hutje

Ik had een hutje in een bos,
In een heel diep bos
Met een bar en een bad
En een bibliotheek
Met een haard en een hert
En de Time iedere week.

aan dit liedje van Jaap Fisher moest ik laatst denken: iedere dag tussen Haarlem en Amsterdam kom ik langs een Ikea, een weiland, een industrieterrein, volkstuinen en een aangeharkt park. en langs een stukje onduidelijk terrein. niemandsland lijkt het. zoiets als Ruigoord indertijd maar dan veel kleiner. en soms overnachten daar mensen. soms toeristen die kiezen voor de goedkope optie, wild kamperen. die wanen zich onbespied, ver van de openbare weg. maar zijn goed zichtbaar vanuit de trein. sinds een tijdje huist daar een zwerver. met een paaltje en een stukje golfplaat zorgde hij dattie ’s nachts droog bleef. na een paar dagen stonden er twee paaltjes en was de zijkant met plastic gedicht. nog een paar dagen later had hij een houten schot weten te bemachtigen. en weer een paar dagen later nog een. ik zag het onderkomen uitbreiden, maar de bewoner zag ik nooit. er stond wel eens een fiets. en er waren steeds meer tekenen van permanente bewoning. onlangs heeft hij een groot stuk glas bemachtigd en een groot raam gemaakt in zijn hut. bijna een schuifpui. vanuit de intercity Haarlem-Maastricht zag ik hem zitten, innig tevreden naar buiten kijkend van achter zijn raam.