat olijven. Daar moet je ’s morgens om 9 uur niet vreemd van opkijken.

Mijn uitvalsplek doet denken aan de staatsliedenbuurt waar ik eind jaren zeventig woonde: een oude volksbuurt, niet gerenoveerd en met wat kleine middenstand die stand heeft gehouden ondanks de grote Mercadona (super). In de Bentinckstraat woonde ik tegenover een malle Pietje, hier woon ik er schuin boven. Dat de chinezen komen is duidelijk: de parallelstraat is bijna volledig in handen van de opkomende Chinese middenstand.

Ook de fiets is in opkomst (mede door een paar Hollandse verhuurbedrijfjes), handig vanwege het overal vastzittende verkeer. Toch zijn de Valencianen zelf nog huiverig: in de binnenstad ben je je leven niet zeker, geen automobilist die rekening met je houdt (als hij je al ziet) en je fiets zelf moet overdag aan een zware ketting en ’s nachts mee naar binnen. Als ie dan toch gestolen wordt kun je m zondagochtend (héél vroeg) terugkopen op de markt, een variant van de madrileense rastro. Als fietser voeg je je tussen de voetgangers (ja, op de stoep dus!) maar ook als wandelaar kom je gevaarlijke situaties tegen. Ik moet bijvoorbeeld iedere ochtend een 8-baans weg oversteken. Eén keer kwam ik aanlopen en was het voetgangerslicht al op groen, maar ja, hoe lang al en hoelang nog? Nou ik haalde het net, met een spurt. Halverwege de oversteek sprong mijn licht op rood en dat van de alvast flink gassende auto’s en bussen op groen. Signaal om onmiddellijk te gaan rijden. Ongeacht wat zich nog op het zebrapad bevindt………uitgelezen moment om wat Spaanse scheldwoorden te oefenen: ¡qué modales! (wat een manieren) ¡qué te parta un rayo! (loop naar de bliksem) ¡vete a la mierda! (rot op). Of om je gewoon snel uit de voeten te maken.

short stay, qué bien!

2008-10-06T00:18:00.000-07:00

Routine

2008-09-30T05:11:00.000-07:00

Het wordt bijna routine al gebeurt het helaas maar 1 x per jaar: aankomen op een Spaans vliegveld, hup naar de metro en (in dit geval) naar het station van de Spaanse NS. Omdat er werkelijk nérgens iets tegen zat 1 uur te vroeg op de afgesproken plaats, maar via SMS (handig!!!) ook het oppikken een uur vervoegd.

Afgesproken onder DE grote klok. Blijkbaar ook DE plek waar Valencianen afspreken. En zal je altijd zien, heb ik net ge-smst dat ik herkenbaar ben aan de “grote rode tas”, komt er een waanzinnige met een idiote hoed én een grote rode koffer onder de klok heen en weer drentelen. Maar goed, het ging gesmeerd.
Dus om 5 uur was ik geïnstalleerd in mijn appartementje (short stay in de praktijk!) en even later liep ik “op proef” de afstand naar school (12 minuten) en ging ik op zoek naar een OpenCor, een supermarkt die open is op zondag. Voorzien van alle eerste levensbehoeften (drinkbaar water om THEE te zetten !!!) nog even aan de studie, vanwege de test :)

Ook nog stiekem even geprobeerd of er geen onbeveiligd netwerk binnen bereik van mijn laptop was, maar helaas. Moet dus twee volle weken zonder ongelimiteerde internet toegang. Afkicken dus. Maar daarentegen wel ongelimiteerd toegang tot diverse Spaanse TV-zenders.
Kortom, mijn (studie)vakantie is begonnen!

2-daagse CURSUS voor MANNEN

2008-07-21T00:33:00.000-07:00

Alleen voor mannen! Let op: vanwege de complexiteit en moeilijkheidsgraad van de lessen, zal elke cursus maximaal 8 cursisten accepteren. De cursus is verdeeld over 2 dagen en zal de volgende onderwerpen omvatten:

DAG 1
HOE GEEF IK DE PLANTEN WATER
Stappenplan en diavoorstelling

TOILETROLLEN -GROEIEN ZE ZELF WEER AAN?
Groepsdiscussie

VERSCHILLEN TUSSEN DE WASMAND EN DE VLOER
Oefenen met verschillende soorten wasmanden (visualisatietraining)

IS HET GENETISCH GEZIEN MOGELIJK STIL TE ZITTEN ALS ZIJ FILEPARKEERT?
Rij-simulator

DE AFSTANDSBEDIENING
De afstandsbediening loslaten: telefonische hulplijn en diverse praatgroepen

HOE KUN JE DINGEN VINDEN
Training in het zoeken op de goede plek in plaats van schreeuwend het hele huis overhoop te halen. Open forum

DAG 2
LEGE MELKPAKKEN: KOELKAST OF PRULLENBAK?
Groepsdiscussie en rollenspel

BLOEMEN MEEBRENGEN VOOR HAAR IS NIET SCHADELIJK VOOR JE
PowerPoint presentatie

ECHTE MANNEN VRAGEN DE WEG ALS ZE VERDWAALD ZIJN
Waargebeurd verhaal van de man die het eens probeerde

DE VAAT/ SERVIESGOED: VLIEGEN ZE ZELF NAAR HET AANRECHT/AFWASMACHINE? Debat met enkele experts

BASISVERSCHILLEN TUSSEN JE MOEDER EN JE PARTNER
Praktijkles en rollenspel

HET IDEALE WINKELMAATJE ZIJN
Ontspanningsoefeningen, meditatie en ademhalingstechnieken

BELANGRIJKE DATA ONTHOUDEN & BELLEN ALS JE LATER THUIS KOMT
Neem agenda/PDA mee naar de cursus

LOSLATEN: ERMEE LEREN LEVEN DAT JE TOCH NOOIT GELIJK HEBT
Persoonlijke begeleiding mogelijk

hacer de prisa y mal: afraffelen

2008-06-25T12:46:00.000-07:00

Nou ja, dat is er dus niet van gekomen.... het verhaal afmaken bedoel ik. en nu heb ik er ook geen zin meer in. dus. ik zal volstaan met een superkorte afronding. we waren dus via Valencia, Cabo de gato en het prachtige gebergte van Cazorla inmiddels op weg naar Ronda.

riante studio met groot dakterras in een soort hacienda even buiten het plaatsje. daarna een ingelaste stop (2 nachten) in Cordoba. Ah, dat is toch wel leuk om te vertellen: hoe we in ons zéér envoudig maar supercentraal gelegen pensionnetje terecht kwamen. we passeerden met behulp van een plaatje in de lonely planet op één blok afstand het hostalletje (vlakbij de Mezquita) maar verdwaalden vervolgens vanwege veel éénrichtingsverkeer toch nog tot in een buitenwijk.

uiteindelijk bij benzinestation gestopt en kaart gekocht en in mn beste spaans naar de weg gevraagd. alle klanten deden een tegenstrijdige duit in het zakje (veel opgebroken delen ook, vandaar). redelijk wanhopig vroeg ik toen of er niet iemand voor ons uit kon rijden, al was het maar een stukje. en wat denk je? trendy spanjaard in gelikte outfit was bereid ons in zn cabrio vóór te gaan. hij heeft ons tot voor de deur gebracht, diep in het centrum. como si nada. en dan zoenen bij het afscheid.

na Cordoba via don Quijoteland (molinos de vientos) naar Toledo. van afstand, bijv. vanaf de camping, een prachtig vestingplaatsje. vooral op afstand blijven!

laatste stop was San sebastian. studiootje aan de baai. oude chique, een beetje als een engelse badplaats, vergane glorie. maar sfeervol en aangenaam. daar kom ik zéker nog eens terug.

een impressie van deze tocht zie je in dit mini-foto-album.

Postres

2007-06-07T04:04:00.000-07:00

Na een flinke en bochtige rit (route touristique) aangekomen in Cazorla, een dorpje aan de rand van een bergrug met net buiten het dorp een prachtige camping (opgezet door hollanders die daar 27 jaar geleden in hun hippie-tijdperk zijn blijven hangen): sappige grasplateau’s, veel bomen (schaduw!!), veel privacy, kortom: top. Na veel wikken en wegen over het beste plekje snel het tentje opgezet. Dat “snel” zou ons nog duur komen te staan…… want de volgende dag was het gedaan met de zon. Goed weer om het stadje te bekijken dus. En omdat het nog steeds grijs bleef ’s middags met de auto eropuit om de omgeving te verkennen. Boven op de berg werden we overvallen door een hagelbui…. het leek of er kiezelstenen over de auto werden uitgestort. Hagelstenen als pingpongballen, de auto is enigszins gebutst geraakt.
’s avonds ging de motregen over in het storten van badkuipen en ja hoor: lekkage dus. Stevig onweer dat in de bergen bleef hangen, niet aflatende bliksem en donder en dan proberen het tentje nog een beetje te fatsoeneren. Onder de slaapzak in het midden was het weliswaar klam maar nog droog.
De volgende dag hebben we de hele natte kledderboel opgepakt en zijn we verhuisd naar het minst schaduwrijke plekje op de camping. De hele uitdragerij laten drogen (want zon!) en vol goede moed plannen gesmeed voor de te maken wandelingen.
Helaas verdween de zon al snel weer en zou die zich de hele week nauwelijks meer laten zien. We hadden geen lekkere truien mee, dus laagjes met van alles en nog wat. Ook geen regenjassen (stom he?) dus plu’s. Maar o, wat is het daar mooi. Echt heel jammer van het weer. Ik had er graag meer gelopen. Nu hebben we wel wat wandelingen gedaan in het Parque Natural in de bergen, maar minder en korter dan we hadden gewild. Daarentegen hebben we wel het olijvenmuseum bezocht (…..) en heeft de olijf geen geheimen meer voor ons. En hebben we gegeten bij een opleiding voor koks en kelners: tussen de middag een 7 gangen-menu (namelijk een menu de degustación= proeverij: 3 voorgerechten, 2 hoofdgerechten, 2 toetjes en koffie/thee), daarvoor hadden we ons normaal de tijd niet gegund. En het was reuze-schattig om te zien hoe de kids in opleiding hun best deden. (We hebben het menu gefotografeerd om te kunnen achterhalen wát we nou precies gegeten hebben). Ieder nadeel heb z’n voordeel, is wederom bewezen. Wordt vervolgd.

wet van murphy

2007-05-26T02:56:00.000-07:00

Ken je dat, die boekjes met titels als "13 redenen om niet op vakantie te gaan" en dergelijke….?
Nou daar kan ik mijn verhaal aan toevoegen. Oké, zo erg is het nog niet maarre… tot Parijs zaten we in de stortbuien, gelukkig waren wij op weg naar het zuiden: de vakantie kon nu echt beginnen! In Frankrijk had ik mij zelf geprojecteerd naast het zwembad op een ligstoel, maar de dag dat wij aankwamen sloeg het weer om en was het grijs en fris. En dat bleef het. Niet getreurd, 2 dagen een beetje bijgekletst met mijn vader die daar woont en dóór naar Valencia. De vakantie kon nu echt beginnen! Goed stadweer, niet te heet. Op dit moment is Valencia één grote bouwput. Als al die renovaties achter de rug zijn zal het een mooie stad zijn. Slim dat ze de hele rivierbedding hebben omgevormd tot stadspark. De trotter reisgids waarop wij vertrouwen zat er ditmaal flink naast: het aanbevolen restaurantje, waar uit de simpele keuken de heerlijkste geuren je tegemoet zouden moeten komen…. Het enige wat ons uit de keuken tegemoet kwam was een sloffende slons die zonder enige inspiratie wat eten op ons tafeltje kwakte.
Na 2 nachten (design)hotel door naar het zuiden: Cabo de gata. Zon, zee en ruige kust met prachtige (onontgonnen) baaien. De vakantie kon nu echt beginnen!
San Jose bleek een vakantiedorp, alleen “tweede” huizen, die nu natuurlijk nog allemaal leeg stonden. Dus ook geen authentiek spaanse eettentjes, alleen toeristenvoer. De camping was onspaans in orde: natuurlijke schaduw en smaakvol opgezet. (http://www.parquenatural.com/tau/inicio.php ) Omdat henk reeds de eerste dag zijn rug had verbrand zouden we een dagtochtje maken naar de woestijn ten noorden van Almeria, het gebied waar vele spaghetti-westerns zijn opgenomen. FF geld pinnen en dan hupsekee. Maar dan niet. Want de stroom viel uit toen het apparaat op het punt stond kaart en geld uit te spuwen. Dus henk bleef wachten (wie weet zou geld en/of pas er toch nog uitkomen....) en ik op zoek naar assistentie, op een zaterdag haha. Na een uur dan maar naar Nederland gebeld en de pas laten blokkeren. Later op de dag toch bij een ander apparaat pinnen met de andere pas, want geld echt nodig. En ja hoor: ook die bankpas onmiddellijk ingeslikt!!!! Had de juffrouw per abuis ook mijn pas geblokkeerd. Het is dat we nog giropasjes (en een lege girorekening) hebben, anders ben je toch flink in de aap gelogeerd. (=Estamos en un apuro)
Eindelijk bij de woestijn maar toen was het infopunt al gesloten en de start van de gewenste wandeling was zonder aanwijzing niet te vinden. En als je dan denkt dat je alles gehad hebt slaat het weer om: storm en wolken. Volgende stop: de bergen bij Cazorla. Dan kan de vakantie echt beginnen. Wordt vervolgd.

Palabrotas

2007-01-17T07:08:00.000-08:00

Aangezien ´palabra´woord betekent verwacht je van palabrotas zoiets schattigs als liefkozing (lieve woordjes) maar niets is minder waar. Het betekent scheldwoorden.
Dinsdagmiddag had ik een lezing over dit onderwerp. In de spaanse taal neemt het scheldwoord een belangrijke plaats in. Je zet jezelf niet neer als behorend tot een lager sociaal milieu als je je conversatie doorspekt met een ¡ joder! (=neuken) hier en een ¡ cojones! (=ballen) daar, als uiting van verbazing bijv.
Er zou zelfs wetenschappelijk onderzoek naar zijn gedaan dat uitwijst dat met een flinke scheldpartij méér caloriën worden verbrand dan met een half uur wandelen. Komt dat even goed uit!
In Mexico werd het scheldwoord putamadre zó vaak gebruikt dat daarmee het woord madre besmet raakte en als gewoon woord nauwelijks meer gebruikt wordt. Kinderen hebben daar een vader (padre) en een mamá.
Het is sowieso oppassen geblazen met de verschillen tussen het Europese spaans en het spaans van Zuid-Amerika. Zo was een krantenkop in Colombia: "Hoy se corre la polla del presidente", wat (dáár!!) zoveel betekent als: vandaag wordt ´la polla´gespeeld = een grote nationale loterij. Maar een spanjaard leest hier: "Vandaag ejaculeert de lul van de president". Tja, dan kijk je wel even raar op je neus.
Spaanse meisjes die Concha heten nemen daar tijdelijk een andere naam. Het gegniffel bij het voorstellen verveelt snel: concha betekent daar kut. (doet me denken aan mijn schoonzusje Willy die in Engeland letterlijk voor "lul" staat)
Na deze wijze lessen kan ik in passend spaans de vermaledijde keitjes vervloeken die, net als op de Dam, het lopen (zeg maar zwikken en strompelen) over de Plaza Mayor verpesten.
Ik doe dat héél zachtjes.

83 treden

2007-01-16T06:16:00.000-08:00

Daar zit ik dan, hoog en droog in mijn “studio” in het centrum van het oudste stukje Madrid. Á la de Jordaan zeg maar, de 9 straatjes, zoiets. Om de vergelijking door te trekken: mijn school bevindt zich in de Madrileense van Baerlestraat, statige chique, vlakbij het Vondelpark (nou ja, het Retiropark uiteraard)
En op weg naar school loop ik over het Plaza Mayor. Wat een allure! Daarbij vergeleken heeft de Dam de uitstraling van een vaatdoek. Maar goed, terug naar de “studio” oftewel verbouwde zolder. 83 treden, geen lift. Pffff, het ontbreken van enige conditie speelt me parten. Ik voeg hierbij de link , de foto’s (met groothoeklens denk ik) liegen niet. En ja, ik slaap heel studentikoos in een hoogslaper. Liggend in bed heb ik uitzicht over de daken van Madrid, twéé kerktorens in beeld en een overvloed aan tapasbarretjes aan mijn voeten. Waar ik dan weer géén last van heb want: hoog, droog én stil!
Vanwege beroepsdeformatie vraag ik mij af hoe het hier zit met onderhuur (de hoofdhuurster woont elders met haar novio) Krijg ik Zoeklicht op mijn dak? Hoewel, de buitendienst zou dit nooit bestempelen als een volwaardige zelfstandige woning. Brandveilig? Ik betwijfel het, maar leuk! Super!
Zondag nog even gezellig samen met héél veel Spanjaarden over el Rastro geslenterd (Waterlooplein), krantje, vers broodje. Volop terrasjes en abnormaal droog en zacht voor de tijd van het jaar (Spits en Metro kopten vanochtend:warmste januari uit de historie!). En maandag de eerste “werkdag”. Vol aan de bak. Tengo unas ganas locas, oftewel ik heb er enorm veel zin in!

Ps voor geïnteresseerden: ik heb adressen van grotere, goed gesitueerde appartementen, maar vanwege de 2 vólle weken was de prijs ditmaal doorslaggevend :)

vergetelheid

2006-09-03T06:07:00.000-07:00

wat je ook weggooit bij het leeghalen van het huis van een overleden familielid, de foto's neem je mee. maar dan? oké, de vakantiealbums gaan zonder veel omhaal bij het vuilnis, maar de familie portretten? neem nou deze. drie kinderen petri, de foto is gemaakt in 1899. het jongetje links heet wim; hij gaat werken bij het spoor en zal dat zijn hele werkzame leven blijven doen. zijn grote hartstocht ligt bij zijn hobby: postduiven. hij trouwt een sombere ziekelijke vrouw en samen krijgen ze één kind, een dochter, die extreem lang wordt. althans voor die tijd dan. ze wordt 1.95 en zal op haar veertigste het grote geluk vinden in de armen van een nog iets langere man die ze heeft ontmoet bij de club voor lange mensen. voor kinderen is het dan al te laat. het meisje in het midden heet rinske; zij wordt schooljuf en is lesbisch, iets waar je in die tijd niet voor uit kwam. voor de buitenwereld leeft zij een kalm en onopvallend leven en ze sterft als "juffrouw"petri, kinderloos. het jongetje rechts op de foto heet jan. hij wordt nederlands kampioen hordenlopen, tandarts en mijn opa. althans, daar is hij jarenlang voor doorgegaan: de vader van mijn vader, mijn opa. maar wat mijn vader ontdekte op zijn 17e en pas aan mij vertelde op mijn 37e (!!) is dat mijn vader is voortgekomen uit een affaire met een buurman. ik hoef niet langer te zoeken naar fysieke gelijkenis bij mijn kinderen; zijn sportieve en artistieke talenten (hij was geen onverdienstelijk schilder) kunnen ze ook niet hebben. behalve mijn naam heb ik niets met hem gemeen.
maar wat moet ik nou doen met zo'n foto?

internetheilige

2006-04-19T12:17:00.000-07:00

Vaticaan kiest beschermheilige voor internetters
De roomskatholieke kerk heeft een beschermheilige aangesteld voor de computergebruikers.
Onderzoekers in het Vaticaan kozen alvast een geschikte heilige uit: de in 556 geboren Spaanse bisschop Isidorus van Sevilla. In zijn tijd was Isidorus een van de leidende katholieke intellectuelen en hij was bovendien zijn tijd ver vooruit.
Bisschop Isidorus schreef de eerste encyclopedie van de menselijke kennis.
Het Vaticaan redeneert dat het internet, evenals de encyclopedie van Isidorus indertijd, een goed overzicht geeft van de mens en zijn kennis op dit moment.
Computergebruikers en internetters die de wanhoop nabij zijn, kunnen dus een schietgebedje
richten tot de heilige Isidorus.
aldus een berichtje ergens op internet. het TOEVAL wil dat ik in de calle san isidoro verbleef, hoe toepasselijk. nieuwsgierig? kijk op www.alojamientos-sevilla.com appartement nr 4.
op de begane grond dus, met buitenruimte maar zonder uitzicht. maar vanaf het dak, waar iedereen zn was te drogen kon hangen zag je dit.

lente

2006-04-18T13:07:00.000-07:00

er gaat niets boven de hollandse lente. strak blauw of desnoods blauw met wat losse wolken, nog wat fris maar de zon wint al aan kracht. bij het hardlopen passeer je een hele dot kleine gansjes met de venijnig sissende ouders vlakbij, dartelende lammetjes en van alles in knop. ik moet er niet aan denken dat ik in een zuidelijk land moest wonen: geen enkele afwisseling. hoe is het weer vandaag? mooi. punt. iedere dag opnieuw. sááááái. geef mij maar 4 seizoenen.
maar goed, een lente in sevilla betekent: bloeiende blauwe regen en de sterke geur van sinaasappelbloesem. de vruchten van het jaar ervoor beginnen af te vallen. niemand wil ze hebben want bitter. vroeger verkocht men ze nog aan de engelsen (rare snuiters) die er marmelade van maakten, maar tegenwoordig loont dat niet meer de moeite. of de engelsen willen niet meer, dat weet ik niet precies. op sommige plekken worden ze toch weggehaald, anders verandert plein of stoep in een gladde sinaasappelbrij van rottend sinaasappelpulp. toegegeven, het is weer eens iets anders en voor een keertje echt wel leuk (.....)

klederdracht

2006-04-17T05:59:00.000-07:00

het lijkt altijd een beetje dubieus... van die dansend afgebeelde spaanse dames in vol ornaat d.w.z. gestoken in lange franje-jurken en gewapend met waaier en castagnetten. net alsof dat speciaal voor toeristen wordt georganiseerd. net als de hollandse klederdracht die je alleen nog in de zaanstreek ziet en zelden zonder een fotograferende japanner in de nabijheid. maar de hoeveelheid winkels waar deze spaanse folklore te koop is heeft me overtuigd van het tegendeel. de ene etalage na de andere gevuld met fleurige jurken met héél véél stroken. en een gigantische afdeling van de Corte Inglés (= de spaanse Bijenkorf) geheel gevuld met deze feestjurken, de klandizie volbloed spaans. dus oké, als het geen toeristische opsmuk is dan ook maar besloten een flamenco-show te bezoeken. een piepklein theatertje in barrio Santa-Cruz (oude joodse wijk met smalle straatjes en schattige verstilde pleintjes), spanjaard voor de deur aan wie ik in m'n beste spaans om enige uitleg vraag. nadat hij in de gaten heeft dat wij hollanders zijn gaat hij over in accentloos limburgs (of moet ik zeggen: nederlands met een zwaar limburgs accent?)
blijkt hij ruim een jaar stage te hebben gelopen in de horeca in Maastricht! uitgebreid staan kletsen en kaartjes gekocht voor de show en daar absoluut geen spijt van: adembenemend, boeiend, levendig, kleurrijk en echt de moeite waard!!!

parkeerverbod?

2006-04-09T01:55:00.000-07:00

als je hier een parkeerverbod ziet, of zelfs een stopverbod (blauw met rode rand en rood kruis erdoor) staat meestal de stoeprand aan beide zijden van het bord met auto's bumper aan bumper volgeparkeerd. het parkeergedrag van de gemiddelde spanjaard is op zn minst curieus te noemen. dubbelparkeren, op stoepjes en uitritten staan.... aan de orde van de dag. zo reed ik eens mee met een leraar, die ineens midden op een kruising uitstapte, mij vroeg in geval van problemen de auto te verplaatsen en doodleuk een boodschap ging doen. toeterend (uiteraard) werd ik links en rechts gepasseerd, maar problemen, nou nee dus.
onderstaand bord wordt echter gerespecteerd: verboden te parkeren BEHALVE voor paard en wagen. paard en wagen is in Sevilla blijven bestaan als vervoermiddel. uiteraard inmiddels voor recreatief gebruik: toeristen, verliefde stelletjes, spaanse gezinnen op zondag. maar daarom niet minder serieus. vorige week was er een protest-bijeenkomst van alle paardenmenners (minus 2) voor het stadhuis. dat zijn er dus echt héél veel! waarom er twee ontbraken stond er niet bij trouwens. een gigantische verkeerschaos en opstopping die de hele middag duurde was het gevolg. de reden? een van de doorgaande wegen zou niet meer door deze jongens gebruikt mogen worden. dat lieten ze niet op zich zitten..... misschien dat daarom hun plekjes ook niet worden gebruikt door automobilisten, ze hebben de wind eronder!

no8do

2006-04-03T10:32:00.000-07:00

die sevillanen waren er vroeg bij met sms-taal! het bewijs ervan stamt uit 12honderd zoveel en wordt heden ten dage nog steeds gebruikt als hét embleem van de stad sevilla. op alle officiële uitingen van de stad, van prullebak tot autobus tot …. wat dan ook. huisstijl a la Amsterdam zou je kunnen zeggen. en het betekent nog echt iets ook: “no me ha dejado” oftwel “ze heeft me niet verlaten” een legendarische uitspraak van AlfonsoX over het handelen van de stad Sevilla in een of ander conflict. de 8 in het midden is eigenlijk een dubbele lus en staat voor een streng wol (= madeja), dus dat werd no(madeja)do oftewel no8do. over wol gesproken, er was een knoopje van mn blouse en ik moest dus op zoek naar een winkel waar naald en garen worden verkocht, maar ja onderweg naar school kan ik alleen maar matrozenpakjes en sevillaanse feestjurken kopen immers. mijn logica is niet altijd even spaans. (telefoonkaarten koop je bijv. niet bij een kiosk, maar bij de sigarenboer) dus dan maar op school gevraagd in wat voor soort winkel je naald en garen kunt scoren: in de winkel waar je ook kant en allerlei emblemen kunt kopen, logisch. en als je daar één van gevonden hebt vind je ze allemaal, want dan heb je ook meteen weer een heel straatje met alléén maar winkels die kant en epauletten enzo verkopen! en met Semana Santa in aantocht is het héél erg druk in die winkeltjes, waar je heel oosteuropees bij één toonbank vertelt wat je wil hebben, bij de kassa het verschuldigde bedrag gaat betalen en dan bij een andere toonbank je pakketje ophaalt.

kanaal 8

2006-03-27T09:01:00.000-08:00

echt iedere dag geniet ik volop van het feit dat ik ditmaal een eigen appartementje heb gehuurd. totale vrijheid
het is weliswaar altijd weer leuk geweest om te socializen met allerlei types uit diverse landen, meestal jongeren, maar als je daar dan even GEEN zin in hebt ben je aangewezen op je SLAAPkamer en zit je op je bureaustoel of op je bed.
en nu….. bij thuiskomst trek ik mn toffelsokjes aan, maak een kopje thee, sluit mn laptopje aan op de boxjes, kies een lekker muziekje en ga met boek of krantje op de BANK zitten. benen desgewenst op tafel, bord op schoot.
geen enkele concurrentie voor wat betreft de afstandsbediening, ik kan zappen (zapear!) wat ik wil en zo kwam ik terecht op kanaal 8.
beeld is zwart/wit, een man geleund tegen een deurpost, in afwachting van …. tja van wat?
ik blijf geïntrigeerd kijken, terwijl hij (zonder enige muzikale ondersteuning waaruit je zou kunnen opmaken wat er gaat gebeuren) zich her en der (…aglum) krabt, om zich heen en op zn horloge kijkt en wat heen en weer wiebelt. goed geacteerd, die afwachting.
wat is dit? een film? een docu? geen idee dus ik blijf even hangen. het duurt wel erg lang. héééé ik hoor geluid, iemand die nadert, het geluid van een hek…. of is dat hier op de patio?
nou: ja dus. kanaal 8 toont een stukje van míjn steeg en evt bezoekers die voor de buitendeur staan. spánnend joh!

routine

2006-03-22T09:32:00.000-08:00

ontbijten met verse aardbeien die daar ook daadwerkelijk naar smaken. tas, jas en hupsakee op pad, via de ruime betegelde patio (luxe!) de steeg in. langs de sevillaanse feestjurken (stroken en kleuren!) de hoek om langs de etalage met de negen witte nylon communiejurkjes, linksaf bij de etalage met de matrozenpakjes, oversteken bij nog meer sevillaanse feestjurken en een stukje afsnijden langs de mierzoete bruidsmeisjesjurkjes en doopgewaden. Ha! de kalverstraat kruisen en daar tref ik de meisjes met de spits en de metro, 4 a 5 (verschillende!) krijg ik er iedere ochtend aangereikt. en dan ben ik er alweer, 6 minuten max.; als eerste want punctueel. drie dagen hier en een nieuwe routine is ingesleten! vanaf hier is het rap spaans wat de klok slaat. Gemengd met tell-sell-spaans, oftewel spaans met een zwaar amerikaans accent. ik zou mezelf wel eens willen horen, of misschien liever niet: je haalt de duitse, franse, amerikaans/engelse achtergrond er probleemloos uit (de japanse is behalve hoorbaar ook zichtbaar) hoe het nederlandse accent klinkt weet ik niet maar tis vast ook niet fraai. en de juf heeft als bijdrage aan de feestvreugde een andalusisch accent wat ze niet helemaal kan verhullen. dat wil zeggen dat ze de laatste letters van ieder woord inslikt, zeker als ze flink op dreef raakt, vergeet ze dat ze geacht wordt Algemeen Beschaafd Spaans te spreken. vooral de s-sen moeten het ontgelden. zo wordt “een poco mas después” (= ietsje later) uitgesproken als “un poco ma de-pué” maar dat mag de pret niet drukken!!!! pue(s), claro

Sevilla, por fin!

2006-03-21T07:32:00.001-08:00

het idiote is dat ik nog stééds tijd tekort kom….. rara, hoe kan dat nou? hoef ik alleen nog maar voor mezelf te zorgen en ik ben bepaald niet veeleisend (qua eten dan hè), dus WAT? maandagochtend eerst natuurlijk de test en de groepsindeling; een half uurtje pauze (daarin scoorde ik een onbelegd broodje en een flesje water) en om 15.15 u de laatste “bel”. boodschappen (allerlei basics, dus veel) en iets eten, één uurtje huiswerk en hup weer op pad voor de gezamelijke stadswandeling. daar hoorde ik vandaag dat er 30 (DERTIG) nieuwe duitsers zijn aangekomen. tjonge. bij mij in de klas zit er maar één voor zover ik weet. verder 2 zweden, 3 zwitsers, 2 amerikanen en een japanner. de middagsessie (voor de diehards) zit ik met een totaal andere groep, 2 duitsers en een oostenrijkse kortademige oma. gelukkig is de voertaal spaans anders kwam ik niet ver. maar goed, na de wandeling nog een vergeten boodschap (pleerollen) en naar huis voor een simpele doch voedzame maaltijd om vervolgens om 21.00 u (!) nog aan mn huiswerk te beginnen. pfffff is dat vakantie? nou: JA dus! inmiddels is het alweer dinsdagmiddag en zit ik op mn eigen laptopje (!!!) aangesloten op het wireless LAN (!!!) in de grote hal van school dit verslagje te typen. zodra het weer opknapt kan dat ook op het riante dakterras. maar vooralsnog is het een beetje regenachtig. ik heb nog geen druppel opgevangen, maar vandaag stond in de krant dat in de afgelopen 3 dagen méér regen is gevallen dan in de hele maand maart 2005 en dat ze voor 20 maanden genoeg water hebben. tis maar wat je gewend bent.

Sevilla, por fin!

2006-03-21T07:32:00.000-08:00

Het idiote is dat ik nog stééds tijd tekort kom….. rara, hoe kan dat nou? Hoef ik alleen nog maar voor mezelf te zorgen en ik ben bepaald niet veeleisend (qua eten dan hè), dus WAT?
maandagochtend eerst natuurlijk de test en de groepsindeling; een half uurtje pauze (daarin scoorde ik een onbelegd broodje en een flesje water) en om 15.15 u de laatste “bel”. Boodschappen (allerlei basics, dus veel) en iets eten, één uurtje huiswerk en hup weer op pad voor de gezamelijke stadswandeling.
daar hoorde ik vandaag dat er 30 (DERTIG) nieuwe duitsers zijn aangekomen. tjonge. bij mij in de klas zit er maar één voor zover ik weet. verder 2 zweden, 3 zwitsers, 2 amerikanen en een japanner. de middagsessie (voor de diehards) zit ik met een totaal andere groep, 2 duitsers en een oostenrijkse kortademige oma. gelukkig is de voertaal spaans anders kwam ik niet ver.
maar goed, na de wandeling nog een vergeten boodschap (pleerollen) en naar huis voor een simpele doch voedzame maaltijd om vervolgens om 21.00 u (!) nog aan mn huiswerk te beginnen. pfffff is dat vakantie? nou: JA dus!

inmiddels is het alweer dinsdagmiddag en zit ik op mn eigen laptopje (!!!) aangeloten op het wireless LAN (!!!) in de grote hal van school dit verslagje te typen. zodra het weer opknapt kan dat ook op het riante dakterras. maar vooralsnog is het een beetje regenachtig. ik heb nog geen druppel opgevangen, maar vandaag stond in de krant dat in de afgelopen 3 dagen méér regen is gevallen dan in de hele maand maart 2005 en dat ze voor 20 maanden genoeg water hebben. tis maar wat je gewend bent.

gek idee

2006-01-20T12:15:00.000-08:00

als de man een doodswens had gehad, zou hij dan ook vermoord zijn? hij was zwaar gehandicapt, ziek en oud en zonder enig vooruitzicht. maar wedden dat áls hij een doodswens had gehad, dat ze m dan koste wat kost in leven hadden gehouden? "actieve euthanasie" is immers strafbaar? de volop aanwezige kerkgenootschappen rollen dan over elkaar heen in hun ijver om het "gij zult niet doden" te citeren. maar ja, hij wou waarschijnlijk niet dood. dan mag je zo iemand wel uit de weg ruimen. voor straf.

kale boel

2005-11-16T06:38:00.000-08:00

ik woon in een sjieke laan. of moet ik zeggen woonde? maar ja ik woon er nog steeds, dus... alleen het sjieke is een beetje aangetast. een rustige brede laan, vooroorlogse huizen met gewilde details, glas-in-lood en allemaal een voortuintje. bestrating met kinderkopjes en oude klinkers. brede stoepen met, nou ja nu dus zonder: statige kastanjes. want ook wij zijn getroffen door de mysterieuze kastanjeziekte. en vandaag zijn ze dus gekapt. een triest gezicht, een halve meter boven de grond afgezaagd. wat een kale boel.

gómsinnema

2005-11-06T20:45:00.000-08:00

een korte week Barcelona achter de rug........ afgesleten voeten, mooi weer, catalaans, heel veel indrukken, gepofte kastanjes op straat, tapas, wethouder hekkink, slappe lach, kunst, gaudi, fietsen, terrasjes én een gómsinnema! een appartementje is vele malen leuker dan een hotelkamer, vind ik tenminste. dus via internet net zolang gezocht tot ik iets betaalbaars vond in mijn favoriete wijk: Gracia. ik vind het net de amsterdamse jordaan zoals die was toen ik eind jaren 70 naar amsterdam kwam. nog niet vergeven van de yuppen en nog geen overkill aan renovatie, maar een volksbuurt waar vanwege de leukigheid veel studenten en kunstenaars zijn neergestreken. kleine straatjes en héél véél pleintjes. en alle toeristen blijven steken op de overgewaardeerde Ramblas dus daar heb je ook geen last van. de proprietaria ontving ons en deed de rondleiding. nou ja, rondleiding is een groot woord voor een appartement met een huiskamer, keuken, bedstee en overheerlijk terras. vanwege het onvolprezen internet hadden we er al foto's van gezien en de werkelijkheid viel bepaald niet tegen. de enige verrassing was dus de gómsinnema, ¿qué dice usted? oftewel "de watte?" pas na twee keer (sterke nadruk op Góm) en daarbij aanwijzen begreep ik dat hier de home-cinema bedoeld werd, naast canal+ een dvd-speler en geluid rondom. 200 zenders en ál het europese voetbal live in de huiskamer. nou ja.

meer foto's van het appartement hier

trauma

2005-10-24T17:12:00.000-07:00

toen ik begon met werken (publieksfunctie bij gemeente amsterdam), in 1980, bestond er nog geen anti-rookbeleid. dat wil zeggen: overal werd gerookt, altijd en door iedereen. als niet-roker was je in de minderheid, sterker nog: een verwaarloosbare minderheid. op foto's uit die tijd zie je rokende ambtenaren achter de balie die rokende klanten te woord staan die rokend hebben zitten wachten in een hal die blauw stond van de rook. 's middags als de dienst voor publiek gesloten was, moest ik de telefoon beantwoorden. met z'n zessen in een te kleine ruimte, 5 rokende collega's en ik, één rookte sigaren en minstens één zware shag. het enige raam mocht niet open van een kouwelijk aangelegde collega. ik kan je zeggen: het was een hel, een HEL. als ik thuis kwam van het werk deed ik op de gang mijn doorrookte kleren uit. de volgende dag stapte ik weer walgend in het werkkloffie, een wasmachine had ik nog niet dus steeds een schone set kleren opofferen vond ik zonde. ééns in de zoveel tijd hadden we werkbespreking, grote groep, kleine ruimte, zelfs de rokers werd het te gortig. dus een afspraak: alleen roken tijdens de onderbreking, maar dan wel op de gang. niet gelogen: twee collega's hielden hun brandende peuk onder tafel en doken af en toe naar beneden voor een stiekeme hijs. en wee als je dáár wat van zei..... van ongewenste rook, zeker op het werk, is tegenwoordig geen sprake meer. maar iedere vorm van overlast, bijv. het geluid van een radio, zelfs als die heel zacht staat, roept die machteloze kwaadheid weer in me op. ik verdraag het gewoon niet. dat heb je met trauma's: je reactie is buitenproportioneel en onredelijk. maar verklaarbaar. het is niet anders.

hoofdLettergebruik

2005-10-09T14:17:00.000-07:00

net als in het nederlands (....) worden hoofdletters gebruikt aan het begin van een zin. verder Eigennamen, namen van Landen, Personen en Instellingen. bij Titels van romans, films ed wordt ook de eerste letter met een Hoofdletter geschreven. en daar blijft het dan bij, in het spaans dan hè. wij nederlanders doen er dan weer een schepje bovenop. alle religies laten wij ook beginnen met een hoofdletter. waarschijnlijk uit respect ofzo. hoewel dat dan weer niet veel verder reikt dan die hoofdletter, mwah. ook namen van geografische herkomst laten wij beginnen met een hoofdletter. zo ben ik bijv. een Haarlemse. tja, ik persoonlijk vind dat wat overdreven. daar kun je best op bezuinigen. en dat doe ik dan ook. dat je bijvoorbeeld zo'n hoofdletter gebruikt voor dingen die je echt belangrijk vindt. dan krijgt het gebruik ervan betekenis en is het meteen een Statement, een extra betekenislaagje dat de schrijver meegeeft aan de tekst. maar ja, dat wordt nog niet begrepen. lezers betichten je onterecht van volKomen willEkeurig gebRruik van hoofdletters. of ze kunnen niet uitstaan dat je je niet aan de opgelegde regeltjes houdt, meestal omdat ze zich er zelf nog niet aan hebben weten te ontworstelen. ¡pura envidia! oftewel: dat is de kift!

thais

2005-10-02T15:50:00.000-07:00

afgelopen week met de afdeling gaan eten bij een thais restaurant. en dat riep meteen weer zoete herinneringen op. dat die thaise mensen zo ongelovelijk vriendelijk en hulpvaardig zijn bijvoorbeeld. de superhulpvaardige nieuwbakken kelner in een schattig maar waarschijnlijk startend restaurantje in sukhotai die het engels nog niet helemaal meester was. en na iedere vraag om uitleg van iets op het menu (in het thais) zich verontschuldigde met: skjoemie, jusmoman pliez. dit weergegeven zoals het werd uitgesproken en in ons gezin nog steeds een gevleugelde uitspraak. als je het niet doorhebt, het staat voor: excuse me, just a moment please! waarna hij steeds wegdraafde naar de keuken om hulp te vragen aan de nauwelijks beter engels sprekende kok. ook in restaurant The Bird is het personeel buitengewoon vriendelijk. overigens was collega A., de aandrager van dit fantastische adresje op de Zeedijk te Amsterdam, de eerste keer tevergeefs op zoek gegaan.....zij vertelde dat gezien de locatie en de matige uitspraak van een van haar vrienden ze had rondgedwaald op zoek naar restaurant De Beurt. nou ja. aangezien de klanten bijna tot buiten in de rij staan in afwachting van een vrij tafeltje nog niet eens zó'n gekke naam....

hutje

2005-09-14T13:46:00.000-07:00

Ik had een hutje in een bos,
In een heel diep bos
Met een bar en een bad
En een bibliotheek
Met een haard en een hert
En de Time iedere week.

aan dit liedje van Jaap Fisher moest ik laatst denken: iedere dag tussen Haarlem en Amsterdam kom ik langs een Ikea, een weiland, een industrieterrein, volkstuinen en een aangeharkt park. en langs een stukje onduidelijk terrein. niemandsland lijkt het. zoiets als Ruigoord indertijd maar dan veel kleiner. en soms overnachten daar mensen. soms toeristen die kiezen voor de goedkope optie, wild kamperen. die wanen zich onbespied, ver van de openbare weg. maar zijn goed zichtbaar vanuit de trein. sinds een tijdje huist daar een zwerver. met een paaltje en een stukje golfplaat zorgde hij dattie ’s nachts droog bleef. na een paar dagen stonden er twee paaltjes en was de zijkant met plastic gedicht. nog een paar dagen later had hij een houten schot weten te bemachtigen. en weer een paar dagen later nog een. ik zag het onderkomen uitbreiden, maar de bewoner zag ik nooit. er stond wel eens een fiets. en er waren steeds meer tekenen van permanente bewoning. onlangs heeft hij een groot stuk glas bemachtigd en een groot raam gemaakt in zijn hut. bijna een schuifpui. vanuit de intercity Haarlem-Maastricht zag ik hem zitten, innig tevreden naar buiten kijkend van achter zijn raam.

boemibol

2005-09-12T13:24:00.000-07:00

het einde van een kat. met het piesen in de jus had hij onherroepelijk zijn doodvonnis getekend. dat was tenminste mijn interpretatie. in werkelijkheid was onze siamese kat, vernoemd naar de koning van het toenmalige Siam, onvoorstelbaar vals. wat ie het leukste vond was op de piano zitten, fijn op schouderhoogte en ieder die de kamer binnenkwam in de nek springen. met gestrekte pootjes en 20 nagels op scherp wel te verstaan. wij hadden inwoning en als die mevrouw iets wou riep ze vanaf de trap. dan kon één van ons de kat van de piano trekken. anders durfde ze niet naar binnen. huurderving heeft mogelijk een grotere rol gespeeld, maar daar wist ik toen nog niets vanaf.

sigarenbandjes

2005-09-04T14:39:00.000-07:00

onverwacht stuit ik op een album met sigarenbandjes; niet mijn eigen bandjes (die overigens ook niet zo netjes tussen daarvoor bedoelde uitsparingen in een album geschoven zaten) maar die van een verwant, die te oud is geworden om z'n eigen bezittingen te ordenen voor een verhuizing naar een omgeving met wat meer zorg. en dat doet me denken aan mn eigen verzamelingen. van alles en nog wat heb ik gespaard. suikerzakjes bijvoorbeeld, met twee prachtige exemplaren van east african airways uit 1965, zelf gekregen op een trip van Dar es salaam naar Nairobi! maar kwijt, helaas. munten had ik ook uit alle uithoeken van de wereld. munten met gaten in het midden. en vierkante, met wonderlijke tekens. groot voordeel als je vader bij de KLM werkt. het buurmeisje spaarde plaatjes van filmsterren, maar waar je die bij kreeg ben ik vergeten. speldjes, maar dat was later, die spaarde mn broertje. het leukste vond ik nog de proefmonsters. allerlei flesjes en tubetjes met geheimzinnige inhoud. die rage duurde maar kort, misschien vanwege de houdbaarheid? maar nooit postzegels. dat was veel te serieus. stom natuurlijk, had ik ze nu mooi kunnen verpatsen.

links en rechts

2005-08-28T14:51:00.000-07:00

laatst sprak ik iemand die links en rechts niet uit elkaar kan houden. en ik besefte ineens weer hoe ik dat nou eigenlijk geleerd had. toen ik nèt kon fietsen en in de buurt ook zelf op pad mocht, moest ik me wel netjes aan de voorschriften houden: alleen bij de “goede”stoep opstappen, niet de drukke weg over en netjes langs de kant fietsen. de truc was dat als ik in onze straat op de fiets stapte, met mijn gezicht naar het oranjeplein en mijn voet nog op de goede stoep, dan had ik de bakker aan mijn rechterhand. zó onthield ik dat: waar ik ook was, als ik mij “rechts” moest voorstellen (met of zonder fiets) draaide ik in gedachten zo dat mijn afzetvoet op de stoep van de bakker stond en links van mij ons eigen huis. die virtuele gedachtensprong gaat steeds sneller en dan ineens wéét je het gewoon: rechts en links. tegenwoordig hoef ik mij niet meer voor te stellen dat ik eerst langs de stoep bij de bakker op de fiets stap. trouwens, die bakker is er niet meer, evenmin als de daarnaast gelegen kruidenier. en naast de bakker woonde een toverkol, daar moest je voor uitkijken. en een klein stukje verderop zat een apotheek (ook opgedoekt) en daar recht tegenover de koninklijke familie. dat was althans de benaming die mijn moeder bezigde, het was gewoon een gezin met 3 dikke dochters en een poenige auto. en helemaal aan het eind van de straat woonde een hoer. ik had geen idee wat dat was maar het werd altijd op geheimzinnige toon verteld en het was bovendien het belangrijkste argument om aan te tonen dat de buurt zo achteruit ging. wij gingen dan ook verhuizen, vóór het huis teveel in waarde zou zakken. het huis staat overigens nu te koop, voor een lousy 598.000 euro.

shared service centre

2005-08-22T10:03:00.000-07:00

en dan nemen we een shared servive centre en dat gaan we dan outsourcen.... ik heb een collega die hier meteen al weer afhaakt: als er geen fatsoenlijk nederlands woord voor bestaat zal het ook wel niks voorstellen. maar die redenatie is natuurlijk te kort door de bocht. Ha. een béétje manager van tegenwoordig doet aan outsourcen en brengt dat alsof ie dat zelf heeft bedacht. dat is niet zo: ze lopen elkaar allemaal achterna. maar een béétje manager geeft natuurlijk niet toe dat het allemaal een grote mislukking is. want tja, dan breng je die vette bonus en die promotie of je carriere-perspectief in gevaar. hij zal zn vriendjes niet vertellen: niet doen, dat wordt een drama. en dus zijn het net lemmings, ze rennen allemaal naar dezelfde afgrond. wij gaan ook meedoen heeft de gemeentesecretaris in zijn wijsheid besloten. ik krijg een voorproefje via partner H, oorspronkelijk ambtenaar maar na wat privatisering (ook zoiets) en wat fusies nu bij een groot internationaal bedrijf werkzaam. als er iets mankeert aan bijvoorbeeld zijn mailprogramma (de mailserver van zijn bedrijf staat in Brussel) belt hij naar de servicedesk in Budapest. Een welwillend meisje aan de lijn: (oei wat een accent, wat zégt ze nou, ooh het is engels) en legt in zn beste engels uit wat er aan de hand is; de schat doet haar best het probleem te vatten en te noteren om er een 'incident" van te kunnen maken en een "call" te registreren. Na lang heen en weer gemodder is de conclusie dat dit toch "op locatie" moet worden opgelost, dus wordt de call overgeheveld naar de nederlandse vestiging van de servicedesk. Als het probleem na 2 dagen spontaan lijkt opgelost dus maar even een mailtje naar die jongens om ze de moeite te besparen. Oei, een woedende mail terug: GEEN DIRECT CONTACT svp: alle contacten via Budapest. zucht. hun voormalige afdeling personeelszaken (nu human resourcemanagement) is ook al slachtoffer geweest van outsourcing; de verantwoordelijke manager kan in zijn CV opnemen dat hij een succesvol groot project heeft afgerond: de doelstelling, minder telefoontjes dus efficienter werken, is ruimschoots gehaald: niemand kan ze nog vinden. ze worden niet meer gebeld. Binnenkort worden ze wegbezuinigd, onee, dan kunnen ze een nieuwe uitdaging gaan zoeken.

zucht

2005-08-01T12:12:00.000-07:00

kijk, dat was het. als ik op mn rug lag zag ik dit. en als ik op mn buik lag kon ik lezen. en meer was er niet. nou ja, bijna dan. de kinderen hadden immers een luiervakantie gewild? nou dan. kijken of ik dat nog kon. ja dus. geen enkel probleem trouwens. gewoon van je verandaatje linea recta naar je stretcher onder die boom. en dan liggen. en luisteren naar de krekels. en... nee, meer niet. af en toe iets eten. af en toe iets drinken. stukkie lezen. dat was het wel zo'n beetje. een paradijsje. zucht.

Vet-Rol

2005-07-15T04:01:00.000-07:00

vorig jaar had zoon Yannick het opeens over een bijzonder model auto die hij gezien had: de fiat vetrol. echtgenoot veronderstelde dat dit een nieuw model fiat zou zijn, fiat vétrolle of zoiets. niets daarvan, het was de multipla, onmiddellijk herdoopt tot fiat Vetrol, vanwege het vetrolletje onder zijn voorruit. een idioot ding om te zien, lélijk!!! vierkant, kort, breed, 3 zitplaatsen voor. en naar nu blijkt: vrijwel geen pk's. zielig knorrend gaan we de bergen over, heel langzaam dus. maar ja, we zijn met zn zessen, dus toch maar gedaan. een heel ander verhaal dan de stoere 4wd's die we meestal huren en ook onze eigen stoere forrester had wel meegemogen op vakantie. maar goed, tis behelpen, net als internetten via een telefoonlijntje. goed om af te kicken. en zaken kort te houden.....

vakantiestress

2005-07-07T07:07:00.000-07:00

het maakt niet uit waar we heen gaan, hoe we reizen, hoelang of hoe kort we weggaan.... ik heb last van vakantiestress. een raar fenomeen. dan moet er ineens van alles "af" zijn en de wasmanden leeg en het huis schoon en alles wat meegaat moet schoon en gestreken zijn en... zucht. in hoge mate irritant. en volkomen onhaalbaar trouwens. ondanks de geperfectioneerde vakantielijst moet er op het laatste moment nog van alles gekocht en gedaan. man en kids hebben de neiging om pas op de dag van vertrek te ontdekken dat er onmisbare items ontbreken (zwembroek, schoenen) die dan halsoverkop absoluut nog moeten worden aangeschaft. en ook al roep je al dagen van tevoren dat iedereen zijn spullen moet verzamelen, op het moment van inpakken (iets wat ik helemaal niet kan ook nog) roepen ze overal vandaan: "máááám, waar is..... " . tot diep in de nacht van alles aanslepen, eindelijk gaan slapen en dan om 6 uur kláár wakker zijn. de hele familie in diepe rust, want we hoeven nog lang niet weg.

vroeger, ja vroeger paste er nogal weinig in de auto en dat weinige verzorgden mijn ouders. mijn enige bijdrage was een hangerig: "wanneer gaan we nou eindelijk...?"

ach ja

2005-06-30T13:56:00.000-07:00

Vanwege het jeugdsentiment van gisteren nog weer even in het schriftje met kinderuitspraken gedoken. begin '88, sjaak is dan 3 jaar, maar de functie van wc-papier is nog niet helemaal duidelijk... als hij geplast heeft en ik wil doortrekken roept hij:"nee, nog niet, er moet nog papier bij!" en in de auto, geobsedeerd door de ruitenwissers: mam, hoe heet dat ook alweer? zeg ik: denk 'ns na, je weet het vast nog wel... zegt sjaak: "um.... roeiwimpers?" eind '88, sjaak: "je hebt een baby in je buik he?" zeg ik: ja, maar die is nog piepklein, die moet nog een hele tijd groeien.... sjaak: "ja, en dan.... KNAL!"sjaak, 4 jaar en op de kleuterschool. hij heeft een musical gezien, opgevoerd door groep 8. zijn samenvatting: "twee hadden een mooie jurk aan en het duurde erg lang"
wat een goudmijn zo'n schriftje!

sjaak

lezen

2005-06-29T13:06:00.000-07:00

de afgelopen week weer "even" de hele serie over de Stam van de Holenbeer gelezen. een serie van 4 boeken, 450 blz per deel en ik lees ze ieder jaar één keer allemaal. en iedere keer vind ik ze weer geweldig. en eenmaal begonnen dan moet alles wijken.... dat deed ik vroeger ook al: mijn favorieten las ik ieder jaar weer. dat waren gek genoeg veelal hele zielige boeken, waarbij je dan vreselijk moest huilen. maakte niet uit dat je de (goede) afloop al kende. niet die standaardwerken zoals 'Alleen op de wereld' of zoiets, maar echte originele tranentrekkers, zoals: Ankies tweelingzusje, Circuskind, Rob en de stroper, maar ook het super godsdienstige Gerdientje. een boek van W.G. van de Hulst. een dráák van een boek, de braafte droop er vanaf en waarom het me nou aangreep mag joost weten want wij waren van huis uit nogal goddeloos. maar de gewetensnood van het brave deerntje wist me iedere keer weer tot tranen toe te bewegen. de gewoonte om te herlezen is gebleven, de frequentie is wisselend. "Van oude mensen de dingen die voorbij gaan" (couperus) heb ik zeker 5x gelezen, maar toch zeker al 10 jaar niet meer aangeraakt. nou ik het erover heb... misschien wordt het daarvoor wel weer eens tijd

jeugdsentiment

opruimen

2005-06-17T02:05:00.000-07:00

met goede voornemens beginnen: opruimen. en dan al vrij snel stuiten op een schriftje. hè schriftje? wat staat daar in? oja, uitspraken van de kids die ik bijhield, grappig of ontroerend of verbazend of.... bijvoorbeeld:
sjaak, bijna 4, dagje mee zeilen met opa en oma. razend enthousiast als hij in de jachthaven aankomt: "wat veel boten.....!" en even later: "welke zullen we nemen?" en voor lianne, 5 jr, ligt de definitie van "vriendin"net ietsje anders:
ik: we gaan vroeg eten want Anita komt
L: komt Anita voor jou?
ik: ja, want zij is mijn vriendin
L: ga jij dan altijd met Anita verstoppen op je werk, als je naar buiten moet?
en in diezelfde categorie: Mama (zegt lianne) jij moet dat even laten staan. dan gaan we éérst taart eten en dan mag je straks verder spelen met de afwas.

en dan daar een heel schrift van vol; dat opruimen kan me gestolen worden. éérst lezen en straks verder spelen met de rommel......

dochter lianne

Pantat

2005-06-12T14:40:00.000-07:00

Gek eigenlijk dat ook een wóórd een hele wereld aan herinneringen bij je wakker kan roepen….. van muziek (of geur/smaak, foto’s e.d.) is dat wel bekend natuurlijk. Zo ben ik bijvoorbeeld zodra ik het nummer “Eloise” hoor onmiddellijk op de ijsbaan. Maar het is niet alleen de plek die met die muziek verbonden is, er hangt nog een heleboel aan. Een heel pakket als het ware: een jaar of 14, interesse in het andere geslacht, top 40 luisteren op zaterdagmiddag, belangrijker hoe je eruitzag met die spaanse broek (zwart met uitlopende pijpen) en daaronder die kittige kunstschaatsen dan of je er op vooruit kon komen. Een abonnement op de openlucht ijsbaan waar als variatie op het zomerse zwembad de jongens en de meisjes elkaar achternazaten en uitdaagden. Maar dan ’s avonds na het eten (donker) romantisch rondjes schaatsen terwijl je samen dezelfde schaatsbeschermer vasthield. Dat hele pakket associaties komt op me af bij dat nummer. En laatst overkwam me dat bij het horen van een lang vergeten woord: pantat. Een hele terloopse opmerking van mijn schoonzusje tegen mijn nichtje? Mijn broer? Dat weet ik niet eens meer…..: “ ga eens opzij met je dikke pantat” wat zoveel betekent als “ga eens opzij met die dikke kont van je” zette de sluizen open. Een zéé van herinneringen aan mijn kindertijd en vooral aan mijn moeder, die met haar jeugd in nederlands-indie die woorden meebracht. Wat één woordje allemaal teweeg kan brengen………

eloise

pelicula

2005-05-23T12:46:00.000-07:00

pelicula = film. dit is de film waarin ik voor het eerst de mexicaanse acteur Gael García Bernal zag. de spaanse brad pitt zou je kunnen zeggen. en wat een talent! deze film is trouwens helemaal geweldig. 3 verhaallijnen, 3 personages. de jonge Octavio en zijn broer, een fotomodel (Valeria) en haar vrijer en een zwerver. en allemaal hebben ze een hond. de film opent met een auto-ongeluk, veroorzaakt door één van de broers, met als slachtoffer het fotomodel en als getuige de zwerver. toch komen de lijntjes bijna achteloos bij elkaar. ze vertellen de omstandigheden waaronder dit ongeluk gebeurde en zijn goed voor 3 episodes die samen een buitengewone film van een dikke 2 en een half uur vormen. een 'wreed' goeie film blokletterden de kranten, met de klemtoon op 'wreed'. want de hondengevechten die erin voorkomen zijn rauw en realistisch. een Tarantino waardige film. dit is er zo een die je een paar keer wil zien. mét ondertitels, dat wel.

amores perros

costumbres

2005-05-19T15:12:00.000-07:00

Nee dat zijn dus geen kostuums. Het betekent gewoonten/gebruiken/traditie. Al een paar keer raakte ik onverhoopt verzeild in een of andere culturele happening zonder dat ik enig idee had van het wat en waarom. Zie ook foto. Verder is het ook een dankbaar onderwerp in de klas, de gewoonten in andere culturen. Zo is het bijvoorbeeld in spanje gebruikelijk om iets dat je wordt aangeboden eerst (beleefd) te weigeren. Dus als een leerling meegebrachte bonbons trakteert zeg je als profesora: nee, nee, dat hoeft echt niet. Een spaans persoon zou dan het ritueel vervolgen met: ja, jawel, neem vooral. En dat nee,nee, gevolgd door ja, ja dan nóg 2x. Maar wij buitenlandse leerlingen gaan bij de eerste keer 'nee' reeds verder naar de volgende, de profesora smachtend naar chocolade achterlatend. Onze profesora vertelde van een collega die naar een conferentie was geweest en daarna de laatste trein had gemist. Een duitse mede-conferentieganger bood een lift aan die zij beleefd weigerde. Waarop de auto optrok en haar verbluft achterliet. De doos Droste chocola die ik haar na afloop van de cursus cadeau deed nam ze zonder verder plichtplegingen meteen aan……

optocht

pad med mang muang kai

2005-05-18T12:22:00.000-07:00

uit ieder land neem je wel iets over of adopteer je een gerecht uit de plaatselijke keuken. en sommigen worden zelfs een regelrechte hit. het thaise kipgerecht met de ingewikkelde naam is daar een voorbeeld van: we eten het nog zeer regelmatig. het woord kai betekent kip. tenminste..... als je het op de juiste toonhoogte uitspreekt! dat kan hoog, midden, laag, stijgend of dalend. en dan betekent het 1. kip 2. ei 3. fles 4. buffel 5. zool (....) dus tja, een klein foutje en je krijgt iets anders dan je verwacht. ze hebben ons de 5 verschillende woorden voorgezegd maar wij hoorden nauwelijks enig verschil. wat ben ik blij dat het spaans die complicerende factor niet kent. maar ja, die hebben dan weer 2 woorden voor "zijn" waarmee je ook akelig de mist in kan gaan. het ene zijn is het andere niet..... estar rico = smakelijk zijn maar ser rico= rijk zijn. en dat is nog een onschuldige vergissing. maar goed, het enige gerecht dat ik in het buitenland niet alleen heb leren kennen maar zelfs van een professionele kok heb leren koken neem ik níet mee als favoriet. een super echte paella met alles erop en eraan, maar aan mij niet besteed. volgens mijn medecursisten echter super rico (met estar!!!)

paella

museo de jamon

2005-05-12T15:15:00.000-07:00

het is inderdaad een misleidende naam voor een broodjeszaak. want dat is het, een keten van broodjeszaken zelfs. zo'n beetje als onze broodje van kootje of friet van piet maar dan anders. de hammen hangen aan de muren. en er zijn allemaal lekkernijen te koop, met ham natuurlijk. het lekkerste is gewoon een broodje met echte goede ham, maar dan wel "à la catalana". dat wil zeggen dat het broodje is ingesmeerd met een mengsel van verse tomaat met uitstekende olijfolie en evt. wat knoflook. verder geen fratsen eigenlijk. maar ook een broodje spaanse ham met een stuk koude tortilla ertussen is niet te versmaden. zij eten dat dan tussen la comida (3 gangen lunch, warm, rond half 2) en de tapas (borrelhapje na het werk, rond 7 uur) maar vóór de avondmaaltijd die rond een uur of 10 genuttigd wordt. pffff, da's wel proppen!

museo de jamon

raadsel met was 2

2005-05-11T14:03:00.000-07:00

hoge was
het intrigeerde mij al eerder, zie hieronder.

raadsel met was

2005-05-11T04:52:00.000-07:00

ik heb het me al vaker afgevraagd: hoe doen ze dat nou? de binnenplaatsen van spaanse huizenblokken hangen altijd vol met was die kriskras van de ene flat naar de andere loopt. soms zo ver uit elkaar dat het toch onmogelijk bij één appartement kan horen.... en dan, zelfs als dat wel zo is, je kan er gewoon niet bíj.... nou heel gewoon: een ingenieus systeem met katrolletjes. je trekt het naar je toe of van je af, al naargelang je met natte of droge was bezig bent. dit is de was van mijn medebewoners, opgehangen vanuit ons keukenraam. zo simpel.

altijd afgevraagd

bailar

2005-05-09T14:16:00.000-07:00

=dansen...... tja, kon ik dat maar. het ziet er prachtig uit en die spaanse meisjes kunnen het allemaal. we kregen een dansles van een professionele bailarina, maar het mocht niet baten. het leek echt helemaal nergens op, wat wij deden dan,hè. maar leuk was het wel. ik had natuurlijk beter kunnen weten: de vorige keer heb ik geprobeerd om van een japanse (!) medecursist de salsa te leren. met een aparte japanse swing erin, dat wel. daarin was ik ook al niet erg succesvol. afgelopen zondag heb ik kunnen zien hoe dát echt moet: in het kader van de CKV opdrachten van zoonlief (en omdat ik vrijkaarten had) een voorstelling bezocht van de Cubaanse groep lady Salsa. dus een avondje spetterende supersalsa ondergaan. nu snap ik eindelijk de logica van die klompendans: dat is het enige dat wij stijve hollanders fatsoenlijk onder de knie kunnen krijgen, misschien

sevillanas

moderne kunst

2005-05-07T05:44:00.000-07:00

één van de dingen waar ik me enorm op verheug is het plaatselijke museum voor moderne kunst. in Madrid is dat het Reina Sofía en afgezien van de vaste tentoonstelling (bv Guernica van Picasso!!!) is het een feest om onder te dompelen in de tijdelijke exposities van hedendaagse kunst. vaak word ik door minstens één daarvan wel helemaal gegrepen. ditmaal dus door een expositie van hedendaagse mexicaanse kunst. gááf!! maar niet te beschrijven natuurlijk, zoiets moet je gewoon zíen.

Miguel Ángel Ríos, A morir, 2003
gek eigenlijk dat ik daar in nederland dan nauwelijks de tijd voor neem.... zelden ga ik naar het stedelijk of zo. nu heeft zoonlief CKV als vak (verplicht) en moet hij daarvoor (ook verplicht) een aantal culturele activiteiten ontplooien. vandaar dat ik gisteren in de Kunsthal in Rotterdam was. waar behalve een expositie over Gaudi (heel tóf) ook werken van Willem de Kooning tentoongesteld waren. zoonlief betitelde dat als geklieder van een kleuter. en eerlijk gezegd.....

lord of the rings

2005-05-03T12:10:00.000-07:00

misschien ben ik wel een cultuurbarbaar..... maarre, als ik in het Prado ben loop ik regelrecht naar de vlaamse meesters. de rest interesseert me maar matig. natuurlijk is het een prachtig gebouw en het is ook leuk om even door de grootse zalen te wandelen. maar dan toch gauw naar El Bosco. zo noemen ze daar de schilder jeroen bosch liefkozend. fascinerend wat die man allemaal geschilderd heeft. niet te rijmen met wat zijn tijdgenoten voortbrachten. behalve dan pieter brueghel, zelfde zaal, zelfde periode. dit schilderij bijvoorbeeld had ook een filmposter kunnen zijn van Lord of the Rings (oftewel El Señor de los Anillos), maar dan in het jaar 1500..... dat leger van skeletten!!! komt daar ook in voor. het zou me niet eens verbazen als de regisseur zich hierdoor heeft laten inspireren. 3x in Madrid geweest, 3x in het Prado en 3x niet weg te slaan bij deze fabeltastische schilderijen.

lord of the rings

vervolg moestuin

2005-05-01T02:46:00.000-07:00

zo heeft Madrid óók een elleboogsteeg!!!! een smal steegje dat, inderdaad, een bocht heeft. mooi hé?

elleboogsteeg

moestuin

2005-04-30T10:17:00.000-07:00

straatnamen in het centrum van madrid zijn kleine tegeltableautjes. prachtig vind ik ze. nu blijkt dat ze meer zijn dan alleen mooi, namelijk informatief. de calle de las Huertas, in het centrum van de stad, was in de middeleeuwen het gebied waar de moestuinen waren, er werd van alles verbouwd voor het dagelijkse gebruik. (huerta= 1.bevloeide grond; tuinderij 2. grote moestuin met vruchtbomen; boomgaard, van Dale) dat vind je dus terug in de naam, maar ook op het plaatje. in Haarlem woon ik in de Twijnderslaan, ook zoiets, het gebied waar de twijnders hun werk deden. met zo'n plaatje erbij spreekt het nog meer tot de verbeelding. en als je dat dan eenmaal weet bekijk je de straatnaambordjes met nog meer aandacht.

straatnaam

niet zo makkelijk

2005-04-29T15:01:00.000-07:00

het was natuurlijk niet voor niets dat ik me meerdere malen suf heb gezocht naar een adres. vaak ontbraken de huisnummers of stonden ze op onlogische plekken. maar zelfs als je dan de juiste voordeur had gevonden was het nog een gepuzzel. de meeste huizen zijn ingedeeld in een links (izquierda) en rechts (derecha) en beiden kennen een interior en een exterior. mijn eerste verblijf was in de c/ conde de romanones 8, 2e derecha exterior. dat laatste wil zeggen dat in ieder geval een aantal ramen aan de straatkant zijn. eenmaal binnen kan je meestal met een schattig maar gammel 1-persoonsliftje naar boven. de interiores hebben alleen maar ramen die uitkijken op de patio. dat klinkt geweldig, "patio", maar is zelden meer dan een groot uitgevallen luchtkoker waar de was wordt uitgehangen. waarover later meer.

bellen

lunch

2005-04-28T23:25:00.000-07:00

dit was 'm dan..... het broodje van alledag. de gewoonste zaak van de wereld, voor hun dan hé. zie stukje van 13 april: routine

broodjekadootje

900 obras

2005-04-27T10:58:00.000-07:00

het was mij uiteraard ook al opgevallen: je kunt geen straat in Madrid inlopen of er staat wel een gebouw in de steigers, puinbakken op de schaarse parkeerplekken, diverse metrostations worden opgeknapt, wegen zijn opgebroken enz.enz. en dat allemaal tegelijkertijd. de stad lijkt wel één grote bouwput. inmiddels is het zachte gemopper van de madrilenen overgegaan in luid geklaag. de kranten staan er vol van en TV-Madrid brengt verontwaardigd het zoveelste plan voor de aanleg van de zoveelste rotonde. ze hebben geteld dat er nu al op 900 plekken wordt ge-of verbouwd.... ik had geluk: hoewel op het eerste adres aan beide zijden nog slechts de buitenkant van het pand overeind stond, was de tijd van de drilboor net voorbij. en later in het luxe 2-kamerapp op 5 hoog kon ik als in een stomme film vanachter mijn dubbele ramen het geluidloze (....) gevecht om de enkele parkeerplaats aanschouwen. opmerkelijk weinig Smarts trouwens.

el brillante

2005-04-25T15:54:00.000-07:00

laat eten oké, maar om pas om 10 uur ´s avonds een restaurant binnen te lopen en daar (als eerste dan ook nog) te gaan zitten eten is ronduit onhandig. tapas zijn dus een uitkomst. en voldoende fantastische tips van de profesoras. de absolute numero uno van juf Helena, casa Antonio, binnengedrenteld, tentje bijna leeg maar vanwege de tip toch maar gaan zitten. 10 minuten later hele tent afgeladen. bleken we toevallig nét na openingstijd te zijn aangekomen.... helemaal goed, alles even lekker.
andere buurt, andere tip, andere sfeer: bij el brillante. alleen mannelijk personeel, geselecteerd op leeftijd (minimaal 45) en uiterlijk (niet knap) en stemvolume (hard). staande receptie, lange bars, chaotische sfeer waarin de mannen (druk,druk,druk) elkaar toeschreeuwen wat hier of daar gewenst is. je bestelt wat en nog ´ns wat, staande tussen een grote hoeveelheid ratelende spanjaarden en bij het afrekenen weten ze feilloos uit het hoofd wat je genuttigd hebt. servetjes op de grond graag (dat hoort zo), hectisch, leuk en lékker!!!

inhaalslag

2005-04-25T06:46:00.000-07:00

oei, dat is afkicken! geen toegang meer tot internet vanwege de verhuizing naar andere locatie. nou ja, twéé verhuizingen in 2 dagen om precies te zijn. maar dan nu wel weer op een superplek, een steenworp afstand van het Prado en midden in de Jordaan van Madrid, barrio Huertas. vrijdag ná school mijn marido opgehaald van het vliegveld, in de metro naar het centrum bijna beroofd met behulp van de dubbelklutstechniek (maar portefeuille zat in een te kleine zak gepropt en daardoor niet ongemerkt te ontfutselen, meer geluk dan wijsheid) en daarna met volle overgave gestort op de toeristentoppers. nu afgesleten voeten. maar wel uiteindelijk (....) dan het huis van Lope de Vega bezocht én op de dag van het boek (10% korting op Alle boeken) die samenviel met de herdenking van 400 jaar Cervantes, een uitgave van Don Quijote aangeschaft. in het spaans uiteraard. daar ben ik wel even mee zoet.

poef

2005-04-21T14:58:00.000-07:00

vandaag weer op pad geweest met de geschiedenisjuf. wederom helemaal geweldig! de wandeling ging ditmaal door de barrio de las musas, oftewel de buurt waar de beroemdste schrijvers van spanje hebben gewoond. Cervantes (die van Don Quijote) en Lope de Vega waren tijdgenoten maar konden elkaar niet luchten of zien. en als Lope weer een komedie had geschreven (hij schreef er uiteindelijk 1800, hapklaar en succesvol, hij was een soort 16e eeuwse Endemol) was Cervantes niet te beroerd om die te komen verstieren. de madrilenen vinden het dan ook buitengewoon grappig dat de straat waar Lope de Vega woonde nu de calle Cervantes heet en de straat waar Cervantes begraven ligt de calle de Lope de Vega. als juf Helena vertelt zie je de geschiedenis tot leven komen, ook al staat er uit die tijd nauwelijks één huis meer overeind... de bouw was zodanig slecht dat alles voortijdig is ingestort en alles wat er nu staat is 18e eeuws (en ook dat ziet er alweer niet te al best meer uit). uiteraard krijgen we en passant ook tips waar je vooral wel en waar je vooral niet naar binnen moet voor een drankje of een hapje. het duurt alleen even voor wij in de gaten hebben dat die leuke "Poef" aan het eind van de straat gewoon de ierse Pub is.....

buenas noches

2005-04-20T13:41:00.000-07:00

als madrilenen afspreken elkaar in het centrum te ontmoeten is dat ófwel onder DE klok (reloj) bij het nulpunt van madrid, ófwel voor DE banketbakker (die daar al meer dan 100 jaar is), ófwel bij el oso y el madroño, HET beeld van de beer bij de boom. op die drie plaatsen, alle op het grote centrale plein Sol, zie je dan ook altijd wachtende mensen. er zijn nog een heleboel markante niet te missen plekken te verzinnen waar je met elkaar zou kunnen afspreken, maar nee, het moet en zal daar zijn. en het zit er al vroeg in, want ook schoolkinderen spreken daar af. die schoolkinderen herken je trouwens meteen: ze hebben géén overbeladen rugzakken zoals in nederland, maar zo´n tas met uittrekbaar handvat, op wieltjes. en dan ook echt állemaal..... wel veel gezonder voor die ruggetjes trouwens. die gebruiken, dat is steeds weer leuk om te zien en te horen. het blijft me ook verbazen dat om een uur of half twee de spanjaarden en masse een bar induiken om daar (bij voorkeur warm) te gaan eten en daar nemen ze ook gewoon de tijd voor. en het elkaar groeten hangt daarmee samen: heb je al gegeten dan zeg je bij een ontmoeting buenas tardes, maar heb je nog niet gegeten dan zeg je buenos dias. en pas ´s avonds laat, inderdaad ná het avondeten van rond een uur of 10, zeg je buenas noches!

palabras

2005-04-19T11:16:00.000-07:00

vandaag was weer de dag van de conferencia, ditmaal over de herkomst van een aantal woorden. daar zitten natuurlijk altijd toppertjes tussen die je gewoon nooit meer vergeet. spanjaarden hebben de neiging om een merknaam als soortnaam te gaan gebruiken, of de associatie een betekenis te geven. algemeen bekend is natuurlijk dat ze kauwgom "chicklets" noemen en mascara "rimmel" naar de merken waarmee ze hier geïntroduceerd werden. maar een wollen vestje heet hier een rebeca en dat komt dan omdat in de film van Alfred Hitchcock, Rebecca, in die tijd een doorslaand succes, de hoofdrolspeelster de hele film lang een wollen vestje draagt. ook de herkomst van het woord snor, had een wonderlijke uitleg: oorlogvoerende germanen die voor ze ten strijde trokken de snor fatsoeneerden en de kreet "bei gott" slaakten, zetten de spanjaarden op het verkeerde been, die namen het woord "bigote" over als zijnde een snor. maar ook nu nog worden nieuwe woorden gevormd, of ontstaan nieuwe namen. wat zou je denken van een veel voorkomende cubaanse jongensnaam: usnabi. komt van US Navy. en dit is geen grap. sinds het namengeven vrij is kunnen de spanjaarden er ook wat van; de leraar had uit de krant naast de meestvoorkomende jongens en meisjes namen (Alejandro en Maria) de volgende gruwels: Everest, Himalaya, Acensor (= lift) en als klap op de vuurpijl een jongetje dat kevincostner heet, om precies te zijn: Kevincostner Martinéz.

frustrada

2005-04-18T12:11:00.000-07:00

oke, soms mislukt er het een en ander..... zaterdag ging ik eerst naar het huis van de schrijver Lopez de Vega, maar het opgegeven adres was niet herkenbaar als een museum en op de deur van wat waarschijnlijk toch echt nummer 11 was hing een papier waarop stond dat de ingang aan de andere kant van het blok was, calle del prado 20. maar dat bleek één groot gapend gat. één van de werklui stuurde me weer terug naar het oorspronkelijke adres, maar dat bleef onvindbaar. nou dan niet. maar het leek me handig om (daar toch in de buurt) vast te kijken waar mijn appartement van volgende week zich precies bevindt vooral omdat ik twéé mogelijke ingangen had op opgekregen. helaas, beide onvindbaar.... calle de jesus bestaat, de nummers 1 t/m 10 ook, behalve dus nr 5. ook de calle de huertas, om de hoek, was er wel maar daar ontbrak nr 72 en die moest ik dus hebben. zucht. en vandaag probeerde ik kaartjes te krijgen voor de wedstrijd van Real van as zondag. van hier naar daar gestuurd en uiteindelijk bij het stadion geprobeerd maar nada de nada. extra frustrerend omdat dat de vorige keer ook gebeurde, terwijl klasgenoten toen wel degelijk kaartjes konden kopen terwijl mij gezegd werd dat het uitverkocht was. blijkbaar ben ik bij Real niet welkom, nou dat werkt de andere kant op ook: hup barca!!!!!

Von Gaus

2005-04-17T13:42:00.000-07:00

kijk dat zat zo: toen ik vorige keer met dochter M in Madrid was wilden we een telefoonkaart kopen en hadden daarvoor aanwijzingen gekregen. er was ons uitgelegd dat er een keten bestond van winkels, en ééntje ervan bevond zich daar en daar, en die keten heette "Von Gaus". het bevreemdde me wel een beetje dat zo´n duitse keten blijkbaar stevig voet aan de grond had gekregen in spanje, maar nou ja. wij op zoek, straatje op en neer, geen Von Gaus. tot het ons begon te dagen toen we voor de derde keer een "Phone House" passeerden...... daar zijn er inderdaad veel van in Madrid en sindsdien zijn het markeerpunten: vandaag ging ik een kronkelig straatje naar beneden, bij de von gaus naar links en daarna rechttoe-rechtaan naar el Rastro, het waterlooplein van Madrid. en omdat ik met een net gekochte dikke "el País" mét zondagbijlage onder de arm liep werd ik niet aangezien voor een toerist en kon ik rustig rondsnuffelen en voor een spaanse prijs de perfecte ceintuur aanschaffen. ¡genial!

Cocinar con Concha

2005-04-16T07:25:00.000-07:00

schattig: om half 7 worden wij, groepje van 7 leerlingen, opgehaald door de echtgenoot van Concha, een grote goeiige lobbes, die ons per metro meeneemt naar hun huis. (helaas wordt onderweg één van de medeleerlingen gerold, tasje had ze vóór zich, maar werd ongemerkt geopend en ontdaan van portemonnee met creditcard. terwijl we ons de hele tijd al kletsend als groep verplaatsten..... je zou toch zeggen dat je elkaar dan steeds in het vizier hebt.... maar niemand heeft er iets van gemerkt. het is echt een vak, dat zakkenrollen)
op de plaats van bestemming wacht ons de pittige en praatgrage (professionele) kokkin, voorheen werkzaam in een uitstekend lopend restaurant. in rap spaans krijgen we alle trucs te horen en te zien voor het bereiden van een goede Sangria, een fantastische tortilla de patatas, een rijkgevulde paella en een torte de queso. en uiteraard eindigen we aan tafel waar alles net zo rap weer wordt weggewerkt. ¡qué bien!

entrevista

2005-04-15T14:17:00.000-07:00

Een entrevista oftewel een ontmoeting met een spanjaard met een meer of minder bijzonder beroep. deze week een stel, professionele tango-dansers die zowel in een show dansen als lesgeven. zíj een frêle spaanse, klein en lichtvoetig, hij een stevige chileen. de bedoeling is dat het géén lezing is maar een uitwisseling van informatie: vragen stellen dus. en in dit geval op het eind ook een demonstratie van de diverse soorten tango. ze volgen ook in hun shows geen vaste choreografie maar improviseren. dat wil zeggen: híj improviseert, zíj doet als een poppetje aan een touwtje precies wat hij aangeeft, zó subtiel dat je er niets van ziet of merkt. spectaculair. desgevraagd is volgens Edgardo, want zo heet hij, de belangrijkste eigenschap voor de dansende man: ser machista. nou dat was ie dan ook!!

onbevlekt

2005-04-14T10:21:00.000-07:00

de activiteit van vandaag was een wandeling door een stukje madrid met uitleg van dezelfde profesora die ook de lezing over Franco deed en het was weer even boeiend. en behalve de historische wetenswaardigheden die overigens toch maken dat je weer anders kijkt naar gebouwen of beelden waar je al heel vaak langsgelopen bent, krijg je tussendoor de wonderlijkste details. zoals het oude viaduct dat het oorspronkelijk arme en laagelegen deel van de stad verbindt met het rijkere en hoger gelegen deel van de stad. het hele ding is afgezet met glazen platen; die hebben niets te maken met geluidshinder maar zijn geplaatst omdat het de favoriete zelfmoordplek van de madrilenen was. en het klooster waar nonnen wonen die geen stilte-eed hebben afgelegd maar een opsluitings-eed: eenmaal binnen gaan ze er nooit meer uit en mogen niemand meer zien..... om in hun levensonderhoud te voorzien bakken ze koekjes, die kun je er kopen. om dat te doen bel je aan bij de poort, een stem meldt zich door de speaker met de woorden "Ave Maria purísima" en dan antwoord je met "sin pecado concebida" en dan mag je naar binnen. via een binnenplaats kom je bij een duister loket waar je de gewenste bestelling inspreekt. in een soort geblindeerde minidraaideur deponeer je je geld en verschijnt de doos met bestelde koekjes. je krijgt niemand te zien. zou MacD daar zijn drive-in idee vandaan hebben?¿

routine

2005-04-14T04:56:00.000-07:00

ongeloveloos hoe snel dat er in sluipt, routine. elke dag na school haal ik een broodje, net zoals ik in Amsterdam gewend ben, maar hier bij de dichtstbijzijnde deli en belegd met spaanse heerlijkheden.
maardan: het gekochte broodje gaat op een kartonnetje waarop eerst een wit kanten kleedje (van papier, claro) wordt gedrapeerd. het geheel gaat in zilverfolie en daarna..... wordt het als cadeautje verpakt in rood papier met daaromheen een witte katoenen draad, met strik. dat is nog eens feestelijk aanschuiven als je dan plaatsneemt achter je wiebelige tafeltje op je studentenkamertje ¡qué aproveche!

conferencia

2005-04-12T11:17:00.000-07:00

wauw! dat is nog eens een geschiedenisles..... net anderhalf uur ademloos zitten luisteren naar een lezing over het leven van franco. die profesora is echt geboren voor het vak. behalve dat het begrijpelijk was voor ook de iets minder gevorderde estudiantes, was het ook gewoon heel boeiend. vroeger had ik een geschiedenis leraar die de hele romeinse en griekse geschiedenis als een spannend vervolgverhaal wist te brengen, de klas was dan muisstil, het is echt een zeldzaam talent. en deze Helena deed het geweldig. onderwijl legt ze ook allemaal verbanden met het spanje van nu en het waarom van sommige gewoonten en opvattingen. uitermate boeiend!!
verder blijf ik maar steeds nieuwe huisgenoten ontmoeten.... snap het eigenlijk niet want er zijn maar 7 kamers.... maar ja, misschien zijn het wel logees ofzo. vandaag een gesprek gehad met een argentijnse, dat spaans klinkt toch weer heel anders en verschrikkelijk snel.
ik ga me wel al echt thuisvoelen in dit buurtje, doet wel een beetje denken aan de nieuwmarktbuurt ten tijde van de aanleg van de metro.... een zootje dus. gebouwen op de schop, open gaten (kwam warempel die hele oude herhuisvestingsregeling weer bovendrijven in het geheugen) en gekraakte panden. en net zoveel zwervers als in de omgeving van het CS, dus logisch dat ik me thuisvoel toch?

avanzado

2005-04-11T10:15:00.000-07:00

de test doorstaan, was mondeling en schriftelijk en al om 8 uur ´s morgens. pfffoe. and the results are.....huit points...... avanzado, oftewel gevorderd. fijn om te horen maar zo voelt het nog niet. maar ik hoor toch wel bij de diehards: op iedere school en zo ook hier zijn heel veel beginners en met het stijgen van het niveau worden de groepen kleiner en kleiner. mijn groep bestaat uit 5 dames: een duitse psychologe, een amerikaanse (maar in zwitserland wonende) IBM-specialiste, een rijke engelse met een society-baantje en een amerikaanse huisvrouw op leeftijd met een studiehoofd. en ik zei de gek. 2 leuke profesoras, veelbelovend dus.
en ach zo´n eerste dag gaat verder op aan het zoeken naar de bakker en de dichtstbijzijnde supermercado, nog wat nieuwe huisgenoten leren kennen (stel uit san salvador en een echte John uit Oxford) en ´s kijken wat de TV te bieden heeft. Eindelijk de luxe dat ik de baas ben over de afstandsbediening EN alleen maar spaanse zenders.... als ik thuis een enkele keer de afstandsbediening heb veroverd en naar TVE zap is het protesterend gebrul niet te harden! en nou nog leuke programma´s.........

Madrid otra vez

2005-04-10T12:39:00.000-07:00

oké, aangekomen in Madrid. de studentensetting is zoals verwacht, leuk wel. kamer is very basic maar de voorzieningen zijn prima, incl een computer met internet in de huiskamer. ik heb nog niemand zien roken hierbinnen, dus dat is ook een opluchting. en supercentraal dus. tot nu toe kennis gemaakt met een turkse, een amerikaanse (half peruaans), een portugese en een engelse. de rest nog niet gezien. er wonen in dit huis maar twee anderen die naar de zelfde school gaan als ik. de anderen studeren hier aan de universiteit en spreken reeds uitstekend spaans. dat zorgt er wel voor dat de voertaal in huis spaans is, geen engels, perfect. ik moet me morgen om 8.00 melden voor een schriftelijk en mondeling examen, om 9.00 beginnen de lessen. ben benieuwd. dikke pech dat de opstandige kies serieus van plan is deze trip te verpesten.... ik heb vast wat termen opgezocht: me duele las muelas (ik heb kiespijn), tengo una inflamación en la raíz (een ontsteking in de wortel)... zucht. op mijn eerste wandelingetje in de omgeving bleek dat er tenminste 3 clinicas dentales op kruipafstand zijn. vamos a ver.

perdido

2005-04-08T04:32:00.000-07:00

ik ken mensen die hebben een Bermudatafel. d.w.z. dat alles wat je op die (overvolle) tafel neerlegt de neiging heeft te verdwijnen. en ik heb een Bermuda huis. geen eeuwenoud mysterie over verdwijnende schepen en vliegtuigen, maar een recent mysterie over een waslijst van verdwenen spullen. onuitstaanbaar. het meest voor de hand liggende is natuurlijk dat ik die spullen zelf heb kwijt gemaakt. en als ik iets kwijt ben weet ik meestal feilloos de vorige plek, die ik om welke reden dan ook onlogisch vond, waarna ik het item op een nieuwe, volledig logische maar bij nader inzien onvindbare plek heb weggeruimd.... zucht. maar wat nou als de actie van het opnieuw opbergen ook volledig uit het geheugen gewist is? of, en dat denk ik toch stiekem, niet heeft plaats gevonden. dan is er toch duidelijk sprake van een bermuda-mysterie?

estoy de buenas

2005-04-06T00:42:00.000-07:00

net m'n adresgegevens binnen gekregen van mijn huisvesting in Madrid. centraler kan bijna niet, helemaal goed dus. een kamer met eigen badkamer in een studentenflat setting: met 7 andere studenten een zitkamer en keuken delen, verder je eigen kamer met bed en bureau. maar goed, zo mooi als vorig jaar kan het nooit worden: toen zat ik in de oude arabische wijk van Granada, uitzicht op het Alhambra, in een huis met een patio, een tuin, een dakterras en een terras op een tussenniveau. die laatste, dat was mijn favoriet: er was zon en schaduw, uitzicht op het Alhambra en totale stilte. een enkele keer moest ik "mijn" terras delen met een hardwerkende jonge duitse examenstudente. een ideale plek om huiswerk te maken. nou ja, behalve als Clothilde, een lieve maar kletsgrage oudere duitse er neerstreek....

ideale terras

prohibido fumar

2005-04-05T10:18:00.000-07:00

vanochtend op het station werd omgeroepen: "this is a non smoking station". eerlijk gezegd heb ik het al heel vaak gehoord maar er nooit naar geluisterd. volgens mijn beste weten zeggen ze dus dat het een niet rokend station is.... er bestaan wel no smoking areas en misschien als er in het hele station niet gerookt mag worden kun je het met goed fatsoen een no smoking station noemen? maar een non smoking station? nou ja, misschien zie ik het verkeerd.... in spanje mag dan juist weer overal gerookt worden, ook in het prachtige Atocha. tja, dat is mínder.

atocha Madrid

zo kan het ook

2005-04-02T13:43:00.000-08:00

hollanders zijn lomperiken, dat stelde ik een paar verhaaltjes geleden al vast. en het zijn ook nog eens viespeuken.... vergelijk nou dit doorsnee metrostation in Madrid, (foto genomen op een rustig moment toen ook nog eens de metro net weg was) met een metrostation in Amsterdam. er hangen twéé grote TV schermen: alleen al het feit dat ze er (nog) hangen én er zit géén graffiti op gekalkt én ze functioneren. áls ze in Amsterdam zodanig verankerd zouden zijn dat ze niet konden worden gepikt (....), zouden ze in ieder geval onklaar zijn gemaakt en zijn ondergekliederd. en kijk dat perron eens schoon zijn. afval gooit men daar niet gewoon op de grond! de vloer ligt niet vol met kauwgom en uitgetrapte peuken. afval gooit men daar in prullenbakken, die overigens ook geleegd worden; want dat moet gezegd worden: de goedwillende burger die in Amsterdam zijn kauwgom in een uitpuilende overvolle prullenbak kwijt wil moet wel héél erg zijn best! ffff ¡qué asco!

zo kan het ook

toda la pesca

2005-03-30T11:14:00.000-08:00

Nou heb ik nog nooit last gehad van aandrang tot een grote schoonmaak, maarre.... 2 kids de deur uit en een spoor van rotzooi in m'n huis. (toda está todavía patas arriba) opruimen wil ik! vooral omdat er nu de hoop is dat opgeruimde spullen daadwerkelijk niet zodra je je hielen gelicht hebt overal weer opduiken. met 3 pubers is je huis altijd een rommeltje (un cajón de sastre) en worden je spullen te pas en te onpas "geleend". En esa habitación no hay cosa con cosa: in die kamer is het een bende. Dejaron toda la pesca así como así: zij lieten de hele zooi zomaar liggen. ¡Qué merienda de negros! :wat een bende! het lijkt wel of ik mijn eigen moeder hoor klagen trouwens, dat dan weer wel.
één keer toen mijn broertje en ik uit school kwamen lag de complete inventaris van zijn kamer op het grasveld in de tuin.... was ze het echt helemaal zat. heeft wel indruk gemaakt, eventjes.

toda la pesca

¡Qué guay!

2005-03-28T12:23:00.000-08:00

Oftewel: te gek!
Nichtje Emmy heeft haar A-diploma!!! Als ik dat hoor komen meteen de herinneringen aan mijn eigen zwemlessen boven.... brrrr. bibberend aan de kant, veel te veel kinderen dus werd je altijd geraakt door je voorganger tijdens het zwemmen. hup, weer een grote slok chloorwater. en dan die juf met die enge haak. zogenaamd een steuntje bij het rugzwemmen, maar dat was me toch eng! het schoot niet echt op bij mij maar dat kwam mede omdat ik op de stukken waarop de juffen er niet bij konden (en ze het ook niet goed konden zien) gewoon liep terwijl ik met mijn armen braaf zwembewegingen maakte. en dan daarna het hele stuk naar huis lopen terwijl m'n vlechten bevroren. nou, m'n B hoefde ik mooi niet. en later met schoolzwemmen zei ik dat ik m'n diploma nog niet had, kon ik lekker in het ondiepe.

2005-03-28T12:21:00.000-08:00

Emmy onderwater

no tienen modales

2005-03-26T03:27:00.000-08:00

oftewel: ze hebben geen manieren. en ja, dan gaat het wéér over hollanders. in elk land waar ik kom en van een roltrap gebruik maak is het een ongeschreven wet dat eenieder die zich rustig naar boven wil laten rollen RECHTS op de trap gaat staan en degenen met meer haast ter linker zijde laat passeren. en als je dan toch links gaat stáán maak je onmiddellijk en zonder enige terughoudendheid ruimte als iemand wil passeren. behalve in amsterdam dus. laatst heeft een mij onbekende persoon met dezelfde ergernis briefjes op de metrotrappen geplakt die aangaven dat de linkerkant bedoeld was om te lopen. het leek te werken; toeval? het experiment duurde slechts één dag. helaas vonden de medewerkers van het vervoerbedrijf die aanplakbiljetten niet oké.
dus sta ik stil, zowel links als rechts, want vragen of je mag passeren heeft geen nut, op z'n best kijken ze je laf en ongeïnteresseerd aan. lomperiken zijn het, die hollanders. ¡qué rabia!

trabajo de chinos

2005-03-25T14:12:00.000-08:00

ben nu al dagenlang bezig een oude granito badkamervloer in oude glorie te herstellen.... en dat is me toch een monnikenwerk! schuren met allerhande apparaten, met de knietjes op de harde vloer. en als er nou spectaculair resultaat te bewonderen was. maar nee, maximaal is het een "enorme verbetering" ten opzichte van de beginsituatie. en in spanje heet dat dan geen monnikenwerk maar: trabajo de chinos. inderdaad, chinezenwerk.

rare jongens

a propósito

2005-03-22T12:48:00.000-08:00

soy tonto pero no tanto - ik ben wel goed maar niet gek
¡lárgate! - hoepel op!
eso no se hace - dat kun je niet maken
¡no me digas! - dat méén je niet
si no lo veo, no lo creo - eerst zien dan geloven
bromas aparte - zonder gekheid
¡acaba de una vez! - hou nou eindelijk eens op!
¡chúpate ésa! - daar kun je het mee doen

spijkerbroek

2005-03-20T03:52:00.000-08:00

net "un verano en vaqueros" uitgelezen. het vermelden waard want het gaat dus meer dan 2x zo langzaam! ieder hoofdstuk eerst in het spaans en daarna voor de details nog eens in het nederlands. maar ook het vermelden waard omdat het een geweldig boek is. vanwege het niveau begonnen met het lezen van spaanse kinderboeken en sinds kort overgestapt naar tienerboeken. en dat blijkt dus heel erg leuk! wat een kwaliteit. ook in het nederlands was het een bestseller: 4 vriendinnen, 1 spijkerbroek door Ann Brashares.

zo zijn onze manieren...

2005-03-18T14:42:00.000-08:00

het valt eigenlijk nog het meest op als je net terug bent..... hollanders zijn lomperiken. meestal krijg je in de klas (spaanse taleninstituut, spanje) wel een keertje de vraag wat je opvalt in het gastland. ik heb er nu 4 maal 2 weken "gewoond" en wat in het dagelijkse leven opvalt is simpele beleefdheid. voorbeeld: als een trein een NS station binnenrijdt drommen de wachtenden naar de opengaande deuren en blokkeren die volledig voor de uitstappende passagiers door alvast met één voet in te stappen. In Madrid, spitsuur, overvol perron, binnenkomende metro: bij de deuren SPLIJT de massa om de uitstappers erdoor te laten...... oké, ze gaan nog niet zover dat ze netjes in de rij staan om op hun beurt door een geuniformeerde mensenduwer in de metro geperst te worden (foto), maar dat gaat dan ook wel erg ver.
A quien le pique que se rasque (wie de schoen past, trekke hem aan)

people pushers

beroemd?

2005-03-17T12:09:00.000-08:00

Het is iedere keer weer wennen dat ze in spanje bij voorkeur nasynchroniseren en niet ondertitelen. Bekende amerikaanse acteurs hebben in spanje een vaste "stem" die daardoor voor de spanjaarden onverbrekelijk met die acteur verbonden is. De drager van de "stem" van groten zoals jack nicholson ofzo zijn in spanje zelfs een soort schaduwberoemdheid. Stel je voor een of ander show programma, onder luid applaus wordt iemand aangekondigd en wie komt er op..... de stem van! Misschien is het waar dat wij hollanders onze eigen taal veronachtzamen, maar dáár gaan ze zover dat ze zelfs eigennamen vertalen en dan ben ik wel eens de draad kwijt als ze het hebben over michaelgotafox (michael J fox, de J spreek je uit als gota), el pato donald (donald duck), el principe carlos (prince charles) of onze eigen guillaume alejandro de naranja-nassau met zijn maxima. Nou ja, wij hebben huey, dewey en louie (jorgito, juanito en jaimito) ook vertaald in kwik, kwek en kwak.......

rosas

2005-03-16T14:57:00.000-08:00

en als ik dan toch in het verleden duik: de allereerste keer dat wij naar spanje gingen is ongeveer 43 jaar geleden. Met mijn vader en moeder en kleine broertje én met tante Dé (geen echte tante, maar een vriendin van mijn moeder) in een DKW geperst. En dan 3 volle dagen rijden om in Rosas terecht te komen. Onderweg in goedkope hotelletjes en vanwege de zuinigheid met een primusstelletje op de hotelkamer knakworstjes opwarmen. Een zware reis en overal grenscontrole met echte stempels in het paspoort. We hadden een half huisje op een berg die toen nog vrijwel leeg was en uitkeek op een baai. Ik ben zo klein als ik was eens alleen de berg afgedaald om een brood te kopen. Ik moest zeggen: un pan. En tot 10 tellen in het spaans kon ik ook. Met bebloede knie (gestruikeld) heb ik een hele tijd bij de toonbank gestaan, maar ze zagen me niet. Mijn vader is me komen redden. Ach ja.

Binatang

2005-03-15T14:45:00.000-08:00

Gek eigenlijk hoe die hersenen werken..... vandaag kwam via een ingewikkelde associatieve weg ineens het langvergeten woord "binatang" bij me boven. Het is maleis en betekent zoveel als deugniet, boefje, rakker of in ieder geval heeft het die betekenis voor mij. Mijn moeder, opgegroeid in Indië, noemde mij zo als ik stout was, maar altijd met een lach dus ze vond me dan niet echt stout. Bovendien beschreef ze zichzelf als een "echte binatang" in tegenstelling tot haar kleine zusje die zo verschrikkelijk lief en zoet was dat het bijna onecht was. In het spaans is dat: diablillo of granuja. Klinkt niet vind ik. In ieder geval kan het nooit dezelfde gevoelswaarde krijgen als het door haar uitgesproken Binatang.

2005-03-15T14:43:00.000-08:00

kleine binatang!

Lepiej pózno, niz wcale

2005-03-14T12:48:00.000-08:00

Nou ja, wat nou weer dan? bovenstaande is pools en betekent exact hetzelfde als: 1. mieux vaut tard que jamais
of 2. besser spät als nie
of 3. better late than never
of 4. más vale tarde que nunca
en als toegift 5. meglio tardi che mai, maar dat is italiaans
leuk he? en daar heb ik dan een heel boekje vol van

¡ Justo lo que necesito!

2005-03-13T01:10:00.000-08:00

Dit soort dingen, daar was het me allemaal om te doen. Om wáár ik ook ben gebruik te kunnen maken van naslag, op gebied van grammatica of een werkwoord vervoeger of een woordenboek, uitroepen en gezegdes enz. Niks meeslepen van allerlei boeken. Deze belgische greetje heeft dat handig aangepakt. http://www.greetjeswebsite.be/Spaans/gramatica.htm dat kan me straks in Madrid nog best van pas komen.
¡ no tiene vuelta de hoja! oftewel dat is zo klaar als een klontje!

la princesa de asturias

2005-03-12T13:30:00.000-08:00

letizia

ojee, letizia heeft misschien wel anorexia.... waar gaat dat nou weer over? ja dat krijg je als je naar de wonderlijkste programma's kijkt! om elke dag een portie spaans binnen te krijgen, kijk ik per dag op enig moment een half uurtje naar TVE. Naar wat daar dan ook maar vertoond wordt.....
En zo raak je dus wel mooi geheel op de hoogte van het wel en wee van het spaanse koningshuis en met name van de kersverse princesa die eerst journaliste was (en in die hoedanigheid heb ik haar trouwens vaak gezien). Ik weet meer over het spaanse koningshuis dan over de oranjes, al zegt dat niet zó veel. Maar hoe dan ook, de gehele spaanse bevolking maakt zich druk om de verdwenen kilo's van la princesa en ik doe gezellig mee.
Een goed moment om de constructie seguir+gerundio te gebruiken: si sigues comiendo tan poco vas a caer enfermo = als je zo weinig blijft eten wordt je nog ziek!

Chips!!!

2005-03-08T12:37:00.000-08:00

"Een scheldwoord moet een grote agressieve kracht bezitten, zowel qua klank als qua betekenis. Het Nederlands kent een ongelooflijk aantal scheldwoorden dat met een krachtige klank begint, met een ‘k’, ‘s’ of ‘t’. Die kun je zo lekker venijnig uitspreken,zoals in klootzak, kreng, smiecht, slet, schoft, teringlijer, tandeloze kikker. (We hebben kennelijk bij het schelden ook de neiging om onze poëtischepotentie te tonen)
De beste scheldwoorden zijn die woorden waarin een taboe besloten ligt. Want door dat taboekarakter wordt de hevigheid van het scheldwoord nog versterkt: je scheldt al iemand uit – wat erg is –, maar je doet dit ook nog met woorden voor zaken waarover je eigenlijk niet moet praten."
Hele verhandelingen zoals deze kun je vinden over schelden. Gek genoeg is het ook een van de eerste dingen die in een vreemde taal worden geleerd. Ik herinner me nog levendig dat in een Cheech&Chong film van minstens 25 jaar geleden het scheldwoord Pendejo voorkwam (Up in smoke, 1978) en pas nu ik spaans leer weet ik dat het letterlijk: schaamhaar betekent. Ach nou ja.
Schelden in alle talen, zie http://www.notam02.no/~hcholm/altlang/ het alternatieve woordenboek. Je kan maar voorbereid zijn. ¡ya basta!

irritant of irritánt?

2005-03-05T06:39:00.000-08:00

tja, een nieuw stukje..... maar dan meteen al zwaar geïrriteerd omdat plaatselijk de accenten wegvallen. Bij het eerste stukje had ik nog een accent in de titel, maar de rest is weggevallen en wat ik ook doe, nada de nada. Moet ik alle accenten dan maar vooraf laten gaan in de titel? en dat je ze dan maar zelf bij het juiste woord moet zien te plaatsen?
¡Estoy hasta las narices! y ¡ Estoy frito! y ¡ Me da cien patadas! d.w.z. achtereenvolgens: het zit me tot hier! en: ik ben het zat! en: daar baal ik van!
zal wel gewoon beginnersgestuntel zijn...... zucht.

2005-03-02T13:02:00.000-08:00

lege nest syndroom.... wat zou dat zijn in het spaans? hoe is het mogelijk dat van de drie er twEEé vrijwel in dezelfde week uit huis gaan..... maar ja, nu zullen ze dan eindelijk merken dat de was niet spontaan gevouwen en wel in de kast springt en dat ook de vuile vaat zichzelf niet in het sop stort. ¡Vamos a ver!

2005-02-27T13:12:00.000-08:00

toen nog zonder bril

¿qué tal de nuevo?

2005-02-27T08:25:00.000-08:00

Los holandeses:
No es que seamos viajeros, es que la frontera esta muy cerca
No nos quejamos, es que tenemos muchas opiniones
No es que seamos puntuales, los demas llegan tarde
de verdad?