trauma

toen ik begon met werken (publieksfunctie bij gemeente amsterdam), in 1980, bestond er nog geen anti-rookbeleid. dat wil zeggen: overal werd gerookt, altijd en door iedereen. als niet-roker was je in de minderheid, sterker nog: een verwaarloosbare minderheid. op foto's uit die tijd zie je rokende ambtenaren achter de balie die rokende klanten te woord staan die rokend hebben zitten wachten in een hal die blauw stond van de rook. 's middags als de dienst voor publiek gesloten was, moest ik de telefoon beantwoorden. met z'n zessen in een te kleine ruimte, 5 rokende collega's en ik, één rookte sigaren en minstens één zware shag. het enige raam mocht niet open van een kouwelijk aangelegde collega. ik kan je zeggen: het was een hel, een HEL. als ik thuis kwam van het werk deed ik op de gang mijn doorrookte kleren uit. de volgende dag stapte ik weer walgend in het werkkloffie, een wasmachine had ik nog niet dus steeds een schone set kleren opofferen vond ik zonde. ééns in de zoveel tijd hadden we werkbespreking, grote groep, kleine ruimte, zelfs de rokers werd het te gortig. dus een afspraak: alleen roken tijdens de onderbreking, maar dan wel op de gang. niet gelogen: twee collega's hielden hun brandende peuk onder tafel en doken af en toe naar beneden voor een stiekeme hijs. en wee als je dáár wat van zei..... van ongewenste rook, zeker op het werk, is tegenwoordig geen sprake meer. maar iedere vorm van overlast, bijv. het geluid van een radio, zelfs als die heel zacht staat, roept die machteloze kwaadheid weer in me op. ik verdraag het gewoon niet. dat heb je met trauma's: je reactie is buitenproportioneel en onredelijk. maar verklaarbaar. het is niet anders.